Sunday, February 28, 2010

ပံုၿပင္မဟုတ္တဲ့ ငါ့ရဲ႕မွတ္စု (ဒုတိယပိုင္း)

ျမန္မာျပည္ကို ျပန္ေရာက္ရွိခဲ့ပါသည္၊

လာႀကိဳသူမ်ားက အဆင္ေျပေအာင္ လုပ္ေပးထားတဲ့အတြက္၊ အားလံုးအဆင္ေျပခဲ့သည္၊
ေလယာဥ္ကြင္း အျပင္ခဏထြက္ျပီး ကိုယ္နိုင္ငံရဲ႕ေလကို တစ္ဝႀကီးရႈသြင္းလိုက္မိသည္၊ တစ္ျခားသူေတြနဲ႔ေတာ့ ကြာပါလိမ့္မယ္၊ က်မအတြက္ ဒီေလေတြဟာ ေလွ်ာ႔ေပါ့မူ နွင့္ လြတ္လပ္မူတစ္ခ်ဳိ႕ ကိုေပးေစခဲ့ပါတယ္။
ဝမ္းသာေပ်ာ္ရႊင္ေနတဲ့ ခ်စ္သူ၊ မိဘ၊ ေဆြမ်ဳိးေတြရဲ႕ အျပံဳးေအာက္မွာ က်မရဲ႕နာက်ဥ္ျခင္း နွင့္ ေဝဒနာတစ္မ်ဳိး ခံစားေနရတဲ့စိတ္ေတြ ယာယီေပ်က္ကြယ္သြားတယ္၊
‘ဟိုနိုင္ငံလူဝင္မူႀကီးၾကပ္ေရးမွာ ျပသာနာ တက္တယ္ဆို၊’
‘ဟုတ္တယ္၊ ဒါေပမဲ့ အဆင္ေျပသြားပါတယ’္ ဆိုၿပီး စကားျဖတ္ပစ္ခဲ့ပါတယ္၊
ဒီလိုနဲ႔ က်မသန္လ်င္အိမ္ကိုျပန္ေရာက္ခဲ့သည္။

ခ်စ္သူကို မိဘနွင့္ တစ္ရက္နွစ္ရက္ေလာက္ေနခ်င္ေသးတယ္၊ ဖုန္းပဲဆက္ေပါ့၊ ရပါတယ္ဆိုၿပီးျပန္သြားပါတယ္၊ သူ့ ့အတြက္ဝယ္လာတဲ့ လက္ေဆာင္ေတြေပးလိုက္တယ္၊
ပစၥည္းေတြေနရာခ်ၿပီးတာနဲ႔ က်မ ပထမဦးဆံုးလုပ္မိတာက ေဖေဖ နွင့္ ေမေမကို ထိုင္ကန္ေတာ့ျခင္းျဖစ္သည္၊ က်မမ်က္ရည္ေတြက်လာပါသည္၊ ေဖေဖ နွင့္ ေမေမလည္း မ်က္ရည္ေတြဝဲ၊ မ်က္ရည္ေတြက်လာပါသည္၊ က်မဘာေၾကာင့္ မ်က္ရည္ေတြက်သလဲ၊ ေဖေဖ နွင့္ ေမေမတို ့ ဘာလိုမ်က္ရည္က်ရသလဲ၊ အဓိပၸါယ္ေတာ့ကြာပါလိမ္႔မည္၊
ဒါေပမဲ ့ခ်စ္ျခင္း၊ေမတၱာေၾကာင့္ဆိုတာ ျငင္းလို႔ရမယ္မထင္ပါ။
ေဖေဖ နွင့္ ေမေမ ေပးေသာဆု၊ ေမေမရဲ႕ ‘ဝမ္းသာဝမ္းနည္းျဖစ္မေနပါနဲ ့သမီးရယ္ ဆက္လုပ္စရာေတြ အမ်ားႀကီးရွိေသးတယ’္ ဆိုတဲ့နွစ္သိမ္႔မူေတြနွင့္ က်မအားေတြေမြးယူခဲ့သည္၊
ဟုတ္တယ္ေလ ဘဝကိုဒီလိုနဲ ့ ရပ္ထားလို ့ဘယ္ျဖစ္ပါမလဲ။
သံုးရက္ဆိုေသာ အခ်ိန္ဘယ္လိုကုန္သြားမွန္းမသိ၊ ေလးရက္ေျမာက္မွာခ်စ္သူေရာက္လာပါသည္၊

ေအးေအးေဆးေဆး စကားေျပာရေအာင္ က်ိိဳက္ေခါက္ဘုရားေပၚတက္ခဲ့ပါသည္၊
ဟိုတုန္းကဆိုရင္ ခ်စ္သူနွင့္ သန္လ်င္ဘက္တြင္ ဘယ္ေတာ့မွမေတြ႔၊ ရန္ကုန္ဘက္တြင္သာ ေတြ႔ေနက်ျဖစ္သည္။
သန္လ်င္ကက်ဥ္းသည္၊ စကားေတြမရႈပ္ခ်င္၍ျဖစ္သည္၊ မွတ္မွတ္ရရ ခ်စ္သူနွင့္ နတ္စင္တစ္ရာ သြားဘူးသည္၊ ခ်စ္သူကိုရွင္းျပခ်င္လို ့ျဖစ္သည္၊ သူငယ္ခ်င္းေတြက ဘာလို႔သြားတာလဲ စံုတြဲေတြမသြားရဘူး၊
တျခားစံုတြဲေတြလဲဲေတြ႔ခဲ့တယ္ ရိုးရိုးသားသား သြားဆုေတာင္းတာပါ လို ့ျပန္ေျဖခဲ့သည္၊
နိုင္ငံျခားမထြက္ခင္ တစ္ရက္က က်မတို ့ ေရနံဝင္းစပ္က လြမ္းေစတီကိုသြားဖူးၾကသည္၊ ႀကီးမားတဲ့ေညာင္ပင္အိုႀကီးရဲ ့ေအာက္မွာ ငဇင္ကာအုတ္ဂူဆိုတာကို ၾကည့္ရင္း အလြမ္းေတြသဲၾကသည္၊
အဲဒီလိုပဲ ဘာလို ့ လြမ္းေစတီဘက္သြားတာလဲ ဆိုၾကျပန္သည္၊ တညင္က ရာဇဝင္နဲ ့ေလ ၊ ခ်စ္သူေတြ နတ္စင္တစ္ရာ မသြားသင့္၊ ရွင္ေမြးလြန္းလြမ္းေစတီ မသြားသင့္၊ ဒုကၡ ေရာက္မယ္၊ ကြဲၾကမယ္စသျဖင့္ေပါ့။

………………………. …………………………. ……………………




ေၾသာ္ခ်စ္သူ အေၾကာင္းေျပာၾကရေအာင္၊


ခ်စ္သူ နာမည္က ရဲလင္းေအာင္ ရန္ကုန္ အလံု မွာေနသည္၊ စက္မူတကၠသိုလ္က B.E. Electrical ဘြဲ႔ရထားျပီး၊ သူ႔သူငယ္ခ်င္း Company တြင္ Project အင္ဂ်င္နီယာ လုပ္ေနသည္၊ မိဘေတြက လခစား အရာရွိေတြျဖစ္ၿပီး ေအးေဆးသည္။
က်မတို ့ေတြ႔ပံုကေတာ့ ရုိးရုိးေလးပါပဲ၊ က်မက အင္းစိန္ ဂ်ီတီအိုင္မွာ ေက်ာင္းတက္တယ္၊ ရန္ကုန္ စက္မူတကၠသိုလ္ထဲ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ဆီ Drawing set သြားဝယ္ရင္း၊ မိတ္ဆက္ေပးရာကေန သိကၽြမ္းခဲ့ရသည္၊ က်မထက္ အသက္သံုးနွစ္ႀကီးသည္၊
ဒီေနာက္မွာေတာ့ က်မတက္ေနတဲ့ ဂ်ီတီအိုင္ကို သူေရာက္ေရာက္လာသည္၊ အျပန္ ဗိုလ္တစ္ေထာင္ ဆိပ္ထိပုိ႔ေပးသည္၊ ထိုစဥ္က သန္လ်င္တံတား မျပီးေသး ေဆာက္ေနဆဲျဖစ္သည္၊ သူငယ္ခ်င္းေတြက နင္ကိုခိုက္ေနၿပီ လိုက္ေနၿပီဆို၏၊
ေရြစင္ညိဳဘာလို ့ဝဲသလဲဆိုတာသိေပမဲ့၊ ရင္ခုန္သာယာေနမိသည္၊
က်မသြားခ်င္ေသာ ေနရာေတြကိုလိုက္ပို ့ေပးသည္၊ နွစ္ေယာက္ထဲဆိုင္ထိုင္ျဖစ္သည္၊ စကားေတြေဖါင္ဖြဲ႔ေျပာျဖစ္္ၾကသည္၊ သူ႔အေၾကာင္း ကိုယ္႔အေၾကာင္း ေဘးလူေတြအေၾကာင္း၊ ရုပ္ရွင္ဂီတစာေပ ေရာက္တတ္ရာရာ ေျပာၾကသည္၊ က်မဘဝမွာ ၾကည္နူးဖြယ္ရာ အေကာင္းဆံုး အခ်ိန္ေလးေတြပါပဲ။

က်မသည္ ဆယ္တန္းအထိ ကေလးလိုေနခဲ့သည္၊ ဂ်ီတီအိုင္ ဒုတိယနွစ္ေရာက္မွ ရင္ခုန္ျဖစ္ခဲ့သည္၊
ရဲလင္းေအာင္ မတိုင္ခင္ က်မကို ႀကိဳက္တဲ့သူေတြရွိပါသည္၊ အမ်ားအားျဖင့္ ေရနံခ်က္စက္ရံုမွ အင္ဂ်င္နီယာမ်ား နွင့္ ဓါတုေဗဒ အရာရွိငယ္မ်ား ျဖစ္သည္၊ က်မထက္ အသက္ ေျခာက္နွစ္ မွ ဆယ္နွစ္ထိႀကီးၾကသူမ်ားျဖစ္သည္၊
သူတို ့ဆီက ရီးစားစာ အေစာင္ ၃၀ ေက်ာ္ရဘူးပါသည္၊
က်မတို႔အိမ္သည္ သန္လ်င္ၿမိိဳ႕လယ္မွာ ရွိသည္ဟုဆိုနိုင္သည္၊ ဆီခ်က္ဆိုင္၊ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္္္ ၿပီးရင္ က်မတို႔အိမ္ပါပဲ ကုန္စံုဆိုင္ဖြင့္ထားသည္၊ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္္္၊ ဆီခ်က္ဆိုင္ ပိုင္ရွင္္မ်ား၏ သမီးမ်ားသည္ က်မ၏ သူငယ္ခ်င္း မ်ားျဖစ္ၾကသည္၊ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္သည္ ေရနံခ်က္စက္ရံုမွ သူမ်ားနဲ႔စည္ကားေလ့ရွိသည္၊ သန္လ်င္က ေကာင္မေလးမ်ားကို ဘယ္သူက ဘယ္သူ႔ကိုႀကိဳက္လို ့ မသိခ်င္မွအဆံုး၊ က်မတို ့ သူငယ္ခ်င္းေတြလဲ ရလိုက္တဲ့ရီးစားစာေတြ၊ ထိုစာမ်ားထဲတြင္ အသက္ၾကီးၾကီး ဓါတုေဗဒ အရာရွိငယ္ တစ္ဦး၏ ရီးစားစာက က်မကို အမွတ္တရျဖစ္ေစခဲ့ပါသည္၊ က်မတို႔သူငယ္ခ်င္းေတြ ဖတ္ျပီး အမွတ္အမ်ားဆံုးေပးခဲ့ပါသည္၊ စစ္ကိုင္းဘက္ကျဖစ္ၿပီး ယခု ေက်ာက္တန္းတြင္ အိမ္ေထာင္က် ေနၿပီျဖစ္သည္။
‘အစ္ကိုႀကီး ခ်စ္ရပါေသာ ညီမ မိုးစႏၵာ၊ ရိုေသေလးစားစြာျဖင္႔လဲ သူမ်ားေတြ ေခၚသလို စႏၵာလို ့ မေခၚပဲ၊ မိုးလို႔ပဲေခၚပါရေစ’ ဟု ပထမစာတြင္ အစခ်ီလာသည္၊ “ဟို အစ္ကိုႀကီးရဲ ့မိုးစႏၵာ၊” ဇာတ္လမ္းျဖစ္ခဲ့ပါသည္၊
က်မ မွာ ရီးစား ရွိေနပါၿပီဟု အသိေပးေသာလည္း ကိုႀကီးရဲ ့ အခ်စ္ဟာ ထာဝရပါ၊ အိမ္ေထာင္မက်မခ်င္း ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္နွင့္ ဆက္ၿပီးခ်စ္ခြင့္ျပဳပါ မိုးစႏၵာ ညီမရယ္ဆိုၿပီး ေနျပန္္တယ္၊ ေနာက္ေတာ့လည္း အဲဒီ အစ္ကိုႀကီး အိမ္ေထာင္ အရင္ျပဳသြားပါတယ္၊ေၾသာ္ ထာဝရ အခ်စ္ေတြေပါ့။

သူငယ္ခ်င္းေတြအျဖစ္ တြဲသြားတြဲလာ လုပ္ေနၾကရင္း ဆယ္လေက်ာ္ေက်ာ္မွာ ရဲလင္းေအာင္ က်မကို ခ်စ္ေရးဆိုလာပါတယ္၊ ဗိုလ္တစ္ေထာင္ဘုရား ရင္ျပင္ေတာ္မွာပါ၊ က်မ ေက်ာင္းျပန္ ေနာက္က်ရင္ ဗိုလ္တစ္ေထာင္က ဦးေလးအိမ္ဝင္အိပ္ပါတယ္၊ ဦးေလးအိမ္မဝင္ခင္ ဘုရားဝင္ဖူးေလ့ရွိပါတယ္၊ ေနာက္ပိုင္း ရဲလင္းေအာင္ လိုက္လိုက္လာပါတယ္။
က်မ ကလည္း နင္ခ်စ္ေရးဆိုတာကို ငါအသိအမွတ္္ျပဳပါတယ္၊ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ငါတို ့ ဒီလိုပဲဆက္ေနရေအာင္ ဆိုေတာ့၊ ရပါတယ္ နင္အနားငါအၿမဲရွိေနရရင္ ေက်နပ္ပါတယ္တဲ့၊

ဆယ္ေက်ာ္သက္ က်မဘဝကို ရင္ခုန္မူ ေတြေပးသလို၊ ေပ်ာ္ရြင္ၾကည္နူးမူေတြေပးေလေတာ့ အခ်စ္ဆိုတာ ဒါလားေဟ့ ဆိုျပီး က်မ ရဲလင္းေအာင္ကို ခ်စ္သူ အျဖစ္ အေျဖေပးခဲ့ပါသည္။ အဲဒီေန ့ဟာက်မ ေနာက္ဆံုးနွစ္ စာေမးပြဲၿပီးတဲ့ေန ့ပါပဲ၊ ဒါေပမဲ့ သူ႔ခ်စ္ေရးဆိုတာကို တစ္မ်ဳိးတစ္ဖုံ ရင္ခုန္ျခင္း၊ တေထြတထူး ဘာမွ် မခံစားခဲ့ရပါ။
ခ်စ္သူေတြျဖစ္ၿပီးမွ ရန္ကုန္နွင့္ သန္လ်င္ နီးေပမဲ့၊ က်မတုိ႔ ေတြ႔ခ်ိန္နည္းလာသည္၊
သူကလည္း ေနာက္ဆံုးနွစ္၊ ႀကိဳ႕ကုန္းအေဆာင္တြင္သြားေနတာမ်ားသည္၊ က်မကလဲ အိမ္ကုိကူ၊ တဘက္မွာ စာေပးစာယူ တက္ျဖစ္ေတာ့ က်မရန္ကုန္လာတဲ့အခ်ိန္၊ သူ႔ေက်ာင္းအားခ်ိန္ ေတြမွာပဲေတြ႔ျဖစ္သည္၊ ဖုန္းထဲမွာပဲေတြ႔ၾကၿပီး ဖုန္းခ်စ္သူေတြျဖစ္ခဲ့သည္၊ ေတြ႔က်ျပန္ေတာ့လည္း ရုပ္ရွင္ၾကည္႔ ေလွ်ာက္လည္ႏွင့္ အခ်ိန္ေတြကုန္ခဲ့သည္။

- ခ်စ္သူသိေလ…
သတိရလွ်င္၊ ေဒသအကြာ
ေနရတာကြဲ၊ ဘယ္လုိခြဲခြာ
ဘယ္ေလာက္ကြာမလဲ..
ဘယ္မွာျဖစ္ျဖစ္၊ တြယ္တာရစ္ငင္
ထာဝရထင္ေသာ၊ ရင္ထဲအရိပ္
စြဲလမ္းစိတ္ျဖင့္ ..
အိမ္မက္တုိင္းမွာ ရွိေနသူ…..




ဒီကဗ်ာေလးကုိ ရြတ္ျပေသာအခါ၊ သူ ပီတိေတြျဖာခဲ့သည္၊ က်မ ကဗ်ာ ႀကိဳက္တာကုိသိ၍ သူတုိ႔ေက်ာင္းႏွင့္ မိန္းထဲကထုတ္ေသာ လက္ေရး ကဗ်ာ စာအုပ္ေတြ ဝယ္ဝယ္ေပးတတ္သည္၊ ေမာင္စိန္ဝင္း(ပုတီးကုန္း)၏ ကဗ်ာစာအုပ္ဝယ္ေပးေသာေန႔က မွတ္မွတ္ရရ သူ႔ကုိအထူးေက်းဇူးတင္မိသည္၊ ‘ငါနင့္ကုိေက်းဇူး တင္လုိက္တာ’ ဟုအႀကိမ္ႀကိမ္ေျပာမိသည္။

က်မတုိ႔ႏွစ္ေယာက္က မင္းနဲ႔ငါနဲ႔နင္နဲ႔ ပဲေျပာသည္။ ‘ေမာင’္လုိ႔ ေခၚရမလားဆုိရင္ သူျပံဳးသည္၊ ‘ကုိ’လုိ႔ ေခၚရမလားဆုိရင္ သူရယ္သည္၊ က်မကလည္း ေခၚဘုိ႔မႀကိဳးစားခဲ့၊ သူကလည္း မတုိက္တြန္း ခ်စ္သူနွစ္ဦးရဲ႕ နားလည္မူေပါ့။
က်မ ရုပ္ရွင္ႀကိဳက္သည္၊ က်မတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ ရုပ္ရွင္ေတာ္ေတာ္ၾကည္႔ျဖစ္သည္၊ သမၼတ ရုပ္ရွင္ရုံတြင္ အမ်ားဆုံး ၾကည္႔ျဖစ္သည္၊ အဲဒီလုိနဲ႔ ရုပ္ရွင္ၾကည္႔ရင္း က်မသ႔ူကုိ ပထမဦးဆုံးအႀကိမ္နမ္းခြင္႔ေပးခဲ့သည္၊ နဝေဒး ရုပ္ရွင္ရုံတြင္ မင္းသား ေက်ာ္သူ ကား ၾကည္႔သည္႔ေန႔ကျဖစ္သည္၊ ရုပ္ရွင္ဇာတ္လမ္းကုိ က်မ မမွတ္မိခဲ့ပါ။
က်မကုိ သူ႔ေက်ာင္းသုိ႔ ေခၚသြားတတ္သည္၊ က်မလဲလုိက္သည္၊ ေႏြေအးဆုိင္တြင္ထုိင္ၾကသည္၊ ဒီေက်ာင္းမွာ ေက်ာင္းသူရွားလုိ႔ ငါ႔ကုိႀကိဳက္တာလားဆုိရင္ မဟုတ္ပါဘူး ေက်ာင္းသူေတြေပါပါတယ္ မိန္းမရွားလုိ႔၊ ဟုိမွာၾကည္႔ အဲဒါဂ်ီေဟာသူဆုိတာ၊ သူျပေသာ ဂ်ီေဟာသူေတြကုိ ၾကည္႔ၿပီး က်မတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ရယ္ျဖစ္သည္။
သူ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြက ေမဂ်ာစုံကျဖစ္သည္၊ ေႏြေအးဆုိင္ေရာက္လာရင္ အိပ္မႈံစုံဖြားေတြနဲ႔ မုိးလင္းထိ စာက်က္ၾကသည္ထင္သည္၊ (ေနာက္မွသိရသည္မွာ ဖဲဝုိင္းကထလာၾကျခင္းျဖစ္သည္)၊
သူ႔ သူငယ္ခ်င္းအရင္းေတြကေတာ့ ကုိတုိး၊ နိုင္သာထက္ေက်ာ္ ႏွင့္ ကုိညီတုိ႔ျဖစ္သည္၊ ကုိညီသည္ မုိးကုတ္ကျဖစ္ျပီး ကုိည့ီအခန္းတြင္ သူ႔အိပ္ေလ့ရွိသည္၊ သာထက္ေက်ာ္က နယ္မွျဖစ္သည္ စကားႀကီးစကားက်ယ္ သိပ္ေျပာသည္၊ ကုိတုိးက ရန္ကုန္က အစုိးရအရာရွိႀကီးႀကီး၏ သားျဖစ္သည္၊ မာဇဒါဂ်စ္ႏွင္႔ ေက်ာင္းတက္သည္၊ သူ႔ ေကာင္မေလးက Chemical ကယ္မီကယ္ ကျဖစ္ၿပီးစာေတာ္သည္တဲ့၊
ကုိတုိးက ဒီေကာင္ကုိ ဖဲရုိက္ေလွ်ာ႔ခုိင္းဆုိ၍ က်မတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ စကားမ်ားရသည္၊ ကုိတုိးကေတာ့ ဟဲဟဲ ….ဟဲဟဲနဲ႔။

သန္လ်င္တံတားၿပီးသြားေသာအခါ၊ သန္လ်င္၊ ေက်ာက္တန္း ဖြံၿဖိဳးေရးစီမံကိန္းမ်ားဝင္လာသည္၊ ေရနံခ်က္စက္ရုံႀကီးကလည္း မလည္သည္ကမ်ားသည္၊ သန္လ်င္ၿမိဳ႕၏ စီးပြားေရးပုံစံေျပာင္းလဲသြားသည္၊ မုိးက်ေရႊကုိယ္ စီးပြားေရးသမားေတြ ဘယ္ကေရာက္လာမွန္းမသိ၊ ထုိအခ်က္မ်ားသည္၊ က်မတုိ႔ အိမ္ရဲ႕ စီးပြားေရးကုိ ထိခုိက္ေစခဲ့သည္။
အိမ္၏ လုပ္ငန္းကုိ သမီးႀကီးတစ္ေယာက္ အေနျဖင့္ အေဖကုိ ကူညီကာ ဝုိင္းဝန္းႀကိဳးပမ္းခဲ့သည္၊ ကုန္စုံဆုိင္မက ကုန္မာ ကုိပါ ေခတ္နွင့္အညီ ေျပာင္းလဲခဲ့သည္၊ ရဲလင္းေအာင္ကေတာ့ ေက်ာင္းၿပီး၍ သေဘၤာလုိက္ရန္ ေရတပ္ထဲတြင္ ေဒါ႔ခ္ ဆင္းေနသည္၊ မနက္ပုိင္း ေဒါ႔ခ္ဆင္း၊ ညေန က်မကုိလာေတြ႔၊ က်မႏွင့္ ေစ်းဝယ္လုိက္ ပုံမွန္တာဝန္လုိ ထမ္းေဆာင္ေနသည္၊
က်မ အိမ္အေျခအေနကုိ သူ႔ကုိရွင္းျပသည္၊ ‘အားကုိးရမွာလားဟင္’ ဟုေမးေသာအခါ၊ ‘ရပါတယ္၊ ျဖစ္သြားမွာပါ’ ဟုဆုိသည္၊ သေဘၤာေပၚတက္ သေဘၤာလုိက္ရုံနဲ႔ အိမ္ေထာင္တခု ထူေထာင္လုိ႔ရၿပီလား၊ အိမ္ေထာင္တခု အတြက္အဆင္ေျပသြားမွာလား၊ စလုံးေရးစရမည္ေပါ့၊ စိတ္ထဲမွာေတာ့ အားကုိးပါရေစခ်စ္သူရယ္…။
ေစ်းကြက္စီးပြားေရးစနစ္ေၾကာင့္လား၊ ေခတ္က အေျပာင္းျမန္လုိ႔လား၊ က်မတုိ႔ အိမ္ရဲ႕ သမရုိးၾက စီးပြားေရးလုပ္ငန္း ခက္ခဲလာသည္၊ ရဲလင္းေအာင္က သူ႔ ေဒါ႔ခ္မဆင္းေတာ့၊ ပင္လယ္ထဲတြင္ ကုိးလ၊ တစ္နွစ္ မေနနုိင္ဟုဆုိသည္၊ ကြန္ျပဴတာ ႏွင့္ အဂၤလိပ္စာ သင္တန္းတစ္ခ်ဳိ႕တက္ေနသည္၊ က်မလဲ သူ႔ကုိအားေပးသည္၊ ကုိယ္ျဖစ္ခ်င္တာကုိပဲ ျဖစ္ေအာင္လုပ္ပါလုိ႔ ။
က်မတုိ႔ ခ်စ္သူႏွစ္ဦး ေနာင္ေရးေဆြးေႏြးခ်က္မ်ား၊ ဘာမွမေရရာပဲျဖစ္ေနသည္၊ တစ္ခ်ဳိ႕က မင္းတုိ႔ပညာတတ္ေတြပဲ၊ တစ္ခုခုလုပ္ၾကေလ ဆုိရင္ ဟုတ္ကဲ့ ဟုေျဖၿပီး ဘာလုပ္ရမည္မသိ၊ အတူတူေနၾကရေအာင္လို ့ ႏွစ္ဦးစလံုး မေျပာျဖစ္က်။
က်မနဲ႔ အေဖၾကားမွာ မတူတဲ့ စီးပြားေရးအျမင္ေတြရွိလာသည္၊ က်မတားေနသည္႔ၾကားက အေဖကားေရာင္းလုိက္သည္၊ အေဖေရာင္းၿပီး သုံးလအၾကာ ကားေစ်းေတြ အဆမတန္တက္သြားသည္၊
က်မနဲ႔အေမတုိ႔ အေဖကုိဝုိင္းေျပာၾကသည္၊ အေဖဘာမွ ျပန္မေျပာပါ၊ ေနာက္ေတာ့ အေဖမွာဒီထြက္ေပါက္ပဲ ရွိေတာ့တာ ဆုိတာက်မနားလည္လုိက္သည္၊ အေဖလဲခံစားရမွာပါ၊ က်မ အားလုံးကုိ နားလည္ေနပါၿပီ၊
အဆင္မေျပေသာ အိမ္ စီးပြားေရး အေျခအေနနွင္႔ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိေသာ သမီးႀကီး တစ္ေယာက္၏ ခံစားခ်က္ကုိ နားလည္ေစခ်င္သည္။

ရဲလင္းေအာင္ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းတစ္ခ်ဳိ႕ သေဘၤာလုိက္သြားၾကသည္၊ တစ္ခ်ဳိ႕တပ္ထဲဝင္သြားသည္၊ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အစုိးရအလုပ္လုပ္ဘုိ႔စိတ္မကူးၾက၊ က်မ၏တုိက္တြန္းခ်က္အရ ကုိတုိး အေဖ အစုအစပ္ပါေသာ စက္ရုံတြင္ ရဲလင္းေအာင္ အင္ဂ်င္နီယာ ဝင္လုပ္သည္၊ သူ႕သူငယ္ခ်င္း ကုိညီ ဂ်ပန္သုိ႔ထြက္သြားသည္၊ ဗိုလ္တစ္ေထာင္မွ အစ္မဝမ္းကြဲ မရီခိုင္ AIT တက္ရန္ ဘန္ေကာက္သုိ႔ ထြက္သြားသည္၊ တစ္ခုခုလုပ္ပါလားလုိ႔ေျပာၿပီး ဘာလုပ္စရာမွ မရွိေသာ ထုိအခ်ိန္က လူငယ္မ်ား၏ ထြက္ေပါက္ကုိ လူငယ္မ်ားကရွာၾကသည္။
မရီခိုင္ AIT တက္ခြင္ ့ရေသာ္လည္း full scholarship မရ၍၊ ေဘးနိုင္ငံသို ့အလုပ္လုပ္ရန္ထြက္သြားသည္၊ မရီခိုင္ အလုပ္ရွာရာတြင္ ကံေကာင္း၍ အလုပ္ေကာင္းတစ္ခုရသည္၊ တစ္ေန ့၁၂နာရီ လုပ္ရသည္၊ တစ္လမွာ ၂ရက္တာ နားရသည္၊ ဝင္ေငြေကာင္းသည္။
မရီခိုင္ အဆင္ေျပျခင္း၊ က်မအိမ္၏ စီးပြားေရးအေျခအေနအရ က်မနိုင္ငံျခားထြက္ဖုိ႔စိတ္ကူးမိခဲ့သည္၊ အိမ္၏ အေျခအေနကို သိေသာ မရီခိုင္က ညီမ လာခဲ့ပါဟုလွမ္းေခၚသည္၊ ထိုကိစၥကို ရဲလင္းေအာင္နွင့္ တိုင္ပင္ျဖစ္သည္။
နိုင္ငံျခားထြက္ၾကသည္ ဆိုရာ၌၊ ပိုက္ဆံရွာရန္၊ ေရၾကည္ရာျမက္နုရာရွာ အေျခခ်ရန္၊ ဘာမွလုပ္စရာ ကိုယ္လုပ္ခ်င္စရာ ဒီမွာ မရွိ၍ ေရစီးေၾကာင္း အတိုင္းလိုက္ထြက္ျခင္း၊ နိုင္ငံေရးအေျခအေနရ
ေနလို ့မျဖစ္၍ထြက္ရျခင္း၊ စသျဖင့္ လူငယ္အမ်ားစု နိုင္ငံျခားသို ့ထြက္ၾကသည္။ အရင္တုန္းက သေဘၤာသား အလုပ္ျဖင႔္သာ နိုင္ငံျခားေငြရ၍ နိုင္ငံျခားသို ့ထြက္ၾကသည္။

က်မကေတာ့ ပိုက္ဆံရွာရန္ နိုင္ငံျခားသို ့ထြက္မည္၊ အေျခအေနကေပးသည္၊ လူရင္း အစ္မဝမ္းကြဲ ရွိသည္၊ ရဲလင္းေအာင္ နွင့္ အေၾကအလည္ ေဆြးေႏြးၿပီး၊ ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူ သေဘာတူခဲ့သည္၊ ခ်စ္သူနဲ႔ေရာ အေဖအေမနဲ႔ေရာ အေဝးကို ဘာလို ့ခြဲခ်င္မွာလဲ၊ အေျခအေနအရ က်မ နိုင္ငံျခားသို ့ထြက္ခဲ့သည္။
နိုင္ငံျခားမထြက္ခင္ည လြမ္းေစတီ ေညာင္ပင္အိုႀကီးရဲ ့ေအာက္မွာ က်မတုိ ့ေတြ ့ျဖစ္္ၾကသည္၊ တစ္ဦးနွင့္တစ္ဦး အမွာစကားေတြ ေခၽြၾကသည္၊ ေနာက္ဆံုးမခြဲခင္ကေလးက်မကို တင္းက်ပ္စြာဖက္ထားရင္း ကိုယ္သင္းန႔ံေလး တစ္ဝႀကီး ရႈပါရေစ ဆိုၿပီး၊ အနမ္းေတြေဝခဲ့သည္၊ က်မလည္း ခ်စ္သူ့ကို ပထမဦးဆံုးအၾကိမ္ နမ္းခဲ့သည္ ရင္ခုန္ျခင္းမ်ားျဖင့္ က်မတုိ႔ အိမ္ျပန္ခဲ့သည္။

ခ်စ္သူရယ္
အပင္တိုင္းဟာ ပန္းပြင္႔မယ္ဆိုရင္
ဘဝဆုိတာ ပန္းခင္းႀကီးေပါ့၊
ပန္းပြင္႔တိုင္းဟာ ေမႊးမယ္ဆိုရင္
ေလာကမွာ သာယာၾကည္နူးဆုံးေပါ့၊
ဒါထက္ျပည္႔စုံတာကေတာ့
ခ်စ္သူႏွင့္ အတူေနရျခင္းပါပဲ။


ခ်စ္သူရယ္
ခ်စ္တဲ့သူတုိင္း အတူေနရမယ္ဆုိရင္
လြမ္းတယ္ဆုိတာ ဘယ္ရွိေတာ့မလဲ၊
ခ်စ္တဲ့သူတုိင္း မခြဲၾကဘူးဆုိရင္
ေဆြးတယ္ဆုိတာ ဘယ္ရွိေတာ့မလဲ၊
ရင္နာေပမဲ့လဲ စဥ္ကာအေျခမေပးေလေတာ့
ခ်စ္သူရယ္
ၾကင္နာစြာျဖင့္လဲ ခဏ ခြဲၾကတာေပါ့။
……………………. ………………………. ………………………


က်မတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ သူ႔အိမ္ကုိသြား၍ သူ႔မိဘေတြကုိ ကန္ေတာ့ၿပီး လက္ေဆာင္တစ္ခ်ဳိ႕ေပးသည္၊
အျပန္တြင္ အင္းလ်ားလမ္းက ဒင္နူိဝင္ၿပီး အေအးေသာက္ကာ ေရွ႕ေရးေဆြးေႏြးျဖစ္သည္၊
‘တစ္လႏွစ္လ အတြင္းမွာ ငါတုိ႔ မဂၤလာေဆာင္ရေအာင္၊’ ရဲလင္းေအာင္ကေမးသည္၊
‘တစ္လေတာ့ ငါနားပါရေစဦး၊ ေနာက္ တစ္လႏွစ္လ အတြင္းမွာလုပ္ေပါ့၊’ ျပန္ေျဖမိသည္၊
‘ရတယ္၊ နင္ျဖစ္ခ်င္တဲ့ အစီအစဥ္ကုိေျပာဦးေလ၊’
‘ရပါတယ္ နင္ေလ့လာထားၿပီပဲ၊ ငါ့အေမႏွင့္ တုိင္ပင္ၿပီးလုပ္လုိက္ပါ၊’
‘ဖုန္းထဲမွာ မဂၤလာေဆာင္အတြက္ နင္ျဖစ္ခ်င္တာ၊ နင္လုပ္ခ်င္တာေတြ အမ်ားႀကီးပဲ၊’
‘ဟုတ္တယ္၊ ခုမဟုတ္ေတာ့ဘူး၊’
‘နင္ဘယ္လုိျဖစ္ေနသလဲ၊ တခုခုျဖစ္ေနသလား၊ ငါကုိေျပာပါ၊’ ရဲလင္းေအာင္က က်မမ်က္နာကုိ ေသေသခ်ာခ်ာၾကည္႔၍ ေမးသည္၊
‘ဘာမွ မျဖစ္ပါဘူး၊ ငါ နင္နွင့္ အတူတူေနဘုိ႔၊ မဂၤလာေဆာင္ရေအာင္ ျပန္လာခဲ့တာပဲ၊’
‘ဒါေပမဲ့ ငါတစ္ခုေျပာမယ္၊ ငါတုိ႔ ရန္ကုန္မွာပဲေဆာင္မယ္၊ သန္လ်င္မွာ မေဆာင္ေတာ့ဘူး၊
ငါ႔အေမနဲ႔ တုိင္ပင္ၿပီးလုပ္ပါ။’ က်မလဲ ရဲလင္းေအာင္ မ်က္နာကုိ ေသေသခ်ာခ်ာၾကည္႔၍ ျပန္ေျဖလုိက္သည္။
မဂၤလာေဆာင္စိတ္၊ မဂၤလာေဆာင္အေတြးမ်ား ေလာေလာဆယ္ က်မ စိတ္ထဲတြင္ ဘာမွမရွိပါ၊ မဂၤလာေဆာင္ကုိ ရင္ဆုိင္ရမည္ကုိ ရင္ေလးေနမိသည္၊ ဟုိဟာလုပ္ပါ၊ ဒီဟာလုပ္ပါ ဆုိတာေတြ၊ ေနာက္ၿပီး အေရာင္ဆုိးထားေသာ လူေတြကုိ ဟန္ေဆာင္ၿပံဳးျပရဦးမည္၊ မဂၤလာေဆာင္ၿပီးေနာက္ဆုိတာကုိလည္း ထည္႔မစဥ္းစား၊ တကယ္လုပ္ခ်င္တာက လူေတြမရွိသည္႔ေနရာကုိသြားေနခ်င္သည္၊ မဂၤလာေဆာင္ဖို႔ ျပန္လာတာ မဂၤလာေဆာင္ရမွာေပါ့ေလ ဆုိၿပီး စိတ္ကုိေလ်ာ႔ ေပးလုိက္သည္။

က်မ ေရႊက်င္ရိပ္သာမွာ တရားစခန္း တစ္ပတ္ဝင္ေနသည္႔အခ်ိန္၊ အေမနဲ႔ရဲလင္းေအာင္တုိ႔ မဂၤလာေဆာင္ေန႔ နွင့္ ေနရာကုိေရြးခ်ယ္သတ္မွတ္လုိက္ၾကသည္။ ဒီလုိနဲ႔ က်မ ခ်စ္သူႏွင့္ မဂၤလာေဆာင္ျဖစ္ၿပီး၊ အိမ္ေထာင္က်ခဲ့သည္၊ က်မတုိ႔ ခ်စ္သူႏွစ္ဦးရဲ႕ဆုေတာင္းျပည္႔ခဲ့သည္ေပါ့၊

နွစ္ဘက္ မိဘမ်ားက ဟန္နီးမြန္းထြက္ခုိင္းသည္၊ က်မကုိ ဘယ္ေနရာသြားခ်င္လဲေရြးပါဆုိသည္၊ က်မ စိတ္ႀကိဳက္ေတြ႔သြားသည္၊ သီေပါ ေဘာ္ႀကိဳ ကုိေရြးသည္၊ ဒါမွမဟုတ္ရင္ အင္းေလး မုိင္းေသာက္၊
ဟန္နီးမြန္းထြက္တဲ့ ေနရာေတြမဟုတ္ဘူး၊ ဘယ္မွာေနမလဲ၊ တည္းမလဲ ဟုဆုိၾကသည္၊ က်မကလဲ ဟန္နီးမြန္းထြက္တဲ့ေနရာဆုိတာ ဘယ္သူသတ္မွတ္ထားတာလဲ၊ ဟန္နီးမြန္းဆုိတာ နွစ္ေယာက္ထဲ သီးသန္႔ ေအးေဆးစြာေနခ်င္တာဟု ေစာဒကတက္လုိက္သည္၊ ေနာက္ဆုံး သီေပါ ေဘာ္ႀကိဳ ကုိေရြးလုိက္သည္၊
ဝုိင္းဝန္းစီစဥ္ေပးၾကသျဖင့္၊ က်မတုိ႔လင္မယား နွစ္ေယာက္ သီေပါ ကုိေရာက္ခဲ့သည္၊ တည္းခုိတဲ့ ေနရာကေတာ့ သီေပါ နွင့္ ေဘာ္ႀကိဳၾကား၊ လားရႈိးလမ္းမေပၚကျခံႀကီးတြင္ျဖစ္သည္၊ ရဲလင္းေအာင္ အေဖကစီစဥ္ေပးျခင္းျဖစ္သည္၊ ဦးစုိင္းလွေအး၊ေဒၚေထြးတုိ႔ ျခံျဖစ္သည္၊ ျခံထဲတြင္ ႏွစ္ထပ္တုိက္ခံအိမ္ အႀကီးႀကီးတစ္ခုရွိသည္၊ ဦးစုိင္းလွေအးသည္ SSA မွ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးယူထားသူျဖစ္သည္၊ အသက္ ၇၀ ေက်ာ္ၿပီ၊ ေလာေလာဆယ္ ရပ္ရြာလူႀကီးျဖစ္သည္၊သားသုံးေယာက္၊ သမီးတစ္ေယာက္ရွိသည္၊ သားသုံးေယာက္မွာ ဒီမွာမေန၊ သမီး နန္းလွေထြးသာ အတူတူေနသည္၊ က်မတုိ႔လင္မယားကုိ ေအာက္ထပ္က ဧည္႔သည္အခန္းတြင္ထားသည္။

ေရာက္စ နွစ္ရက္တြင္ က်မအိမ္ႀကီးနွင့္ ျခံထဲကုိေလ့လာရင္း အခ်ိန္ကုန္ခဲ့သည္၊ က်မ နန္းလွေထြးနွင့္ ရင္းနီးလာသည္၊ က်မထက္ ၆နွစ္ေလာက္ငယ္သည္၊ ေနာက္ေန႔မ်ားတြင္ က်မ နန္းလွေထြးနွင့္ ေဘာ္ႀကိဳ သီေပါ တစ္ဝႈိက္ လွည္႔ပတ္ၾကည္႔ၾကသည္၊ အထူးသျဖင္႔ ေဒသရွိ ပန္းမ်ားကုိ ေလ့လာမိျခင္းျဖစ္သည္၊ နန္းလွေထြး၏ ထူးျခားခ်က္မွာ ေသနတ္ပစ္တတ္သည္၊ ပစၥတုိ၊ေျခာက္လုံးျပဴး ကၽြမ္းက်င္စြာပစ္တတ္သည္၊ ယူသြားေလ့လဲရွိသည္။
က်မ နန္းလွေထြးနွင့္ လွည္႔ပတ္ေနခ်ိန္တြင္ ရဲလင္းေအာင္တစ္ေယာက္ ရြာက ေထာ္လာဂ်ီ၊ ေရစုပ္စက္၊ မီးစက္ေတြ ျပင္ေနရသည္၊ အင္ဂ်င္နီယာ ေရာက္ေနသည္ သတင္းေၾကာင့္ အနီးနားမွ ေထာ္လာဂ်ီမ်ား၊ စက္မ်ား ဦးစုိင္းလွေအးျခံတြင္ ပုံေနေတာ့သည္၊ ရဲလင္းေအာင္ေတာ့ ဘယ္လုိေနသည္မသိ၊ ဦးစုိင္းလွေအးေတာ့ သေဘာက်ေနသည္။
သီေပါ တြင္ေနရျခင္းကုိ က်မသိပ္ေပ်ာ္သည္၊ ပန္းနွင့္လိပ္ျပာတုိ႔ရဲ႕ အလွေတြ၊ ေတာေတာင္ရႈခင္းေတြကုိ ၾကည္႔ၿပီးသာယာေနတတ္သည္၊ တစ္ခါတစ္ေလ ဘယ္ေလာက္ၾကာသြားလဲမသိ၊ ရဲလင္းေအာင္ လာလက္တုိ႔မွသိသည္၊ ‘မ နင္ရပ္ၾကည္႔ေနတာ ၂နာရီေလာက္ရွိၿပီ၊’ ‘ဟုတ္လား ငါမသိလုိက္ဘူး ရဲလင္း၊’ လင္မယားျဖစ္လာေသာအခါ က်မကသူ႔ကုိ ရဲလင္းဟုေခၚၿပီ၊ သူက က်မကုိ မ ဟုေခၚသည္၊ က်မက စႏၵာ ေခၚတာလဲမႀကိဳက္၊ မုိးဟု ေခၚတာလဲမႀကိဳက္၍ ျဖစ္သည္၊
‘မ နင္တစ္ခုခုျဖစ္ေနတယ္ထင္တယ္၊’
က်မ သက္ျပင္းကုိေျဖးညွင္းစြာခ်လုိက္ၿပီး၊ ‘ငါ႔စိတ္ေတြကုိငါလုိက္ဖမ္းေနတာ၊’
‘ငါ႔စိတ္ေတြ ငါ႔ဆီျပန္ေရာက္ေအာင္ေပါ့၊’
က်မ သူ႔ကုိ ဟုိနုိင္ငံတြင္ ျဖစ္ခဲ့သည္႔ ကိစၥ ေျပာျပလုိက္သည္။
သူ႔ေၾကာင္႔ျဖစ္သြားရတာပါ၊ သူ႔အနူးအညြတ္ေတာင္းပန္းသည္၊ ေယာက္်ား တစ္ေယာက္ရဲ့ အဆုံးစြန္ဆုံးေတာင္းပန္မူကုိ ထင္ဟပ္ေစတဲ့ ဘယ္လုိမွ ေဖၚျပလုိ႔မရတဲ့ မ်က္နွာကုိ က်မ ရဲလင္းေအာင္ ဆီမွာ ေတြ႔လုိက္ရသည္။

‘ငါ နင့္ကုိ သိပ္ခ်စ္လုိ႔ပါ၊’ ‘ငါ နင့္ကုိဘယ္နည္းနဲ႔မွ မခြဲနုိင္လုိ႔ပါ၊’ ဟုေျပာရင္း
ရဲလင္းေအာင္ က်မကုိတင္းက်ပ္စြာဖက္ထားသည္၊
‘ကုိတုိးႀကီးႏွင္႔ သူ႔ဆရာမတုိ႔ ကြဲသြားၾကတယ္၊’ ‘ငါ နဲ႔ နင့္ကုိ အဲဒီလုိအျဖစ္မခံနုိင္ဘူး၊’
‘ငါတုိ႔ အတူတူေနေနရၿပီပဲ၊’ ‘ငါ႔စိတ္ေတြကုိ ငါျပန္ဖမ္းေနတယ္ေလ၊’
က်မ ေျပာရင္းသူဆီက ခြာလုိက္သည္၊ က်မသိလုိက္ရသည္မွာ သူရင္ခြင္သည္ က်မအတြက္ေႏြးေထြးမူကုိ မခံစားရေတာ့ပါ။

ကုိတုိး ေကာင္မေလး ေက်ာင္းၿပီးေသာအခါ Chemical တြင္ ဆရာမ ဝင္လုပ္သည္၊ ကုိတုိးက စီးပြားေရးလုပ္သည္ ေအာင္ျမင္သည္၊ ဆရာမက နုိင္ငံေရးလႈပ္ရွားမူတြင္ပါၿပီး၊ ထုိအထဲမွ နုိင္ငံေက်ာ္ စာေရးဆရာႀကီးရဲ႕ေျမးႏွင့္ ေတြ႔ကာ မဂၤလာေဆာင္သြားသည္၊ ရဲလင္းေအာင္က ကုိတုိးဆုံးရႈံးသြားသည္၊ အသဲကြဲသြားၿပီဟုဆုိသည္၊ ကုိတုိးကေတာ႔ သူဘာမွ မဆုံးရႈံးသြားပါ အျမဲတမ္း ဆရာမကုိ ခ်စ္ေနမည္ဟုဆုိသည္၊ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ အတူမေနရေပမဲ့ ဆရာမ သူကုိခ်စ္ေနပါမွာတဲ့၊ ကုိတုိး ယေန႔ထိလူပ်ဳိႀကီးပါ။ ရဲလင္းေအာင္က မဂၤလာေဆာင္လုိက္ရင္ သူပုိင္ဆုိင္ရၿပီထင္ေနတာကုိး။

က်မ ညည အိပ္မေပ်ာ္ပါ၊ ၾကယ္ေတြထၾကည္႔၊ ေကာင္းကင္ထၾကည္႔၊ ေနာက္ဆုံးေတာ့ က်မ စာေတြဖတ္ျဖစ္သည္၊ က်မ ရန္ကုန္က စာအုပ္ေတြ ယူလာသည္၊ ျမသန္းတင္႔ရဲ႕ ေရႊျပည္ေတာ္ ေမွ်ာ္တုိင္းေဝးလဲပါသည္၊ နံနက္ေလးနာရီ၊ ငါးနာရီ ေလာက္အိပ္ျဖစ္ကာ ဆယ္တစ္နာရီေလာက္ ထသည္၊
စားေသာက္ၿပီးေနာက္ နန္းလွေထြးနွင့္ လွည္႔ပတ္သည္ နန္းေမွ်ာ္ေခ်ာင္းထိေတာင္ေရာက္သည္၊
က်မ က နန္းလွေထြးကုိ မမညီမေလး ျဖစ္ရင္သိပ္ေကာင္းမွာပဲ ဆုိရင္၊
အမ ေမာင္နဲ႔ေပးစား ရန္ကုန္လုိက္လာမယ္၊ က်မကလည္းလာခဲ့ စီစဥ္ေပးမယ္ ဟုဆုိကာ ႏွစ္ဦးသားရယ္မိၾကသည္၊
‘အမ နုိင္ငံျခားမွာ အလုပ္လုပ္ဖူးတယ္ဆုိ၊’ ‘ရွယ္ပဲ၊’
‘မရွယ္ပါဘူး၊ နန္းေထြးရယ္ အမစက္ရုပ္ျဖစ္ခဲ့တာ၊’
‘ေျပာျပေလအမ၊’
တကယ္ေတာ့ က်မလုပ္ခဲ့ရသည္႔ အလုပ္က ရွယ္လုိ႔ေျပာမွာလား၊
ဝတ္စုံသစ္ေတြကုိ၊ ေန႔တုိင္းဝတ္ၿပီး၊ မီးထိန္ထိန္လင္းေနေသာ အေအးခန္းထဲတြင္လုပ္ခဲ့သည္၊
ကြန္ျပဴတာ ဟာဒ္ဒခ္ အစိတ္အပုိင္း တစ္ခုကုိ ထုတ္လုပ္ေသာ စက္ရုံျဖစ္သည္၊
စက္ထဲကက်လာေသာ အစိတ္အပုိင္းေလးကုိ ေကာင္းမေကာင္းစစ္၊ ေကာင္းရင္ ပက္ကင္းထဲထည္႔၊ မေကာင္းရင္ Reject ပုံးထဲထည္႔၊ Start ျပန္ႏိွတ္၊ ဒီလုိနဲ႔လည္ေနသည္၊

………….. တိုက္ပြဲဝင္ခဲ႔

တစ္ေန႔လာလဲ ဒီေနရာနဲ႔
တခါလာလဲ ဒီအလုပ္ပဲ
ဝမ္းေရးအတြက္ အလုပ္ခြင္မွာ
စက္ရုပ္ေလးေတာ့ ……………..

အလုပ္ကလြယ္သည္ဟု ေျပာလုိ႔ရေပမဲ့၊ ‘ခ်ပ္ စလူးစြတ္ ဂ်က္’၊ ‘ခ်ပ္ စလူးစြတ္ ဂ်က္’ ႏွင္႔ တစ္ေန႔ ၁၂နာရီ တစ္လတြင္တစ္ရက္ပဲနားသည္၊ ပုိက္ဆံပုိလုိခ်င္၍ စက္ငါးလုံးကုိင္သည္၊ ဆူပါဗုိင္ဆာလုပ္သည္၊ တစ္ခါတစ္ေလ ဆယ္လုံးေလာက္ကုိင္လုိက္သည္၊ ယေန႔ထိ ‘ခ်ပ္ စလူးစြတ္ ဂ်က္’ မ်ား ၾကားေနျမင္ေနသည္၊

နန္းေထြးကုိနားလည္ေအာင္ေျပာလုိက္သည္၊ ‘ခ်ပ္ စလူးစြတ္ ဂ်က္’ ႏွင္႔ ေနည မသိ စက္ရုပ္ပါ။

က်မလဲ နန္းလွေထြးႏွင္႔ သီေပါ ေဘာ္ႀကိဳ ေနရာစုံခဲ့ၿပီ၊ ရဲလင္းေအာင္လဲ ျပင္စရာ စက္မရွိေတာ့၊
က်မတုိ႔ ဟန္နီးမြန္းလည္း ၁၅ ရက္ျပည္႔ခဲ့ၿပီ၊ နက္ျဖန္ဆုိ မႏ ၱေလး ဆင္း၊ အဲဒီက ရန္ကုန္ ျပန္ရေတာ့မည္။




ဒုတိယပိုင္းၿပီးပါၿပီ။





ေမာင္စိန္ဝင္း(ပုတီးကုန္း) နွင့္ ျမတ္မြန္ တုိ႔၏ ကဗ်ာ အပုိင္းအစ မ်ားကုိ ယူထားသည္၊

22 comments:

ေမာင္မိုး said...

ဒုတိယပိုင္းလည္း သိပ္ေကာင္းတာပဲဗ်ာ။ ပထမပိုင္းက မင္းသားေလးနဲ႔ ဇာတ္လမ္းဆက္မယ္ထင္ထားတာဗ်။ စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းေနျပီ။ စိတ္ဒဏ္ရာရထားတဲ႔ မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ႕ ရင္ထဲကို လွမ္းျမင္ရတယ္ဗ်ာ။ အားေပးလ်က္ပါ။

အင္ၾကင္းသန္႕ said...

စိတ္ဒဏ္ရာရဘူးတဲ့ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ခံစားခ်က္ကုိ နားလည္မိတယ္ အစ္ကုိ႕ေရ...ဘာေတြဆက္ၿဖစ္လာဦးမွာလဲ...အစ္ကုိက ေတာ္ေတာ္ေလးကုိ အေသးစိတ္ေရးႏုိင္တာပဲ...ေစာင့္ဖတ္ရက်ိဳးနပ္ပါတယ္...
တတိယပုိင္းကုိလည္း ေမွ်ာ္ေနပါ့မယ္...


ခင္္မင္ေလးစားစြာၿဖင့္
အင္ၾကင္း

nyan gyi said...

ခံစားရပါတယ္၊ ဇာတ္ကေတာ့ ေကာင္းသထက္ေကာင္းေနျပီ၊
ကဗ်ာေတြထည္႔ထားတာလဲ မုိက္တယ္၊ တစ္ခုပဲ ‘ခ်ပ္ စလူးစြတ္ ဂ်က္’ ဘယ္လုိျမည္..
တတိယပုိင္းေစာင္႔ရဦးမွာေပါ့။

Anonymous said...

ထင္သလုိ မဟုတ္ဘူးျဖစ္ေနတယ္၊ မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ႕ ခံစားမူေပါ့ zaw zaw

ခ်စ္ၾကည္ေအး said...

အဲဒီ ဇာတ္ေလး အေျခခံလာပံုကို အရမ္းစိတ္ဝင္စားတယ္...အေသးစိတ္ၿပီး ယုတၱိ႐ိွေတာ့ ဇာတ္လမ္းက ႂကြေနတယ္...ေစာင့္ဖတ္ပါ့မယ္႐ွင္...:)

Anonymous said...

ပထမပုိင္းျပီးေတာ့ ဒုတိယပုိင္း ဖတ္ရင္းနဲ႔ ခံစားရပါတယ္၊ ေစာင့္ဖတ္ရၾကိဳးနပ္ပါတယ္၊ Ko Oo

SHWE ZIN U said...

ကိုဆိုဆီ ေရ

ဖတ္လိုက္ရတာ တဝႀကီးဘဲ ဘဝတခုေပါ႔ေနာ္ တကယ္ အျဖစ္အပ်က္ထင္တယ္ ... စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းပါတယ္..

ဆက္ရန္ေမွ်ာ္ေနမယ္...

သိပ္ေကာင္းတဲ႔ ကဗ်ာေလး အတြက္လည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ေနာ္...


ခင္မင္ ေလးစားစြာျဖင္႔

ေရႊစင္ဦး

ေမာင္ဘႀကိဳင္ said...

ရင္ထဲထိေစတယ္
ဘဝပုံစံေပၚတယ္ဗ်
ဖတ္ျဖစ္တယ္ ဆက္အားေပးရမွာေပါ႔ း)

Anonymous said...

ဒုတိယပုိင္းျပီးမွ ပထမပုိင္း သြားဖတ္တာ၊ တတိယပုိင္း ေစာင့္ရဦးမယ္၊ တကယ္ အျဖစ္အပ်က္လုိလုိ ဇာတ္သိမ္းရွိပါမလား၊ ဇာတ္သိမ္းကုိေမွ်ာ္ေနမယ္၊ မီးမီး

ဂ်စ္တူး ( မံုရြာ ) said...

စာေတြကိုလည္းသေဘာက်တယ္-သစ္ပင္႒ကီးကိုရိုက္ထား
တဲ့ဓါတ္ပံုၾကီးကိုလည္းသေဘာက်တယ္-ေနာက္ကိုလည္း
လာမွကိုျဖစ္ေတာ့မယ္-

ကိုမ်ဳိး (အညာေျမ) said...

မဂၤလာပါ..

ဒုတိယပုိင္း ကေန စျပီး ဖတ္ျဖစ္တယ္။ ဖတ္ေကာင္းလြန္းလို႕ ပထမပုိင္း ရွာျပီး ဖတ္ရအံုးမယ္။ ကဲ.. တတိယပုိင္း ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနပါသည္.... (စာအေရးအသာ.. ဇတ္အိမ္ဖြဲ႕စည္းမွဳ႕နဲ႕ စြဲေဆာင္မွဳ အား အရမ္းေကာင္းမြန္ပါေၾကာင္း.......

ခင္မင္စြာျဖင့္
ကိုမ်ဳိး

Sein said...

I like this post.
I am thinking……
Mr. Right for her is??

ေခ်ာ (အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္) said...

ဖတ္ေနရင္း တကယ္႕ကိုယ္႕အျဖစ္ကို ေရးထားတယ္လို႕ ထင္မိတာ
ဒိုင္ယာရီေလးတစ္ခုကို အေသးစိတ္ ဖတ္ရသလိုဘဲ.
စိတ္၀င္စားစရာ

noblemoe said...

မဂၤလာပါရွင္္းးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးး
စာလာဖတ္သြားပါတယ္
ကဗ်ာေတြလညး္ခံစားသြားပါတယ္
ကိ်ဳက္ေခါက္ဘုရားဖူးတာဖတ္ရလို ့
ေက်ာင္းကသူငယ္ခ်င္းေတြကိုေတာင္ လြမ္းသြားတယ္
သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ ့တူတူဖူးတ့ဲ ့အခ်ိန္ေလးကိုသတိရလိုက္တာ.........................
သာယာခ်မ္းေျမ့ပါေစေနာ္
မိုး

ၾကည္ျဖဴပိုင္ said...

စာေရးေကာင္းတဲ့လက္စပဲ
မိ္န္းကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕အေနနဲ႔ေရးထားတာေရာ
ဇာတ္အိမ္ေလးေရာ
အရမ္းေကာင္းတယ္။
အေနာ့္စကားနဲ႔ေျပာရရင္ အငွားခံစားခ်က္နဲ႔ေရးပါသည္ေပါ့
အရမ္းကိုေကာင္းလို႔တတိယပိုင္းလဲ
ေစာင့္ဖတ္ေနမယ္ေနာ္။
ပထမပိုင္းကိုအရမး္ၾကိဳက္တယ္

သီဟသစ္ said...

ဒုတိယပုိင္းတစ္၀က္ေလာက္ ဖတ္ျပီးမွ ပထမပုိင္းသြားဖတ္ ဒုတိယပုိင္း ျပန္ဖတ္ျဖစ္တယ္

ဇာတ္လမ္းေရာ၊ စာေရးတာေရာ ဆြဲေဆာင္မႈရွိတယ္ဗ်

ခင္မင္စြာျဖင့္
သီဟသစ္

mary said...

cool!!
i 'll be waiting 4 the coming post
thnx

Anonymous said...

ကိုဆိုးစိ

တခါလာ မဲျပာပုဆိုး
တခါလာ လက္ဖက္သုပ္
တခါလာ ဒီအလုပ္
ဝမ္းေရးအတြက္ အလုပ္ခြင္မွာ
ဒီလိုပါဘဲ စက္ရုပ္ဆန္ဆန္
ရုန္းကန္ေနရတာ ၾကာေပါ့
တေဂ်ာက္ေဂ်ာက္ တဂ်က္ဂ်က္
ကြန္ပ်ဴတာ ကီးဘုတ္ေခါက္သံ ခိုညည္းသံထက္ေတာင္ မုန္းတီးမိေပမယ့္
ရုန္းကန္ေနရဆဲပါ။


့အပိုင္း ၃ ေမွ်ာ္ေနပါသည္။

ခင္တဲ့
seesein

ေမဓာ၀ီ said...

ဒီဘေလာ့ကို ခုမွလာဖတ္ျဖစ္တယ္။
ပံုျပင္မဟုတ္တဲ့ မွတ္စုကို ဖတ္ရတာ ရင္ထဲ ထိထိခိုက္ခိုက္နဲ႔ ေမာသြားတယ္။ အေသးစိတ္ ျခယ္မႈန္းထားတာေလးေတြက တကယ့္အျဖစ္အပ်က္လို႔ ခံစားရတယ္။ စိတ္မေကာင္းဘူး။

ျမစ္က်ဳိးအင္း said...

သန္လ်င္ရဲ႕ ေနရာေတြကို ဖတ္ရေတာ့ သန္လ်င္ျမိဳ႕ကို ျပန္သတိရမိေသးတယ္။
ျမိဳ႕လယ္က ဆီခ်က္ဆိုင္ ေတြ ကုန္စံုဆိုင္
ဆိုေတာ့ မ်က္လံုးထဲ ပံုေဖာ္ၾကည့္မိတယ္။
က်ေနာ္လည္း သန္လ်င္ျမိဳ႕လယ္ မွာ ေမြးခဲ့တာပါပဲ။

ျမစ္က်ဳိးအင္း said...

တကယ့္ အျဖစ္လို႔ ထင္ေစေလာက္ေအာင္
အေသးစိတ္ ေရးထားတာပါပဲ။

အေတြးကမၻာ..မွတ္တမ္း said...

ေကာင္းတယ္ဗ်ိဳ႕ ဆက္ေရးပါ...