tag:blogger.com,1999:blog-37035698281209908512012-02-10T23:23:28.780+08:00sosegado တည္ ၿငိမ္ ေအးsosegadohttp://www.blogger.com/profile/14395790276974941224noreply@blogger.comBlogger751100tag:blogger.com,1999:blog-3703569828120990851.post-55994047508663768712012-02-09T20:19:00.001+08:002012-02-09T20:19:00.119+08:00ထမိန္ တုိင္းျပည္<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-I-05eiyDP3Y/TzO10kMeIYI/AAAAAAAAA2I/e3Pno2rq0Pk/s1600/IMG_8732.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" sda="true" src="http://1.bp.blogspot.com/-I-05eiyDP3Y/TzO10kMeIYI/AAAAAAAAA2I/e3Pno2rq0Pk/s320/IMG_8732.JPG" width="320" /></a></div><br />တအင့္အင့္ ငုိသံၾကား၍ က်မဆုိင္ေရွ႕သုိ႔ ထြက္လာခဲ့သည္၊ <br />ဆုိင္ေရွ႕ လမ္းမေပၚမွာေတာ့၊ ဆယ္ေက်ာ္သက္ပုံစံ ဝတ္ဆင္ထားေသာ အသက္ ၅၀ ေက်ာ္ အမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္၊ က်မကုိ မ်က္ေစာင္းထုိးၾကည့္ၿပီး ကားတံခါးကုိ ေဆာင့္ပိတ္ကာ ကားေပၚတက္သြားသည္၊ ဒီေနာက္ ၆ ဂငယ္ နံပါတ္ တုိယိုတာ လင့္ခရုစာကားက ေဆာင့့္္ႀကီးတငင္ျဖင့္ က်မဆုိင္ေရွ႕က ေမာင္းထြက္သြားသည္။<br /><br />‘သမီးဘာျဖစ္လုိ႔ ငုိေနတာလဲ’ဟု က်မက က်မရဲ႕ ဆုိင္းေရာင္းသူေလးကုိ ေမးလုိက္သည္၊<br />“ဟုိဘြားေတာ္ႀကီး (မိန္းမႀကီး) သမီးကုိ ဆဲဆူသြားတယ္၊ တြန္းလဲတြန္းသြားေသးတယ္” ကေလးမေလးက ျပန္ေျဖသည္၊<br />‘ဘာမ်ားျဖစ္သြားေသးသလဲ သမီး’လုိ႔ က်မ ထပ္ေမးလုိက္ျပန္သည္၊ <br />“ဘာမွေတာ့မျဖစ္ပါဘူး၊ သူကုိ အသစ္ေတြရွိလွ်က္နဲ႔ ၅၀၀က်ပ္တန္ အေဟာင္းေတြ ျပန္အမ္းလုိ႔၊ ပုိက္ဆံေတြနဲ႔ ေပါက္ၿပီး နင္ဒီေလာက္ အသစ္ေတြလုိခ်င္လွ်င္ ဟုိဆုိင္မွာသြားလုပ္ အသစ္ေတြခ်ည္းပဲရမယ္၊ အပ်ဳိပါ ေက်ာင္းသူလုိ႔သာေျပာ ဆင္ အသစ္ေတြ အထပ္လုိက္ က်လာလိမ့္မယ္ဆုိၿပီး သမီးကုိ ဒီထက္ဆုိးတဲ့ ယုတ္ယုတ္မာမာေတြေျပာသြားေသးတယ္”၊ ကေလးမေလးက ေျပာျပသည္၊<br />“ေၾသာ္သမီးရယ္ အရက္မူးသမား တစ္ေယာက္မူးရမ္းၿပီး ေစ်းလာဝယ္တယ္လုိ႔ မွတ္လုိက္ပါကြယ္၊ နားထဲကေဖ်ာက္ စိတ္ထဲက ထုတ္ပစ္လုိက္၊ ဒီလုိလူမ်ဳိးေတြက ဒီလုိပဲ သမီးရယ္”၊<br />“ကုိယ္ကုိေျပာလာတဲ့စကား ကုိယ္ကမယူရင္ ကုိယ္စီမေရာက္ဖူးေပါ့” ဆုိၿပီး ကေလးမေလးကုိ ေခ်ာ့ေမာ့ရွင္းျပလုိက္ရသည္၊ ဒီေန႔ေခတ္ႀကီးမွာ က်မတုိ႔အတြက္ ဒါမ်ုိးေတြကေတာ့ မဆန္းေတာ့ပါေခ်၊ က်မတုိ႔ မႏၱေလးဘက္မွာ ပုိက္ဆံႏွင့္ ေမာက္မာသူေတြက အမ်ားသား မဟုတ္လား၊<br />ဒီကေလးမေလးကေတာ့ရုိးသည္၊ သူကေလး၏ ဂုဏ္သိကၡာကုိ တုိက္ရုိက္ထိခုိက္သြား၍ ဝမ္းနည္းသြားျခင္း ျဖစ္ႏုိင္ပါသည္၊ ထုိအမ်ဳိးသမီးကေတာ့ သိလုိက္မည္မဟုတ္ပါ အမွတ္ရမည္လည္း မဟုတ္ပါ၊ လူတစ္ေယာက္ ခံစားမႈသည္ သူတုိ႔လုိ လူမ်ဳိးေတြအတြက္ အေရးထားစရာ ကိစၥလုိ႔ ထင္လိမ့္မည္ မဟုတ္ပါ။ <br /><br />က်မတုိ႔ အိမ္ကေလးသည္ လမ္းမႀကီးေပၚတြင္ရွိသျဖင့္ အပုိဝင္ေငြေလးမ်ားရမလားလုိ႔ အိမ္ေရွ႕တြင္ တႏုိင္စတုိးဆုိင္ကေလး ဖြင့္ထားခဲ့သည္၊ ဆုိင္ကေလးသည္ မထင္မွတ္ပဲ ေရာင္းေကာင္းခဲ့သည္၊ ကုိယ္လက္ရွိအလုပ္ေတြနဲ႔ မႏုိင္သျဖင့္ ဆုိင္အကူေရာင္းရန္ အသိေတြထဲက ကေလးမေလး ႏွစ္ေယာက္ကုိ ခန္႔ထားမိသည္၊ ယခု ကေလးမေလးက စဥ့္ကုိင္ဖက္က ေက်ာင္းဆရာ တစ္ေယာက္ရဲ႕သမီးျဖစ္ၿပီး မိဘ၏သြန္သင္မႈေအာက္တြင္ ႀကီးျပင္းလာသူျဖစ္သည္၊ မႏၱေလးတြင္ ေက်ာင္းတက္ေနစဥ္ ကာလအတြင္း တဘက္ကဝင္ေငြရကာ မိဘကုိ ကူညီသည့္ သေဘာျဖင့္ က်မဆုိင္ေလးတြင္ ဝင္ေရာက္လုပ္ကုိင္ေနသူ ျဖစ္ပါသည္။ <br /><br />ထုိကားေပၚ တက္သြားေသာ အမ်ဳိးသမီးကုိ က်မသိပါသည္၊<br />မႏၱေလးတၿမိဳ႕လုံးနီးပါး သိပါလိမ့္မည္၊<br />က်မအတြက္ေတာ့ လူေတြအေၾကာင္းကုိ သိခ်င္လွ်င္ ဒီအမ်ဳိးသမီးကုိၾကည့္လုိ႔ ဆုိခ်င္ပါသည္၊<br />တကယ္လုိ႔ က်မတစ္ေယာက္ စာေရးဆရာေတြလုိ စားေရးတတ္ခဲ့ရင္ ထုိအမ်ဳိးသမီးရဲ႕ ဇာတ္လမ္းစုံေတြကုိ ေရးမယ္ဆုိပါက ဝထၳဳေတြ ဘယ္ႏွစ္ပုဒ္မ်ား ရလာမလဲမသိပါ။ <br /><br />တကယ္ေတာ့ ဒီအမ်ဳိးသမီးလည္း ဒီလုိဆုိင္ေလးဖြင့္ခဲ့ဖူးပါသည္၊ ၿပီးေနာက္ ခုလုိႀကီးပြားခဲ့သည္ပဲ မဟုတ္ပါလား၊<br />လြန္ခဲ့ေသာ ၁၅ ႏွစ္ခန္႔က၊ က်မေက်ာင္းတက္ေနေသာ အခ်ိန္ကေပါ့၊<br />ေအလမ္းက ထမိန္တုိင္းျပည္ ဆုိသည့္ သူမ၏ ဆုိင္တြင္၊ က်မ လုံခ်ည္ေတြ ဝယ္ခဲ့ဘူးပါသည္၊ ထုိအခ်ိန္က က်မတုိ႔တေတြက ထမိန္ေတြပဲ အဝတ္မ်ားသည္ မဟုတ္ပါလား၊ ခုေခတ္လုိ စကတ္ေတြ၊ ေဘာင္းဘီေတြ မဝတ္သေလာက္ပင္၊ အမ်ားအားျဖင့္ေတာ့ အေမ၊ အစ္မ၊ ဆရာမေတြကုိ ကန္ေတာ့ဖုိ႔ လက္ေဆာင္ေပးဖုိ႔ အဲဒီ ထမိန္တုိင္းျပည္ ဆုိင္ကေလးကပင္ ဝယ္ၾကျခင္းျဖစ္ပါသည္။ <br /><br />ေခတ္ကုိ ျမင္တတ္သူလား၊ အကြက္ကုိ ျမင္တတ္သူလား က်မ မေျပာတတ္ပါ ထမိန္တုိင္းျပည္ ဆုိင္ပုိင္ရွင္ ထုိအမ်ဳိးသမီးသည္ ၾကြယ္ဝခ်မ္းသာသြားခဲ့သည္၊ သူဘယ္လုိ ခ်မ္းသာသြားသလဲဆုိတာေတာ့ မႏၱေလးတၿမိဳ႕လုံးနီးပါးသိပါလိမ့္မည္၊ သူ႔လုိ ခ်မ္းသာသြားတဲ့သူေတြ အမ်ားႀကီးမုိ႔ သူႀကီးပြားခ်မ္းသာသြားမႈကုိ က်မဘာမွ မေျပာခ်င္ပါ၊ သူမ်ားႀကီးပြားခ်မ္းသာ တာကုိ မနာလုိျဖစ္တတ္သူလုိ႔ က်မကုိယ္က်မ မျဖစ္ေစခ်င္ပါ၊ သူ၏ အခြင့္အေရး Right ရပုိင္မႈပဲေလဆုိၿပီး ကုိယ္ပုိင္ အခြင့္အေရးကုိ ေလးစားသူ တစ္ေယာက္အေနျဖင့္လည္း က်မ ထုိအမ်ဳိးသမီးကုိ မေဝဖန္ခ်င္ပါ။ <br /><br />ဒါေပမဲ့ သူရဲ႕ အျပဴအမူေတြဟာ တျခားသူေတြနဲ႔ မတူ ေျပာစရာျဖစ္ရပါသည္၊ ဒီေန႔ျဖစ္သြားတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေၾကာင့္ က်မ တစ္ခ်ဳိ႕ကုိေတာ့ ေျပာရပါေတာ့မည္၊ ခုအခိ်န္တြင္ ထုိအမ်ဳိးသမီးသည္ လုပ္ငန္းေတြ အမ်ားႀကီး လုပ္ကုိင္ေနေသာ တုိက္တာအိမ္ျခံေျမေတြ အမ်ားႀကီးပုိင္ဆုိင္ေနေသာ ေအာင္ျမင္ေသာ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္ တစ္ေယာက္ဆုိသည္ကုိ က်မ လက္ခံပါသည္၊ ၅၈ လမ္းဘက္မွာေဆာက္ေနေသာ တုိက္ခန္းတြဲေတြ၊ ၿပီးစီးသြားေသာ ဆုိင္ခန္းတြဲေတြ၊ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ရြာထဲက ေရာင္းဝယ္ထားတာေတြက သူမသည္ မႏၱေလးၿမိဳ႕ရဲ႕ ေခတ္သစ္မ်က္နွာဖုံး သူေဌး တစ္ေယာက္ဆုိတာကုိ ထင္ရွားေစပါသည္၊ ဒါေပမဲ့ ဘယ္လုိ မ်က္နွာဖုံး ထားတာလဲကုိေတာ့ ထုိအမ်ဳိးသမီးသည္ သူကုိသူ ေဝဖန္မႈေရာ ျပဳခဲ့မိေလသလား က်မ မထင္ပါ၊ အေပးအကမ္း အလွဴအတန္းက ေပးကမ္းတတ္ပါဘိ၊ လွဴတတ္ပါဘိလုိ႔ ေျပာယူရမေလာက္ေပ၊ ဘယ္အဖြဲ႔အစည္း ရန္ပုံေငြဘယ္ေလာက္၊ ဘယ္လူမႈေရး အဖြဲ႔ကုိဘယ္ေလာက္၊ ဘယ္ေက်ာင္းႀကီးကုိ ဘယ္ေလာက္ မတည္လုိက္တယ္၊ ဘယ္ဘုန္းႀကီးကုိ ဘယ္လုိအကုန္က်ခံ သိကၡာထပ္၊ ထပ္လည္းထပ္ႏုိင္လြန္းပါတယ္၊ အေပးနဲ႔အယူ ေကာင္းေကာင္းတြက္ခ်က္တတ္သူပါ၊ ေပးကမ္းျခင္းသည္ ေအာင္ျမင္ႏုိင္၏ ဆုိတာကုိ လက္ခံထားတဲ့ သူေတြထဲက တစ္ေယာက္ပါ။ <br /><br />ဘယ္လုိပင္ မ်က္နွာဖုံး ထားပါေစ သူကုိ ႏုိင္ငံေတာ္က သုဓမၼသိဂႌ ဘြဲ႔အပ္ႏွင္းလုိက္သည္၊<br />ေၾသာ္ သုဓမၼသိဂႌ ဆုိတာ ဒီလုိမိန္းမေတြကုိ ေပးတာပါလားလုိ႔ က်မမွတ္ခ်က္ခ်မိပါသည္ ဝမ္းေျမာက္ဂုဏ္ယူ ဆုေတာင္းေပးၾကသူေတြကလည္း သတင္းစာေတြထဲမွာအျပည့္ ဇာတ္တူသားေတြ အခ်င္းခ်င္း ရုိင္းပင္းၾကတာမ်ားလား၊ ထုိအမ်ဳိးသမီးေၾကာင့္ က်မအတြက္ေတာ့ သုဓမၼသိဂႌေတြဟာ ဘုရားႀကီးအဝင္က အဖြားအုိႀကီးေတြေလာက္ မပုိေတာ့ပါ၊ တကယ္တန္း ထုိက္တန္စြာရတဲ့ သူေတြအတြက္ေတာ့ က်မဝမ္းနည္းပါတယ္၊ ဒီလုိေျပာလုိ႔ က်မကုိ မနာလုိျဖစ္တာလားလုိ႔ ေမးႏုိင္ပါတယ္၊ ေသခ်ာတာကေတာ့ မနာလုိျဖစ္တာမဟုတ္ပါဘူး လူေတြလုိေနတာကုိ ေျပာခ်င္လုိ႔ပါပဲ၊ လွဴၾကတုိင္း တန္းၾကတုိင္း ဂုဏ္ထူးဘြဲ႔ထူးေတြ ေပးမယ္ဆုိရင္ ေသခ်ာေပးေစခ်င္ပါတယ္ ပါဝါအာဏာေၾကာင့္ လွဴၾကတာလား၊ လွဴဖုိ႔ေငြေတြဘယ္ကရလာသလဲ၊ ရယူလုိလုိ႔ လွဴၾကတာလား၊ ေစတနာ သဒၵါတရား တကယ္ထက္သန္လုိ႔လားေပါ့၊ ေျပာသာေျပာရတာ ဒီလုိအလွဴေတြက က်မတုိ႔ မႏၱေလးဘက္မွာအမ်ားႀကီး၊ ဘုရားႀကီးကုိ သြားမလား၊ မႏၱေလးေတာင္ေပၚ တက္မလား ေမၿမိဳ႕ပိတ္ခ်င္းေျမွာင္ကုိ သြားမလား ကဗ်ည္းထုိးထားတဲ့ အလွဴရွင္ေတြၾကည့္လုိက္ ဘယ္သူေတြလဲဆုိတာ သိၾကပါလိမ့္မယ္၊ တစ္ဗုိလ္က် တစ္ဗုိလ္ဆင္းေပါ့၊ သူတုိ႔ကုိယ္စား က်မေတာ့ရွက္မိပါတယ္၊ ေခတ္ေျပာင္းေနပါၿပီ ဆုိေပမဲ့ ဓါတ္ပုံအႀကီးႀကီးေတြက မျဖဳတ္ေသးပါဘူး၊ ေဂါပကအဖြဲ႔ေတြကပဲ အကဲပုိၾကတယ္ ထင္ပါသည္၊ ေဂါပကအဖြဲ႔ေတြလည္း ေျပာင္းဖုိ႔ေကာင္းေနပါၿပီ၊ မေျပာင္းခ်င္ၾကတဲ့ သူေတြထဲမွာ သူတုိ႔လုိလူေတြပါမွာပါ၊ <br />ထုိအမ်ဳိးသမီးအေၾကာင္းကလည္း မႏၱေလးၿမိဳ႕ တစ္ၿမိဳ႕လုံးနီးပါးသိေနတဲ့ ကိစၥဆုိေတာ့<br />က်မ မနာလုိျဖစ္တာ မဟုတ္ေတာ့ဘူးေနာ္။ <br /><br />ထမိန္တုိင္းျပည္ ဆုိတဲ့ အထည္ဆုိင္ေလးကေန၊ ဒီေလာက္ခ်မ္းသာလာေအာင္ လုပ္ငန္းရွင္ႀကီးျဖစ္လာေအာင္ ထုိအမ်ဳိးသမီးဘယ္လုိႀကိဳးစားခဲ့သလဲ ဘာေတြလုပ္ခဲ့သလဲ ျပန္ၾကည့္ၾကရေအာင္၊ သူကေတာ့ ေပးဆပ္ခဲ့တာလုိ႔ ေျပာခ်င္ေျပာမွာပဲ၊ ကုိယ္ေရးခဲ့တဲ့ ကုိယ္သမုိင္းကုိေတာ့ ျပန္ဖ်က္လုိ႔မရပါဘူး၊ အိမ္ျခံေျမေရာင္းဝယ္လုပ္ရာကေန အပြင့္ေတြအတြက္၊ အကြက္ေတြ ဖန္ေပးတတ္လာသည္၊ ေနာက္ေတာ့ အပြင့္ႀကီးေတြ၊ အပြင့္ႀကီးႀကီ္းေတြႏွင့္အတူ <br />အကြက္ေတြဖန္လာသည္၊ ႀကီးေတြ မွဴးေတြ အဆင့္ေလာက္ဆုိ အရာမသြင္းခ်င္ေတာ့ပါဘူး၊ နယ္စပ္ကလူေတြနဲ႔ ေစ်းေတြကစားၿပီး ေစ်းထုိးတက္သြားတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ လက္ထဲမွာ အထုပ္နဲ႔အထည္နဲ႔ျဖစ္ေနပါၿပီ၊ ပုိက္ဆံရမဲ့ကိစၥေတြ ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ လုပ္ရင္းနဲ႔ပဲ၊ ကေလးဘက္က ေျပာင္းလာတဲ့ အပြင့္ႀကီး တစ္ေယာက္နဲ႔ ဘာလုိလုိ အသံေတြထြက္လာသည္၊ ေနာက္ဆုံးေတာ့ တစ္သက္လုံး လက္တြဲလာတဲ့ သူေယာက္်ားကုိ ကြာရွင္းလုိက္ပါတယ္၊ အဲဒီ အပြင့္ႀကီး လည္း အပြင့္ႀကီးႀကီ္းျဖစ္ၿပီးမွ ျပဳတ္ျပန္သည္၊ လင္ငယ္၊ မယားငယ္ဘဝကေန အတူေနျဖစ္သြားၾကတယ္ ဆုိပါသည္္၊ နန္းတြင္းအရႈပ္ေတာ္ပုံႀကီးေပါ့၊ ဒီလုိျဖစ္လာဖုိ႔ ထုိအမ်ဳိးသမီးက သူ႔မိသားစုကုိ ေပးဆပ္ခဲ့တာပါပဲ၊ အပြင့္ႀကီးေတြအတြက္ ဘယ္လုိဖန္ေပးခဲ့သလဲ ၾကံေပးခဲ့သလဲ သူ႔ဆုိင္လုပ္ဘူးတဲ့ ေကာင္မေလးေတြ အကုန္သိၾကပါသည္၊ အသက္၅၀ မိန္းမႀကီးက မိတ္ကပ္ေတြနဲ႔ က်စ္ဆံၿမီး ႏွစ္ဘက္ေဘးခ် ေဘာင္းဘီတုိေလးဝတ္ထားတာ ျမင္ၾကည့္ၾကပါေတာ့။ <br /><br />က်မႏွင့္ ထုိအမ်ဳိးသမီးက ေရစက္ပါတယ္လုိ႔ ေျပာရမွာပါပဲ၊ <br />အဲဒီ ထမိန္တုိင္းျပည္ ဆုိတဲ့ အထည္ဆုိင္ေလး ဖြင့္ခါစေပါ့၊ က်မလုံခ်ည္တစ္ထည္ သြားဝယ္ခဲ့ပါသည္၊ ေငြျပန္အမ္းတဲ့အခါမွာ ေရာင္းတဲ့ေကာင္မေလးက က်မကုိ အမ္းမဲ့ေငြေတြကုိ ယူလာပါသည္္၊ ဆုိင္ရွင္ ထုိအမ်ဳိးသမီးကျဖတ္ၿပီး ဘာလုိ႔သစ္ေနတာေတြ ျပန္အမ္းတာလဲ၊ အေဟာင္းဆုံးေတြ ေရြးအမ္းဆုိၿပီး ေျပာသံဆူသံၾကားရပါတယ္၊ ေကာင္မေလးကလည္း ဆူလုိက္တဲ့အတြက္ က်မကုိ အေဟာင္းဆုံးေတြလာအမ္းပါသည္္၊ က်ပ္၅၀ တန္ႏွင့္ အေၾကြတစ္ခ်ဳိ႕ေပါ့၊ <br />က်မတုိ႔အတြက္ေတာ့ ေငြေဟာင္းေဟာင္း သစ္သစ္ သုံးလုိ႔ရလွ်င္ၿပီးပါၿပီ၊<br />ထုိအမ်ဳိးသမီးရဲ႕ ပုိက္ဆံျမင္တတ္ပုံကုိ က်မမွတ္မိေနပါတယ္၊ က်မမွာ ဒီလုိ လူမ်ုိဳးေတြရဲ႕ အျပဳအမႈေတြဆုိ အမွတ္ရေစတဲ့ အက်င့္ရွိပါသည္၊ <br />ထုိအမ်ဳိးသမီးကေတာ့ မွတ္မိမယ္ မထင္ပါဘူး၊ သူရဲ႕မွတ္အသိ ထဲမွာ ပုိက္ဆံေတြပဲျမင္ေနမွာေပါ့၊<br />ဒီလုိပဲ ဒီေန႔ က်မဆုိင္က ကေလးမေလးကုိ ေျပာဆုိသြားတာေတြလည္း သူမွတ္မိမယ္ မထင္ပါဘူး၊<br />သူမွတ္အသိ ထဲမွာ ပုိက္ဆံေတြပဲျမင္ေနမွာပါ။ <br /><br />အသက္ေတြလည္းႀကီးလာပါၿပီ <br />ေခတ္ေတြလည္း စေျပာင္းလာၿပီ ေျပာၾကပါသည္ <br />ဒီလုိပဲ ထုိအမ်ဳိးသမီးရဲ႕ မွတ္အသိထဲမွာ ပုိက္ဆံေတြပဲျမင္ေနရင္ေတာ့…….. <br /><br />ေသရင္ ဒီဂုဏ္ထူးဘြဲ႔ထူးေတြလည္း သယ္သြားလုိ႔မရပါဘူး <br />ေသရင္ ဒီပုိက္ဆံေတြြလည္း ယူသြားလုိ႔မရပါဘူး <br />ေသရင္ အလွဴမေျမာက္တဲ့အလွဴေတြလည္း ပါမသြားပါဘူး <br /><br />ထုိအမ်ဳိးသမီးကုိ ၾကည့္ၿပီး က်မ အသိတရားေလးရလုိက္ပါတယ္၊ <br />ခြင့္လြတ္တတ္သူ က်မကေတာ့ ထုိအမ်ဳိးသမီးကုိ က်မသိထားတဲ့ အသိတရားေတြကုိ သိေစခ်င္ပါတယ္။<br /><br /><br /><br />အလွဴေျမာက္တဲ့အလွဴေတြ လွဴႏုိင္ၾကပါေစ။<br /><br /><span style="font-size: x-small;">တုိက္ဆုိင္သြားလွ်င္ တုိက္ဆုိင္သြားသည္သာ ျဖစ္ပါေၾကာင္း…………………………………</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3703569828120990851-5599404750866376871?l=sosegado1.blogspot.com' alt='' /></div>sosegadohttp://www.blogger.com/profile/14395790276974941224noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-3703569828120990851.post-80248274270995450262012-01-19T22:30:00.038+08:002012-01-19T22:34:35.343+08:00မုိက္ကယ္ဘေအး ႏွင့္ သူ၏ ပါရာေနာ္မယ္ အထူးအဆန္းမ်ား ၃<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-PH8k5ZHiCEQ/Txgmmox_mLI/AAAAAAAAA1o/RCYcueYnEoU/s1600/Ba+Aye+1.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" nfa="true" src="http://2.bp.blogspot.com/-PH8k5ZHiCEQ/Txgmmox_mLI/AAAAAAAAA1o/RCYcueYnEoU/s200/Ba+Aye+1.JPG" width="150" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><strong>မုိက္ကယ္ဘေအး ႏွင့္ အတိတ္ကုိျပန္လွန္ျခင္း </strong></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">မုိက္ကယ္ဘေအး တစ္ေယာက္ ေက်ာင္းတက္ရင္း ပါေမာကၡေပးထားေသာ ပေရာဂ်က္မ်ားကုိလုပ္ရင္းနဲ႔ပင္ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေပါင္း ၁၅၀ ေက်ာ္က ျဖစ္ပြားခဲ့သည့္ ဂၽြန္ဘေရာင္း ေတာ္လွန္ေရးအေၾကာင္း အေသးစိပ္ေလ့လာမႈမ်ား ျပဳလုပ္ေနသည္၊ အဓိက ကေတာ့ ဗုိလ္မွဴးဗစ္တာ ႏွင့္ လက္ဖတန္နင္ ဘရုိက္ တုိ႔အေၾကာင္းမွတ္တမ္း တစ္ခုခုမ်ား ရွိေလမလားကုိ ရွာေဖြရန္ျဖစ္သည္၊ သူသည္ လက္ဖတန္နင္ ဘရုိက္ ႏွင့္ တုိက္ရုိက္ သက္ဆုိင္ခဲ့သူဟု ယုံၾကည္ထားေသာ ေၾကာင့္လည္းျဖစ္ပါသည္၊ ဝါရွင္တန္၊ ဗာဂ်ီးနီးယား ႏွင့္ နယူးေယာက္ ျပတုိက္မ်ား၊ စာၾကည့္တုိက္ေပါင္းစုံမ်ားကုိ ကူးခ်ည္းသန္းခ်ည္းနဲ႔ ေနာက္ဆုံး စစ္သမုိင္းျပတုိက္ထိပင္ ေရာက္ရွိခဲ့သည္။ </div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">ဗုိလ္ခ်ဳပ္ ဖရန္႔လန္းဘတ္ႏွင့္ တျခား ဗုိလ္ခ်ဳပ္မ်ားအေၾကာင္း မွတ္တမ္းမ်ားရွိေသာ္လည္း၊ ဗုိလ္မွဴးဗစ္တာ ႏွင့္ လက္ဖတန္နင္ ဘရုိက္ တုိ႔၏ မွတ္တမ္းမ်ားကုိ မရွာေဖြႏုိင္ခဲ့ပါ၊ ေဝလာေတာင္ကုန္းတုိက္ပြဲကုိ တုိက္ပြဲငယ္ တစ္ခုအျဖစ္သာ ေဖၚျပထားၿပီး အေသးစိပ္ မွတ္တမ္းတင္ထားျခင္း မရွိပါ၊ ဒီအတြက္ ထုိအခ်ိန္က ေဝလာေတာင္ကုန္းတြင္ တုိက္ပြဲငယ္တစ္ခုျဖစ္ခဲ့သည္မွာ ေသခ်ာၿပီျဖစ္သည္၊ ဆက္လက္၍ ဆုတံဆိပ္ႏွင့္ သူရဲေကာင္းမွတ္တမ္းဝင္ စာရင္းမ်ားကုိ ေလ့လာေသာအခါ၊ စာရင္းတစ္ခုတြင္ လက္ဖတန္နင္ ဘရုိက္ နာမည္ကုိ ေတြ႔ရွိလုိက္ရသည္၊ အေသးစိတ္ ေဖၚျပထားျခင္း မရွိေခ်၊ ဒါေပမဲ့ ဗုိလ္မွဴးဗစ္တာ၏ မွတ္တမ္းမ်ားကုိ ဘယ္ေနရာမွ ရွာမေတြ႔ခဲ့ပါ၊ လွ်ဳိ႕ဝွက္လုပ္ကုိင္ေနသူေတြအတြက္ လွ်ဳိ႕ဝွက္မွတ္တမ္းမ်ားတြင္သာ ရွိလိမ့္မည္ဟု ထင္ျမင္ယူဆလုိက္သည္၊ မည္သုိ႔ပင္ျဖစ္ေစ သူ အာရုံထဲတြင္ ျမင္ေတြ႔ရသည့္ ေဝလာေတာင္ကုန္းတုိက္ပြဲ ေဖၚျပခ်က္ ႏွင့္ သူရဲေကာင္းမွတ္တမ္းဝင္ စာရင္းထဲမွ လက္ဖတန္နင္ ဘရုိက္ နာမည္တုိ႔သည္ ခုိင္လုံေသာ အခ်က္မ်ား ျဖစ္ေနပါၿပီ၊ တုိက္ဆုိင္မႈေတြပါလုိ႔ အျငင္းပြားေကာင္း ပြားႏုိင္ေသာ္လည္း မုိက္ကယ္ဘေအးသည္ သူသည္ အတိတ္ဘဝ တစ္ခုက လက္ဖတန္နင္ ဘရုိက္ ဆုိတာကုိ ယုံၾကည္လုိက္သည္။ </div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">ထုိအေၾကာင္းေတြကုိ သူအေဖအား ဖြင့္ေျပာျဖစ္ခဲ့သည္၊ ျဖစ္နုိင္ပါတယ္ လုိ႔ဆုိသည္၊ ဒါေပမဲ့ လူအမ်ားေတြကုိ ေျပာဖုိ႔က ဒီထက္မက သက္ေသျပခ်က္ေတြ လုိပါလိမ့္မယ္ဟု သူအေဖက ေျပာခဲ့သည္၊ သူ႔အေဖသည္ ဗုဒၶဘာသာ တစ္ေယာက္မုိ႔ ျဖစ္နုိင္ပါတယ္ဟု လက္ခံခဲ့ေသာ္လည္း၊ သူ႔ သူငယ္ခ်င္းႏွင့္ အေပါင္းအသင္းေတြကေတာ့ သူကုိ စာအုပ္ေတြ အဖတ္မ်ားလုိ႔ စိတ္ကူးယဥ္ေနသူ တစ္ဦးလုိ႔ ေကာက္ခ်က္ခ်ၾကသည္ကမ်ားသည္၊ အခင္ဆုံး ငယ္သူခ်င္း ေပါလ္က “အာရုံေတြ၊ အိမ္မက္ေတြထဲမွ ေပၚတယ္၊ လက္ဖတန္နင္ ဘရုိက္ ဆုိတာ မွတ္တမ္းထဲမွာ ရွိတယ္၊ ေဝလာေတာင္ကုန္းတြင္ တုိက္ပြဲငယ္တစ္ခုျဖစ္ခဲ့တယ္၊ အဲဒါနဲ႔ မင္းဟာ အရင္ဘဝက ေအဒင္ဘရုိက္ ျဖစ္သြားေရာလား” ဟု ေမးခြန္းေတြ ျပန္ေမးခဲ့သည္၊ အရင္ဘဝေတြဆုိတာကုိ လက္မခံေသာ၊ အလုိေတာ္က် အတုိင္းျဖစ္ေသာ၊ ဖန္ဆင္း ေပးသနားေတာ္မႈျခင္း ေတြနဲ႔ ျပည့္ေနေသာ အသုိင္းအဝုိင္းၾကားတြင္ သူသည္ သူ႔အေဖမွတဆင့္ ဗုဒၶဘာသာကုိ ပုိေလ့လာျဖစ္ခဲ့သည္၊ ဖရီးသင့္ကာ တစ္ေယာက္ျဖစ္ေနရျခင္းအတြက္ ကုိးကြယ္ယုံၾကည္မႈေတြရဲ႕ ေဘာင္ကုိေက်ာ္ကာ ပုိေလ့လာမႈမ်ားကုိ ျပဳလုပ္ႏုိင္ခဲ့သည္။ သူသိခ်င္လုိေသာ အရာတြင္သာ စိတ္ဝင္စားခဲ့သျဖင့္၊ အေၾကာင္းေၾကာင့္ အက်ဳိးျဖစ္တယ္ ဆုိတာေလာက္မွာပင္ ရပ္ထားခဲ့ၿပီး၊ ျဖစ္ၿပီးရင္ပ်က္တယ္ ဆုိတာေတြကုိေတာ့ ဆက္ေလ့လာျခင္း မျပဳလုပ္ခဲ့ပါေခ်။ </div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">သူကုိ္ ယုံၾကည္ခ်က္တစ္ခုေၾကာင့္ အစြန္းေရာက္ေနၿပီဟု လူအမ်ားက ေျပာၾကေသာ္လည္း မုိက္ကယ္ဘေအး တစ္ေယာက္ကေတာ့ သူယုံၾကည္မႈသည္ မွန္ကန္ရမည္ဟု စိတ္ဆုံးျဖတ္ထားၿပီးျဖစ္သည္၊ ထုိ ေျပာသူမ်ားကုိလည္း သူအျပစ္ မဆုိမိေခ်၊ အဘယ္ေၾကာင့္ ဆုိေသာ္ သူလုိ ေတြၾကံဳခံစားမႈမ်ဳိး လူတုိင္းမွာ မျဖစ္ႏုိင္ေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္၊ ခုတေလာ သူသည္ သူ႔အဖုိး ဦးဘေအးကုိ အိမ္မက္ မက္ေနသည္၊ အိမ္မက္ထဲတြင္ သူတုိ႔ စကားေျပာျဖစ္ၾကသည္၊ မုိက္ကယ္ဘေအးသည္ အျပင္တြင္ သူ႔အဖုိးကုိ တစ္ခါမွ မျမင္ဖူးပါ၊ မေန႔က အိမ္မက္မွာေတာ့ သူ႔အဖုိး သူကုိ တစ္ခုခု ေပးခ်င္ေၾကာင္းမက္သည္၊ အရင္ ဘဝေတြအေၾကာင္း စိတ္ဝင္စား ေလ့လာရင္း အစြဲျပဳ မက္ျခင္း ျဖစ္မည္ဟု ေကာက္ခ်က္ခ် လုိက္မိသည္။ </div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">တစ္ေန႔ ေဂ်ာ့ဝါရွင္တန္ ျပတုိက္တြင္ ရွိေနခုိက္ အေဖဆီက ဖုန္းလာသည္၊ အေရးႀကီး၍ အိမ္ကုိ ျပန္လာရန္ ေျပာသည္၊ ဗာဂ်ီးနီးယား အိမ္သုိ႔ ျပန္ေရာက္ေသာအခါ အေဖက၊ “မင္းအဖုိး အသည္းအသန္ ျဖစ္ေနတယ္၊ မင္းကုိ အရမ္းေတြ႔ခ်င္တယ္လုိ႔ ေတာင္းဆုိေနတယ္၊ အမ်ဳိးေတြက လာေစခ်င္ၾကတယ္ အဲဒါေၾကာင့္ ငါတုိ႔ ျမန္မာျပည္ သြားရမယ္၊ မင္းလုိက္မယ္လုိ႔ အေဖ တစ္ထစ္ခ်တြက္ၿပီး ဗီဇာေလွ်ာက္ထားလုိက္ၿပီးၿပီ၊ မနက္ျဖန္ရမယ္၊ မနက္ျဖန္ညပဲ ငါတုိ႔သြားၾကမယ္၊ မင္းလုိက္မယ္ မဟုတ္လား”၊ ခ်ည္ၿပီးတုတ္ၿပီး ေမးေသာ အေဖ၏ အေမးကုိ သူဘယ္လုိ ျပန္ေျဖရမလဲ၊ သူကုိယ္တုိင္ကလည္း တစ္ခါမွ မေတြ႔ဖူးေသာ အဖုိးကုိ ေတြ႔ခ်င္သည္၊ သူ႔အေဖ၏ ေမြးဖြားရာ ႏုိင္ငံသုိ႔ ေရာက္ဖူးခ်င္သည္၊ ျမန္မာလုိ႔ဆုိေသာ သူ႔ေဆြမ်ဳိးမ်ား ဘယ္လုိလဲဆုိတာ သူသိခ်င္သည္၊ ေနာက္ၿပီး ျမန္မာႏွင့္ ဗုဒၶဘာသာ ဘယ္လုိဆုိတာ သူရသေလာက္ ေလ့လာခ်င္သည္၊ ေနာက္ဆုံး အေျဖက လုိက္ခဲ့မယ္အေဖပဲျဖစ္ပါသည္။ </div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">မုိက္ကယ္ဘေအးတုိ႔ သားအဖနွစ္ေယာက္ Dulles ေလဆိပ္မွ United Airlines ျဖင့္ ျမန္မာျပည္သုိ႔ ထြက္လာခဲ့သည္၊ လမ္းတြင္ ဘန္ေကာက္မွာ ေလယာဥ္ေျပာင္းရမည္ဟု သူ႔အေဖကေျပာသည္။</div><br /><strong>မုိက္ကယ္ဘေအးႏွင့္ ဦးဘေအး</strong><br /><br />နာရီေပါင္းမ်ားစြာ ေလယာဥ္စီးခဲ့ရၿပီး၊ လမ္းတြင္ ရက္စြဲတစ္ရက္ ဆုံးရႈံးကာ၊ သူတုိ႔သားအဖ ႏွစ္ေယာက္ ျမန္မာႏုိင္ငံ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ မဂၤလာဒုံေလဆိပ္သုိ႔ ေရာက္ရွိခဲ့ေပၿပီ၊ အေဖသည္ ျမန္မာႏုိင္ငံ ျပန္မေရာက္တာ ၂၃ ႏွစ္ေက်ာ္ ရွိခဲ့ေလၿပီ၊ ခုျပန္လာေတာ့လည္း အသက္ ၂၀ ေက်ာ္အရြယ္ သားတစ္ေယာက္နဲ႔ ျဖစ္သည္္၊ အေဖသည္ ေတြေဝ ေငးေမာေနရာမွ မုိက္ကယ္ဘေအးကုိ ‘အိပ္ရင္းနဲ႔ အိမ္မက္မက္တယ္ကြာ မေကာင္းဖူး၊ မင္းအဖုိးေတာ့ တစ္ခုခုျဖစ္ၿပီထင္တယ္’၊ ‘မင္းအဖြား အေမကုိလည္း သတိရတယ္ကြာ’၊ “မျဖစ္တန္ေကာင္းပါဘူး”လုိ႔ သူ အေဖကုိ အားေပးရင္း သူ႔စိတ္ထဲမွာလည္း မတင္မက်ႀကီး ခံစားေနရသည္၊ အဖြားသည္ အေဖႏုိင္ငံျခားမသြားခင္က ကြယ္လြန္ခဲ့ၿပီျဖစ္သည္၊ အေဖသည္ သူကုိ “ေလဆိပ္ကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေျပာင္းလည္းသြားတယ္၊ အေဖတုိ႔တုန္းကဆုိ ဘတ္စ္ကားႏွင့္ အႀကိဳအပုိ႔လုပ္ခဲ့တာ”၊ လုိ႔ဆုိသည္၊ အင္မင္ဂေရးရွင္း အေရာက္တြင္ ႏုိင္ငံျခားသားမ်ားသာ ေနရာတြင္ တန္းစီၾကရင္း၊ အေဖ့မ်က္လုံးမ်ာက သေဘၤာသားမ်ားအတြက္ ဆုိသည့္ေနရာကုိ ေရာက္၍ေနသည္၊ အေဖသည္ တစ္ခ်ိန္က သေဘၤာသားတစ္ဦး မဟုတ္ပါလား။ <br /><br />သူတု႔ိကုိ လာႀကိဳေသာ သူ႕အေဒၚႏွင့္ ႀကီးႀကီး ဆုိသူကုိ ေတြ႔ရသည္၊ အေဖ၏ ညီမႏွင့္ အစ္မမ်ားျဖစ္ပါသည္၊ သူ႔အစ္ကုိဝမ္းကြဲ ဆုိသူလည္းပါသည္၊ အေဖသည္ ေလဆိပ္အျပင္ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ေလကုိတစ္ဝ ရႈရႈိက္ကာ လက္အုပ္ခ်ီ ဆုေတာင္းမႈျပဳလုိက္သည္၊ ဘာကုိဆုေတာင္းသလဲေတာ့ မုိက္ကယ္ဘေအး မသိေပ၊ ၿပီးေနာက္ မုိက္ကယ္ဘေအးတုိ႔ ငါးေယာက္သည္ ျမန္မာျပည္မွာ လူအႀကိဳက္အမ်ားဆုံး အေကာင္းစားကားဟု သူ႔အေဒၚကဆုိေသာ ဂ်ပန္ႏုိင္ငံလုပ္ တုိယိုတာ မက္တူးကားေပၚတြင္ လုိက္ပါရင္း၊ ျမန္မာေတြက ဘာျဖစ္လုိ႔ ဆက္မထုတ္ေတာ့တဲ့ ဖ်က္ဆီးပစ္ေတာ့မဲ့ ကားကုိ ႀကိဳက္ၾကတာလဲလုိ႔ စဥ္းစားေနမိသည္၊ ကားေဟာင္းမ်ား၊ အိမ္အေဟာင္းမ်ား အေဟာင္းအေဟာင္းမ်ားကုိ ၾကည့္ကာ၊ အေဟာင္းမ်ား၏ တုိင္းျပည္မ်ားလား မုိက္ကယ္ဘေအးထင္မိသည္၊ ‘အေဟာင္းေတြကုိ အေဟာင္းအတုိင္းထားလွ်င္ ေဟာင္းေနမယ္၊ အေဟာင္းေတြကုိ အသစ္ႏွင့္တန္းတူ ျပဳျပင္ထိန္သိမ္းထားႏုိင္ရင္ေတာ့ အဲဒီ အေဟာင္းဟာ အသစ္ထက္ေတာင္ တန္ဘုိးရွိဦးမယ’္ ဆုိတဲ့ ဆရာတစ္ဦး၏ စကားကုိ ျပန္ၾကားေယာင္မိသည္၊ ဟုတ္သည္ ဒီအေဟာင္းေတြကုိ အသစ္ႏွင့္တန္းတူ ျပဳျပင္ထိမ္းသိမ္းႏိုင္လွ်င္ တန္ဖုိးမ်ား တက္လာေပေတာ့မည္၊ ေနာင္တြင္ ျပဳျပင္ထိမ္းသိမ္းေရး လုပ္ငန္းမ်ားသည္ ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ အလုိအပ္ဆုံးႏွင့္ အေရးပါဆုံးလုပ္ငန္းမ်ား ျဖစ္လာႏုိင္သည္ဟု ေတြးေနမိသည္၊ ဒီလုိနဲ႔ သူတုိ႔တည္းခုိးမည့္ အဖုိး၏အိမ္သုိ႔ ေရာက္ရွိလာသည္၊ ပစၥည္းခ် ခဏနားၿပီး အဖုိးတက္ေရာက္ ကုသေနသည့္ ပန္းလွိဳင္ေဆးရုံသုိ႔ သြားၾကမည္ဆုိသည္၊ မၾကာခင္ မုိက္ကယ္ဘေအး တစ္ေယာက္ကေတာ့ သူေတြ႔ခ်င္ေနေသာ အဖုိး ဦးဘေအးႏွင့္ ေတြ႔ရေတာ့မည္ျဖစ္သည္။ <br /><br />ေလဆိပ္၊ ေဆးရုံႏွင့္ ေဆးရုံသြားရာလမ္းတြင္ လူေတြေတာ္ေတာ္ေပါသည္၊ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အလုပ္မလုပ္ အားေနၾကသည့္ပုံစံ ျဖစ္ေနသည္၊ ေလဆိပ္ႏွင့္ ေဆးရုံကလည္း ဝန္ထမ္းေတြ မ်ားလြန္းသည္ဟု ထင္မိသည္၊ တစ္ေယာက္ လုပ္ရမည့္အလုပ္ကုိ သုံးေယာက္ေလးေယာက္ လုပ္ေနၾကၿပီး၊ တစ္နာရီနဲ႔ ၿပီးရမည့္အလုပ္ကုိ ငါးနာရီေလာက္ လုပ္ေနၾကသည္၊ ေတာ္ေတာ္ အခ်ိန္ေပါတဲ့ ႏုိင္ငံဟု ထင္မိသည္၊ သူဟာနဲ႔သူေတာ့ အလုပ္ျဖစ္လုိ႔ေနသည္၊ အလုပ္ျဖစ္ဖုိ႔ ေတာ္ေတာ္နာလည္းမႈ ရွိသည့္ ႏုိင္ငံလုိ႔လဲ ထင္မိျပန္သည္၊ ေဆးရုံသည္ အသစ္၊ ႏုိင္ငံတကာ အဆင့္အတန္းမွီ ဟုဆုိၾကသည္၊ သူ႔အျမင္ေတာ့ ျပဳျပင္ထိမ္းသိမ္းေရး လုိအပ္ေသးသည္၊ တစ္ခ်ဳိ႕ေနရာေတြ ၾကည့္မေကာင္း သန္႔ရွင္းဖုိ႔လုိသည္၊ ေဆးျပန္သုတ္ဖုိ႔လုိသည္၊ ဒီလုိနဲ႔ အဖုိးရွိရာ အခန္းသုိ႔ ေရာက္လာခဲ့သည္။ <br /><br />အဖုိးသည္ ကုတင္ေပၚတြင္ မွိန္း၍ေနသည္၊ အေမာ ခဏခဏ ေဖါက္ေန၍ စကားမေျပာႏုိင္ေတာ့၊ အေဖ့ကုိျမင္ေတာ့ အဖုိးက ေခါင္းတၿငိမ့္ၿငိမ့္နဲ႔ အဖုိးေရာ အေဖေရာ မ်က္ရည္ေတြစီးက်လာသည္၊ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ ျပန္မလာသည္သား ခုမွေရာက္လာေတာ့ ဝမ္းနည္းေနေပလိမ့္မည္၊ အေဖက သူဆီကုိလွည့္ၿပီး ‘ဒါအေဖ့ေျမး’ လုိ႔ေျပာလုိက္သည္၊ အဖုိးသည္ သူလက္ကုိ ဆုပ္ကုိင္က တစ္စုံတစ္ခုေျပာဖုိ႔ ႀကိဳးစားသည္၊ မေျပာႏုိင္ခဲ့၊ ႀကီးႀကီးဘက္သုိ႔ လွည့္ကာ ေမးထုိးျပသျဖင့္၊ ႀကီးႀကီးက ‘စိတ္ခ်အေဖ၊ အေဖေျပာတာ၊ အေဖေပးခုိင္းတာေတြ အေဖ့ေျမးကုိ ေပးလုိက္မယ္’ ဆုိၿပီး၊ အဖုိးကုိ ျပန္ေျပာလုိက္သည္၊ အေဖက အဖုိးလက္ကုိကုိင္ကာ ပြတ္ေပးေနၿပီး၊ အဖုိးက ေျမးျဖစ္သူ၏ လက္ကုိ ထိရုံေလး ပြတ္ေပးေနသည္၊ ဘယ္လုိရယ္ေၾကာင့္မွန္းမသိ မုိက္ကယ္ဘေအး မ်က္ရည္ေတြ က်လာမိသည္၊ အခန္းထဲရွိ လူေတြအားလုံး မ်က္လုံးေတြထဲမွာ မ်က္ရည္ေတြျပည့္လုိ႔ေနသည္၊ ဆရာမေလး တစ္ေယာက္ ေရာက္လာၿပီး လူနာေမာေနတယ္ဆုိ၍ သူတုိ႔အားလုံး အခန္းအျပင္ဘက္ ထြက္ေပးလုိက္ၾကသည္၊ အေဖတစ္ေယာက္သာ က်န္ခဲ့သည္၊ ၿပီးေနာက္ အေဖေဆးရုံမွာေနခဲ့ကာ သူတုိ႔အားလုံး အိမ္ျပန္လာခဲ့ၾကသည္၊ မုိက္ကယ္ဘေအးကုိ ခရီးပန္းလာသျဖင့္ နားေစရန္ျဖစ္သည္၊ ေန႔ႏွင့္ ညႏွင့္ ကလည္း ေျပာင္းျပန္ျဖစ္ေနသည္၊ အေဖကေတာ့ အဖုိးေဘးတြင္သာ နားနားေနေန ေန၍ ေဆးရုံတြင္ ဒီညအိပ္မည္ဟုဆုိသည္။ <br /><br />အိမ္ျပန္ေရာက္၍ ေရးမုိးခ်ဳိး ထမင္းစားၿပီး ခဏနားမယ္ဆုိကာ ဝင္အိပ္လုိက္ရာ၊ အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္၊ ႏူိးလာေတာ့ ညေနေစာင္း၍ေနၿပီ၊ အေဖ့အတြက္ အဝတ္အစားတစ္စုံယူကာ ေဆးရုံသုိ႔ထပ္သြားၾကသည္၊ သူတုိ႔ေရာက္ေသာအခါ အဖုိးသည္ အိပ္လုိ႔ေနသည္၊ အေဖသည္ ေဆးရုံမွာပင္ ေရခ်ဳိးအဝတ္စားလဲလုိက္သည္၊ ႀကီးႀကီးယူလာေသာ အစာမ်ားကုိစားၿပီး အဖုိးေဘးနားမွာပင္ ေနေနသည္၊ ညကုိးနာရီေလာက္တြင္ အေဖေနခဲ့ကာ သူတုိ႔အားလုံး ျပန္လာၾကသည္။ <br /><br />ညစာကုိ ည ၁၀ နာရီေလာက္တြင္စားၿပီး၊ သူႏွင့္ ႀကီးႀကီး၊ အေဒၚ၊ ဦးေလး၊ သူတုိ႔ရဲ႕ မိသားစုမ်ားနွင့္ စကားေျပာျဖစ္သည္၊ ဝမ္းကြဲ ညီအစ္ကုိ ေမာင္ႏွမမ်ားစြာကုိ ေတြ႔ရသည္၊ ေတာ္ေတာ္ ေဆြမ်ဳိးေတာင့္သည့္ ငါပါလားဟု သူကုိယ္သူ ေတြးမိသည္၊ သူျမန္မာစကားေျပာတတ္၍ အားလုံးက ဝမ္းသာအံ့ၾသေနၾကသည္။ ထုိညက သူႀကိဳးစားပမ္းစားအိပ္ေသာ္လည္း အိပ္မေပ်ာ္ အိပ္လုိက္ႏုိးလုိက္နဲ႔ ေန႔ႏွင့္ည မွားေနသည္၊ မုိးလင္းခါနီးတြင္ အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့သည္။ <br /><br />သူ႔အစ္ကုိဝမ္းကြဲ လာႏူိး၍ သူထလုိက္သည္၊ ျမန္ျမန္လုပ္ အဖုိး အေမာ တအားေဖါက္ေနၿပီတဲ႔ ေဆးရုံကုိသြားၾကရေအာင္ဆုိသည္၊ ပလုပ္က်င္း၊ မ်က္ႏွာေရႏွင့္ေလာင္းကာ ေဆးရုံသုိ႔ အျမန္ဆုံး ထြက္လာၾကသည္၊ ေဆးရုံေရာက္ေသာအခါ အဖုိး လြန္ခဲ့ေသာ ၁၅မိနစ္ခန္႔က ဆုံးသြားၿပီဆုိသည္၊ မိသားစုေတြ အားလုံး ငုိေၾကြးေနၾကသည္၊ ေဖေဖသည္ပင္ ရႈိက္ႀကီးတငင္ငုိ၍ ေနသည္၊ သူသည္လည္း ဝန္းနည္းျခင္းႏွင့္အတူ မ်က္ရည္မ်ား က်ဆင္းလာခဲ့သည္၊ အဖုိးကုိ အသက္ရွင္လွ်က္ သူျမင္ဖူးခဲ့ပါၿပီ၊ အဖုိးသည္လည္း သူကုိျမင္ဖူးသြားပါသည္၊ အဖုိးေကာင္းရာဘဝသုိ႔ ေရာက္ရွိပါေစလုိ႔ သူဆုေတာင္းလုိက္မိသည္။ <br /><br />ဆုံးၿပီး သုံးရက္ေျမာက္ေန႔တြင္ အဖုိးအသုဘခ်သည္၊ အေဖသည္ မငုိေတာ့ေပ၊ သူေျပာခ်င္တာေတြကုိ အဖုိးကုိ ေျပာျပခဲ့ၿပီးျဖစ္သည္၊ ျမန္မာ အသုဘခ်ျခင္းကုိ သူ အနီးကပ္ ေတြ႔ဖူးလုိက္သည္၊ ခုႏွစ္ရက္ ျပည့္ေသာေန႔တြင္ အဖုိးအတြက္ ရက္လည္ဆြမ္းေကၽြးမည္ဟုသိရသည္၊ ဒီၾကားထဲမွာ သူ႔အစ္ကုိဝမ္းကြဲက သူကုိ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ကုိ လုိက္ျပသည္၊ တစ္ျခား ဘယ္သြားခ်င္ေသးသလဲ ေမးရာ၊ အဖုိး၏ နာေရးျဖစ္သည့္အတြက္ သန္လ်င္ ေက်ာက္တန္းဘက္သုိ႔သာ ေရာက္ျဖစ္သည္၊ ဗုဒၶဘာသာကုိ စိတ္ဝင္စားသူ တစ္ေယာက္ျဖစ္သည့္အေလွ်ာက္ ျမန္မာႏွင့္ ဗုဒၶဘာသာကုိ ရသမွ်အခ်ိန္တြင္ ေလ့လာျဖစ္သည္၊ သူသိထားေသာ ေထရဝါဒသည္ ျမန္မာျပည္တြင္ တစ္ခ်ဳိ႕အလြဲလြဲ အေခ်ာ္ေခ်ာ္ ျဖစ္ေနသည္၊ အေဖက မိရုိးဖလာ ျမန္မာဗုဒၶဘာသာလုိ႔ ေျပာသည္၊ ဘုရား၊ တရား သံဃာ အျပင္၊ တစ္ျခား နတ္ ဝိဇၨာ ကုိးကြယ္မႈမ်ားစြာ ကုိလည္း ေတြ႔ရသည္၊ ေနာက္ၿပီး ရဟန္း၊ ဘုန္းႀကီး၊ သံဃာ စသျဖင့္ သူေရာေထြး ရႈတ္လုိ႔ေနသည္၊ ရဟန္း၊ ဘုန္းႀကီး၊ သံဃာ တုိ႔သည္ ဗုဒၶ၏ တပည့္သားေတာ္ အျဖစ္ တင္စားၾကသည္၊ ဗုဒၶ၏ သစၥာတရားေတာ္မ်ားကုိ လူသားေတြကုိ သင္ၾကားပုိ႔ခ်ရန္ ဆက္လက္သယ္ေဆာင္ သြားရန္ အေရးႀကီးသူမ်ားျဖစ္သည္၊ သုိ႔ေသာ္ မုိက္ကယ္ဘေအး တစ္ေယာက္ကေတာ့ ေဒါသထြက္ေနေသာ ဘုန္းႀကီး၊ အာဃာတ မေျပ ရန္ညွိးထားေသာ ဘုန္းႀကီး၊ ၾကမ္းတမ္းစကားဆုိေသာ ဘုန္းႀကီး၊ ဝိဇၨာကုိးကြယ္ေသာ ဘုန္းႀကီး၊ ထီနံပါတ္ေပး ေဗဒင္တြက္ေသာ ဘုန္းႀကီး၊ လူအေရးကိစၥမ်ားကုိသာ လုပ္ေသာ ဘုန္းႀကီးေတြ အမ်ားအျပားေတြ႔ခဲ့ရသည္၊ လူေတြကလည္း ထုိဘုန္းႀကီးေတြကုိ ကုိးကြယ္ၾကသည္၊ လူေတြကပဲ မွားသလား၊ ဘုန္းႀကီးကပဲ မွားသလား သူလုိဖရီးသင့္ကာ တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ မေတြးတတ္ေတာ့၊ "သစၥာတရားေတာ္မ်ားကုိ လူသားေတြကုိ ေဟာၾကားပုိ႔ခ်ေနေသာ ဘုန္းႀကီးရဟန္း ဆရာေတာ္ႀကီးေတြ အမ်ားႀကီးရွိပါတယ္"လုိ႔ အေဖကဆုိသည္၊ ဗုဒၶ၏ တပည့္သားေတာ္ မလုပ္ႏုိင္ပဲႏွင့္ ဒီလူေတြ ဘာလုိ႔ဘုန္းႀကီး ဝတ္ေနၾကတာလဲ၊ သကၤန္းရုံေနၾကတာလဲ ေမးခြန္းေတြ အမ်ားႀကီးပင္၊ လူထြက္ၿပီး ေဗဒင္တြက္ ဝိဇၨာကုိးကြယ္ လူအေရးကိစၥမ်ား လုပ္လုိ႔ရသည္၊ ဘာျဖစ္လုိ႔ လူမထြက္ပဲ ဗုဒၶဘာသာႏွင့္ သံဃာထု နာမည္ပ်က္ေအာင္ လုပ္ေနၾကသနည္း၊ ေနရစားရတာ လြယ္လုိ႔လားေတာ့မသိ၊ ေျမာက္ေပး ကုိးကြယ္ေသာ လူေတြကလည္း အမ်ားႀကီးရွိသည္၊ ေၾသာ္ မိရုိးဖလာ ျမန္မာဗုဒၶဘာသာတဲ့လား၊ မိမိယုံၾကည္ခ်က္အတြက္ သာသနာကုိ စေတးခံႏုိင္ၾကသည္တဲ့လား၊ ေမတၱာတရားကုိ အေျခခံေသာ တရားေတာ္ရွိပါလွ်က္ႏွင့္ အမ်ားစုမွာ ေမတၱာတရား ေခါင္းပါးလြန္းေနၾကသည္၊ ခြင့္လြတ္ျခင္းထက္ အညွိးထားျခင္းကုိ ပုိ အေလးေပးေနၾကသည္၊ ေခတ္ေၾကာင့္လား စနစ္ေၾကာင့္လားေတာ့ မသိေပ၊ တျခားလူမ်ဳိး ဗုဒၶဘာသာကုိ ယုံၾကည္ေသာ နားလည္ေသာ တန္ဘုိးထားေသာ သူေတြ ဘယ္လုိျမင္မလဲ မသိပါ၊ စစ္မွန္ေသာ သစၥာတရားေတာ္မ်ားရွိပါလွ်က္နဲ႔ လက္ေတြ႔အသုံးမခ်တတ္ေသာလူမ်ဳိးကုိ ေရႊျမန္မာလူမ်ဳိးဟုေခၚသည္ဟု မုိက္ကယ္ဘေအး မွတ္ခ်က္ခ်မိသည္။ <br /><br />ရက္လည္အၿပီး ႏွစ္ရက္အေနတြင္ သူျပန္မည္ျဖစ္သည္၊ အေဖကေတာ့ တစ္လဆက္ေနကာ ပဲခူးဘက္တြင္ တရားစခန္းဝင္မည္ဆုိသည္၊ ရက္လည္အၿပီး ညေနတြင္ ႀကီးႀကီးက သူ႔ကုိ အဖုိးေပးခဲ့သည္ ဆုိၿပီး အထုပ္တစ္ထုပ္ေပးသည္၊ ႀကီးႀကီးက မင္းအဖုိးကမွာလုိက္တယ္ ဒီစာေတြကုိေသခ်ာဖတ္ ၿပီးရင္ ေရႊတိဂုံဘုရားေပၚက ရွင္ေစာပု ဘုရားမွာ တရားထုိင္ သူကုိအမွ်ေဝေပးပါတဲ့၊ မင္းအဖုိး ဒီေရာဂါစျဖစ္ကတည္းက သူလည္း ရွင္ေစာပု ဘုရားကုိ ပုံမွန္သြား တရားထုိင္ ၿပီးရင္ မင္းကုိေပးဖုိ႔ ဒီစာေတြ ေရးေတာ့တာပဲ၊ မုိက္ကယ္ဘေအး တစ္ေယာက္ အဖုိးေပးခဲ့သည္ဆုိေသာ အထုပ္ကုိေဖါက္ၾကည့္လုိက္သည္၊ “ေျမး မုိက္ကယ္ဘေအး၊ ေျမးႏွင့္အဖုိး အတိတ္ကေပးစရာရွိေသာ အေၾကြးေတြကုိဆပ္ရန္ အဖုိးရသေလာက္ ေရးမွတ္လုိက္ပါသည္”တဲ့၊ ေနာက္တစ္မ်က္ႏွာ ဖြင့္ၾကည့္လုိက္ရာ၊ မုိက္ကယ္ဘေအး တုန္လွဳပ္သြားေတာ့သည္၊ <br /><br />သေကၤတ တစ္ခု၊ ဗုိလ္မွဴးဗစ္တာ က လက္ဖတန္နင္ ဘရုိက္ ကုိေပးခဲ့ေသာ စတီဗင္မိသားစုကုိ ကယ္ရန္ သေကၤတ၊ <br />ဒါဆုိ အဖုိးသည္ သူမေသမီ သူသည္ ဗုိလ္မွဴးဗစ္တာ ဆုိတာ သိရွိသြားခဲ့သည္ျဖစ္မည္၊ ေနာက္ထပ္ စာမ်က္ႏွာေတြမွာေတာ့ မထင္ရွားေသာ ေျမပုံမ်ား၊ ေျမေအာက္ အိမ္တစ္လုံး၏ တည္ေဆာက္ပုံမ်ားျဖစ္သည္၊ သူထပ္၍ တုန္လွဳပ္ရျပန္သည္၊ ဒါဆုိ စတီဗင္ မိသားစု ႏွစ္ ၁၅၀လုံး ထုိေျမေအာက္အိမ္ထဲတြင္ ရွိေနမည္၊ ဘယ္သူမွ သြားမကယ္ထုတ္ခဲ့ၾက၊ လက္ဖတန္နင္ ဘရုိက္က ဗုိလ္မွဴးဗစ္တာ ကယ္ထုတ္သြားၿပီလုိ႔ ထင္ခဲ့သည္၊ ဒါေပမဲ့ ႏွစ္၁၅၀ ၾကာမွာ ဗုိလ္မွဴးဗစ္တာ က လက္ဖတန္နင္ ဘရုိက္ ကုိ ကယ္ထုတ္ခုိင္းေပၿပီ၊ ဒါေပမဲ့ ဗုိလ္မွဴးဗစ္တာ ႏွင့္ လက္ဖတန္နင္ ဘရုိက္ တုိ႔က ဦးဘေအးႏွင့္ မုိက္ကယ္ဘေအးျဖစ္လုိ႔ေနၿပီ ျဖစ္သည္။ <br /><br />သူအျမန္ဆုံး ဗာဂ်ီးနီးယား ကုိျပန္ရေပမည္၊ အရင္ဘဝက ကတိေပးထားေသာ ကိစၥတစ္ခုကုိ ဒီဘဝတြင္ အၿပီးလုပ္ရေပမည္၊ မျပန္ခင္ အဖုိး ဦးဘေအး မွာထားသည့္အတုိင္း ေရႊတိဂုံဘုရားေပၚက ရွင္ေစာပု ဘုရားမွာ တရားထုိင္ၿပီး အဖုိးကုိ အမွ်ေဝေပးရဦးမည္ျဖစ္သည္၊ ဘာျဖစ္လုိ႔ ရွင္ေစာပု ဘုရားမွာ တရားထုိင္ခုိင္းတာလဲ သူ႔အဖုိးကုိ သူေမးခြင့္ မၾကံဳခဲ့ပါ။<br /><br />…………………………………………………..<br /><br /><strong>မုိက္ကယ္ဘေအးႏွင့္ အရင္ဘဝက တာဝန္</strong><br /><br />မုိက္ကယ္ဘေအး ဗာဂ်ီးနီးယားကုိ ျပန္ေရာက္ခဲ့သည္၊ သူ၏ေတြ႔ရွိခ်က္၊ ထင္ျမင္ခ်က္ ေတြကုိ၊ ပါေမာကၡဘလိတ္ကုိ ရွင္းျပခဲ့သည္၊ ပါေမာကၡဘလိတ္သည္ ဒီလုိကိစၥေတြကုိ အေတြ႔အၾကံဳရွိသူျဖစ္သည္၊ မုိက္ကယ္ဘေအးကုိ ဘာေတြဆက္လုပ္ရမည္ကုိ လမ္းေၾကာင္းေပးသည္၊ လုိအပ္သည္မ်ားကုိ အကူအညီေပးမည္ဟုဆုိသည္၊ ဆရာတပည့္ႏွစ္ဦး ဦးဘေအး အာရုံထဲက ေပၚလာသည္ကုိ ေရးမွတ္ထားေသာ ေျမပုံကုိေလ့လာမႈျပဳၾကသည္၊ ဒီေနရာသည္ ဘယ္နားမွာျဖစ္ႏုိင္သလဲ၊ ေဝလာေတာင္ကုန္းကုိ ကေန႔ဘယ္လုိေခၚသလဲ ဆုိသည္က စ၍ ရွာေဖြမႈ စခဲ့ေလသည္။ <br /><br />ေျမပုံအရ ထုိေနရာသည္ ပုိတုိမက္ ျမစ္ႏွင့္ သိပ္မကြာေသာ ေတာင္တန္းတစ္ေနရာတြင္ ရွိမည္၊ အမ်ဳိးသားဥယ်ာဥ္ ျပဳလုပ္ထားသည့္ဧရိယာ အတြင္းမွာလား သိပ္မေသခ်ာေပ၊ ထုိအတြက္ ပါေမာကၡဘလိတ္သည္ National Historical Park မွ တာဝန္ရွိသူတုိ႔ကုိ အကူအညီေတာင္းသည္၊ ထုိသူတုိ႔မွလည္း စိတ္ပါလက္ပါ ကူညီရွာေဖြေပးၾကသည္၊ ႏွစ္ပတ္သာၿပီးဆုံးသြားသည္ ရွာလုိ႔မေတြ႔ေသးေခ်၊ မုိက္ကယ္ဘေအးကုိ စုိးစုိးႏွင့္ သူငယ္ခ်င္း ေပါလ္ တုိ႔ကအနီးကပ္ ကူညီၾကသည္။ <br /><br />Mount Aetna ကုိအေျခခံကာ Harpers Ferry ဘက္သု႔ိျပန္ဆင္းၿပီးရွာရန္ အမ်ဳိးသားဘူမိေဗဒမွ ပုဂၢိဳလ္မ်ားက အၾကံေပးသည္၊ မာရီလန္းေတာင္ကုန္းေတြကုိ အေျခခံရွာေနေသာ သူတုိ႔လူစုသည္ Mount Aetna ဘက္သုိ႔ထြက္လာခဲ့ၾကသည္၊ Antietam စစ္ေျမျပင္အေဟာင္းဘက္တြင္လည္း ျဖစ္ႏုိင္သည္၊ တဘက္တြင္လည္း မုိက္ကယ္ဘေအးတစ္ေယာက္ အဖုိးဦးဘေအးႏွင့္ ေတြ႔ၿပီးကတည္းက အာရုံေတြ အျမင္ေတြ ေပၚမလာေတာ့ေခ်၊ သူမွတ္မိတာ တစ္ခုက ေတာင္ေျခအနား ယာေတာေတြထဲတြင္ျဖစ္သည္၊ ဒီအတြက္ သူတုိ႔သည္ ေတာင္ေျခစပ္ ေနရာမ်ားကုိ အဓိကထား ရွာေဖြမႈျပဳေလသည္။ <br /><br />ရွာေဖြတာ သုံးပတ္ေက်ာ္ေနၿပီ ျဖစ္သည္၊ မုိက္ကယ္ဘေအးတစ္ေယာက္ အရာရာ စိတ္မရွည္ေတာ့၊ ပါဝင္ကူညီတဲ့သူေတြက တစ္လစီမံကိန္း ဆြဲထားၾကျခင္းျဖစ္သည္၊ ဒါေတာင္ ပါေမာကၡဘလိတ္ေၾကာင့္ျဖစ္သည္၊ တစ္လအတြင္း ရွာေဖြလုိ႔မေတြ႔ခဲ့လွ်င္ သူတစ္ေယာက္ထဲ ၾကဲရေတာ့မည္ျဖစ္သည္၊ စိတ္မ်ားတည္ၿငိမ္မႈ မရွိသျဖင့္ တရားထုိင္ရန္ ဆုံးျဖတ္လုိက္သည္၊ ရွာေဖြေရး အဖြဲ႔ဝင္ရိမ္းဂ်ားမ်ားကေတာ့ ငါတုိ႔ကေတာ့ရွာေန သူကေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆး တရားထုိင္ေနတယ္ဟု ေျပာဆုိၾကပါလိမ့္မည္၊ ဒီလုိနဲ႔ တစ္လျပည့္သြားခဲ့သည္ ရွာေဖြႏုိင္ျခင္း မရွိခဲ့ပါ၊ ပါေမာကၡဘလိတ္ အကူအညီေတာင္းထားသူမ်ား ရွာေဖြျခင္းကုိ ရပ္လုိက္ၾကသည္၊ သူကေတာ့ ပါေမာကၡဘလိတ္ကုိ ဆက္လက္ရွာေဖြမည္ဟု ေျပာလုိက္သည္၊ သူ၏ယုံၾကည္ခ်က္ပင္ မဟုတ္ပါလား၊ ပါေမာကၡဘလိတ္က မုိက္ကယ္ဘေအးကုိ တစ္ရက္ႏွစ္ရက္ေလာက္ ျပန္နားဖုိ႔ အၾကံေပးသည္၊ အေဖကလည္း ျမန္မာျပည္တြင္ နွစ္ပတ္ဆက္ေနဦးမည္တဲ့၊ ဒီအတြက္ အိမ္ကုိ နွစ္ရက္ျပန္နားရန္ ဆုံးျဖတ္လုိက္သည္။ <br /><br />အိမ္တြင္နားေနရင္း တရားထုိင္လုိက္၊ ျဖစ္ႏုိင္ေျခမ်ားကုိ စဥ္းစားလုိက္နဲ႔ အခိ်န္ေတြကုန္ေစသည္၊ ေနာက္တစ္ပတ္မွ ေပါလ္ကုိေခၚကာ ဆက္လက္ရွာေဖြမည္ဟု ဆုံးျဖတ္လုိက္သည္၊ သုံးရက္ေျမာက္ေန႔ ေန႔လည္အနားယူအိပ္ေနစဥ္မွာ အိမ္မက္တစ္ခုမက္သည္၊ ေရွးဝတ္စုံနွင့္ အမ်ဳိးသမီးႀကီး တစ္ဦးသည္ ယာေတာစပ္မွ သူ႔ကုိထြက္ကာ လက္ယပ္ေခၚေနသည္၊ သူကေတာ့ ကားလမ္းေပၚမွာျဖစ္သည္၊ ထုိအမ်ဳိးသမီးဆီသုိ႔ သြားရန္ သူေျပးဆင္းလုိက္သည္၊ ကားလမ္းေဘးတြင္ ေရေတြ ေျခသလုံးဝက္ခန္႔နစ္ေနသည္၊ အျမန္သြားဖုိ႔ ႀကိဳးစားရာ သူေရအုိင္ထဲ လဲက်သြားသည္၊ သူအိပ္ေနရာက ႏုိးလာခဲ့သည္၊ အိမ္မက္ထဲကေနရာ ဘယ္ေနရာလဲ သူသိသလုိလုိ ရွိသည္၊ ေသခ်ာစဥ္းစားလုိက္ေတာ့ ျဖစ္ႏုိင္သည့္ ေနရာကုိ သူသိၿပီျဖစ္သည္၊ သူ ေပါလ္ကုိ ဖုံးေခၚရင္း၊ ေပါလ္တုိ႔အိမ္ဘက္ကုိ အေျပးထြက္လာခဲ့ေလသည္။<br /><br />ေပါလ္နွင့္ သူတုိ႔နွစ္ေယာက္ ကားကုိ ဒလၾကမ္းေမာင္းထြက္လာသည္၊ ေပါလ္က ေျဖးေျဖး ေမာင္းရန္ေျပာသည္၊ ေပါလ္လက္ထဲတြင္ ေကာ္ပီကူးထားေသာ သူ႔အဖုိးဦးဘေအး၏ ေျမပုံမ်ားပါရွိသည္၊ ဒီေနရာသည္ ဒါဂမ္ Dargan ဘက္တြင္ရွိသည္၊ Hawks Hill(ေဝလာ) ေတာင္ကုန္းသြားတဲ့ဘက္ လမ္းခြဲမွာျဖစ္သည္၊ ေရေတြအုိင္ေနေလ့ရွိသည္၊ ဒီလုိနဲ႔ သူတုိ႔ကားေလးသည္ ကားလမ္းေဘးက ေရအုိင္စပ္ကုိ ေရာက္လာခဲ့သည္၊ တူးဆြသည့္ ကိရိယာေတြယူၿပီး သူနွင့္ေပါလ္တုိ႔ ေတာင္ေျခဘက္ေရအုိင္စပ္ဆီ ထြက္လာၾကသည္၊ ဒီေနရာသည္ ျမက္ပင္ျခဳံေတာႀကီးမ်ား ထူထပ္ေပသည္၊ ျခဳံတစ္ျခဳံၿပီး တစ္ျခဳံ သူတုိ႔တူးဆြၾကသည္၊ ေမာသြား၍ ခဏနားလုိက္ၾက၊ သူ႔အဖုိးေျမပုံကုိ ေသခ်ာျပန္ၾကည့္လုိက္နဲ႔ တူးေနမိသည္၊ တစ္ေနရာတြင္ ေတာင္ဆင္ေျခေခ်ာေလးကုိ ေတြ႔သျဖင့္ လာ ေပါလ္ ေတာင္ေျခနားက ေရအုိင္စပ္ကုိသြားမယ္ ဆုိၿပီးေခၚလုိက္သည္၊ ေပါလ္ကေမာေမာနဲ႔ လုိက္လာခဲ့သည္၊ ျခဳံမုိ႔မုိ႔ေလးတစ္ခုကုိ သူ တူးခ်လုိက္သည္၊ ေဒါင္ ေဒါင္ ဟု အသံထြက္လာသည္၊ အသံေၾကာင့္ ဟုိဘက္နားတြင္ တူးေနေသာ ေပါလ္ လည္းေရာက္လာသည္၊ ငါတုိ႔ ေတြ႔ၿပီထင္တယ္ ဒီေနရာကုိ ရွင္းၾကမယ္လုိ႔ေျပာၿပီး၊ သူတုိ႔ရွင္းၾကသည္ တူးၾကသည္၊ နာရီဝက္ခန္႔ သူတုိ႔ရွင္းလင္းပစ္လုိက္ေသာအခါ၊ ေျမေအာက္အိမ္သုိ႔ ဝင္သည္တံခါးကုိ ေတြ႔ရၿပီျဖစ္သည္၊ သူက တံခါးကုိ ဖြင့္ရန္ ႀကိဳးစားေသာအခါ၊ ေပါလ္က ပါေမာကၡဘလိတ္ကုိ အေၾကာင္းၾကားဖုိ႔ အၾကံေပးသည္၊ သူလည္း လက္ခံလုိက္သည္၊ မုိက္ကယ္ဘေအးတစ္ေယာက္ ပါေမာကၡဘလိတ္ကုိ ဝမ္းသာအားရ ဖုန္းဆက္ အေၾကာင္းၾကားလုိက္ေတာ့သည္။ <br /><br />တစ္နာရီေလာက္ေနေတာ့ ရိမ္းဂ်ားေတြ ေရာက္လာၾကသည္၊ သူ႔အဖုိး၏ ပုံအညႊန္းအတုိင္း တံခါးကုိဖြင့္ၾကည့္ၾကရာ၊ တစ္နာရီအတြင္းမွာပင္ ဖြင့္ႏုိင္ခဲ့သည္္၊ သူ႔အဖုိး၏ပုံအညႊန္း မရွိပါက ေတာ္ေတာ္ဖြင့္ရ ခက္ပါလိမ့္မည္၊ တံခါးမွာ ႏွစ္ထပ္ျဖစ္သည္၊ ပြင့္သြားေသာ လမ္းအတုိင္း သူတုိ႔ေတြ ဆင္းလာၾကသည္၊ စနစ္တက် ဖြဲ႔စည္းထားေသာ အခန္းမ်ားကုိ ေတြ႔ရသည္၊ ေလေပါက္ေတြရွိသည္၊ တစ္ခ်ဳိ႕ ပစၥည္းေတြက အုိမင္းပ်က္စီးေနပါၿပီ၊ အိမ္ခန္းဟုထင္ရေသာ ေနရာတြင္ လူအရုိးစု သုံးစုကုိေတြ႔ရသည္၊ ေနာက္တစ္ခန္းတြင္ တစ္ခု၊ မီးဖုိခန္းဟုထင္ရေသာ ေနရာတြင္ သုံးစုေတြ႔ရသည္၊ စတီဗင္တုိ႔မိသားစုကုိ သူသိသည္မွာ ငါးေယာက္ျဖစ္သည္၊ ခုေတာ့ ခုနွစ္ေယာက္ျဖစ္ေနသည္၊ လူယုံကၽြန္ႏွစ္ဦးျဖစ္ေပလိမ့္မည္၊ စတီဗင္ မိသားစုသည္ လာကယ္ထုတ္မည့္ သူေတြကုိေစာင့္ရင္း ေသဆုံးခဲ့ၾကေပသည္၊ ဗုိလ္မွဴးဗစ္တာႏွင့္ လက္ဖတန္နင္ ဘရုိက္တုိ႔၏ တာဝန္ေပါ့ေလွ်ာုမႈေၾကာင့္ျဖစ္သည္၊ သူကုိယ္သူ အရင္ဘဝက လက္ဖတန္နင္ ဘရုိက္ဟု ယုံၾကည္ထားသူ မုိက္ကယ္ဘေအးတစ္ေယာက္ အဆုံးစြန္ဆုံးဝမ္းနည္းေၾကကြဲ ရေလသည္၊ ခဏၾကာေတာ့ အေပၚမွာ ပါေမာကၡဘလိတ္နွင့္ FBI အရာရွိမ်ား ေရာက္လာၾကသည္၊ FBI က တာဝန္ယူလုိက္သျဖင့္ အားလုံးထြက္ေပးရန္ ေျပာသည္၊ အျပင္သုိ႔ ျပန္ထြက္လာရင္း သူဆုေတာင္းလုိက္မိသည္၊ အဖုိးႀကီး စတီဗင္မိသားစုအားလုံး လြတ္ေျမာက္ရာသုိ႔ သြားႏုိင္ၾကပါေစ၊ ဗုိလ္မွဴးဗစ္တာႏွင့္ လက္ဖတန္နင္ ဘရုိက္တုိ႔ကုိလည္း ခြင့္လြတ္ႏုိင္ပါေစ။ <br /><br />အဖုိးႀကီး စတီဗင္၏ ေျပာဆုိခဲ့ေသာအသံ “မင္းဆက္ဆက္ ငါတုိ႔ကုိလာေခၚေနာ္ ငါတုိ႔ဒီမွာ ၾကာၾကာေနႏုိင္မယ္ မထင္ဘူး၊”ကုိ ၾကားေယာင္ေနမိသည္။ <br /><br />လြန္ခဲ့ေသာ အႏွစ္၁၅၀ ခန္႔က ေပးခဲ့ေျပာခဲ့ေသာ လက္ဖတန္နင္ ဘရုိက္၏ကတိ ‘စိတ္ခ်ပါ က်ေနာ္တုိ႔လာေခၚပါမယ္’ကုိ ဒီေန႔ မုိက္ကယ္ဘေအး ေပးဆပ္ခဲ့ေပၿပီ၊ <br /><br />လူေတြအားလုံး အေျပာကတိတည္၍ မည္သုိ႔ေသာ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ျခင္းကမဆုိ လြတ္ေျမာက္ၾကပါေစလုိ႔ ထပ္ဆုေတာင္းလုိက္မိျပန္သည္။ <br /><br />အျပင္တြင္ ေတြ႔ရေသာ ပါေမာကၡဘလိတ္၊ စုိးစုိးႏွင့္ ေပါလ္တုိ႔ကုိ အားရဝမ္းသာျပဳံးျပ လုိက္မိသည္၊ ၿပီးေနာက္ မုိက္ကယ္ဘေအးတစ္ေယာက္ အရုပ္ႀကိဳးျပတ္သလုိ လဲက်သြားခဲ့သည္။ <br /><br />‘အားကုန္ၿပီး လဲက်သြားတာ’၊ ‘ေဆးရုံအျမန္ ပုိ႔၊’ ‘ေအာင္ဆီဂ်င္ ေပး၊’ ‘အေရးေပၚ ကားေပၚအျမန္တင္’ အသံမ်ား ၾကားေနရသည္၊ သူ ဘာမွ ျပန္မေျပာႏုိင္ ထုိလူေတြလုပ္သမွ် ခံေနလုိက္သည္၊ မွိန္းသလုိ ေမာသလုိ ျဖစ္သြားသည္၊ <br />ေျမာသလုိလုိျဖစ္သြားစဥ္ စတီဗင္မိသားစုက ျပဳံးေပ်ာ္စြာျဖင့္ သူကုိေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္ လာေျပာေနသည္၊ <br />သတိတစ္ခ်က္ရလာေတာ့ သူအေရးေပၚကားေပၚတြင္ ရွိေနေၾကာင္းသိလုိက္ရသည္၊ ေမွးသလုိလုိ ျပန္ျဖစ္သြားသည္ ထုိအခ်ိန္တြင္ သူအဖုိး၏ ေက်နပ္ပီတိ အျပဳံးနွင့္ လာေရာက္ႏူတ္ဆက္တာ ေတြ႔လုိက္ရျပန္သည္၊ <br />“အဖုိး”လုိ႔ သူလွမ္းေခၚလုိက္မိသည္၊<br />ၿပီးေနာက္ သူသည္ ေလာကႀကီးႏွင့္ အဆက္အသြယ္ျပတ္သြားခဲ့သည္။<br /><br /><br /><br /><span style="font-size: x-small;">အားလုံးကုိ ေက်းဇူးတင္စြာျဖင့္</span><br /><span style="font-size: x-small;"><br /></span><br /><span style="font-size: x-small;">ၿပီးပါၿပီ။</span><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-N5RkC09v_0M/Txgom736FyI/AAAAAAAAA1w/FgK7AeHYz8o/s1600/Ba+aye+final.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="209" nfa="true" src="http://1.bp.blogspot.com/-N5RkC09v_0M/Txgom736FyI/AAAAAAAAA1w/FgK7AeHYz8o/s320/Ba+aye+final.jpg" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-kqk5a2bNaUg/Txgoq4JLLfI/AAAAAAAAA14/biHgpESqDKg/s1600/Ba+aye+3.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" nfa="true" src="http://1.bp.blogspot.com/-kqk5a2bNaUg/Txgoq4JLLfI/AAAAAAAAA14/biHgpESqDKg/s320/Ba+aye+3.JPG" width="213" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-1NPVAPch4gg/TxgouTA-h-I/AAAAAAAAA2A/pdvPmK5hpRs/s1600/Ba+aye.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" nfa="true" src="http://1.bp.blogspot.com/-1NPVAPch4gg/TxgouTA-h-I/AAAAAAAAA2A/pdvPmK5hpRs/s320/Ba+aye.JPG" width="320" /></a></div><br /><br /><br /><br /><span style="font-size: x-small;">ေျမပုံကုိ civilwar.org မွယူပါသည္၊</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3703569828120990851-8024827427099545026?l=sosegado1.blogspot.com' alt='' /></div>sosegadohttp://www.blogger.com/profile/14395790276974941224noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-3703569828120990851.post-56314905899132346652012-01-11T11:22:00.001+08:002012-01-11T11:22:03.727+08:00မုိက္ကယ္ဘေအး ႏွင့္ သူ၏ ပါရာေနာ္မယ္ အထူးအဆန္းမ်ား ၂<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-oWNa3Wwp044/TwxHBkCaLXI/AAAAAAAAA1Q/1ZTJFc9mFxI/s1600/ba+aye+2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" kba="true" src="http://2.bp.blogspot.com/-oWNa3Wwp044/TwxHBkCaLXI/AAAAAAAAA1Q/1ZTJFc9mFxI/s200/ba+aye+2.jpg" width="185" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /><strong>မုိက္ကယ္ဘေအးႏွင့္ သူ၏ ပါေမာကၡ </strong></div><br />မုိက္ကယ္ဘေအးတစ္ေယာက္ Pennsylvania တကၠသုိလ္္သုိ႔ ေရာက္လာခဲ့သည္၊ တကၠသုိလ္္ အႀကိဳသင္တန္းအတြက္ျဖစ္သည္၊ Human Sciences ဘာသာကုိ အပုိအျဖစ္ Anthropology ႏွင့္ Parapsychology ကို သင္ယူမလုိ႔ျဖစ္သည္၊ ဘာသာရပ္ႏွင့္ တကၠသုိလ္္ကုိ မႀကိဳက္ပါက အႀကိဳကာလ အတြင္းေျပာင္းႏုိင္သည္၊ အေဖဆီက ေထာက္ပ့ံေၾကး မယူလုိေတာ့သျဖင့္ သုေတသနေက်ာင္းသား (Undergraduate Research) အျဖစ္ ေလွ်က္ထားမိသည္၊ သုေတသနေက်ာင္းသားဆုိလွ်င္ ေထာက္ပ့ံေၾကးရေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္၊ ဒီအတြက္ သူ ပါေမာကၡ တစ္ေယာက္ႏွင့္ အင္တာဗ်ဴးရသည္၊ သူစိတ္ဝင္စားသည့္ အရာမ်ားကုိ ေျပာျပေသာအခါ ထုိပါေမာကၡ က သူကုိ ဗာဂ်ီးနီးယား Virginia သုိ႔ ျပန္လြတ္သည္၊ ထုိ ပါေမာကၡ၏ မိတ္ေဆြ ဗာဂ်ီးနီးယား တကၠသုိလ္္က ပါေမာကၡတစ္ေယာက္က Parapsychology ကုိ သုေသသန လုပ္ေနေၾကာင္း သြားေတြ႔ရန္ အၾကံျပဳသည္၊ ဒီလုိနဲ႔ မုိက္ကယ္ဘေအးတစ္ေယာက္ ဗာဂ်ီးနီးယားသုိ႔ ျပန္ေရာက္ခဲ့သည္။ <br /><br />ဗာဂ်ီးနီးယား တကၠသုိလ္္က ပါေမာကၡနာမည္က ဘလိတ္ ျဖစ္သည္၊ ပါေမာကၡ ဘလိတ္ က၊ သူယူရမည့္ဘာသာ၊ လုပ္ရမည့္ သုေတသန ႏွင့္ ရရွိမည့္ ဘြဲ႔တုိ႔ကုိ ရွင္းျပသည္၊ မဟာ ဘြဲ႕ကုိ မျဖစ္မေနယူရမည္ျဖစ္ၿပီး၊ ပါရဂူ ဆက္တက္ဖုိ႔ မဟာတန္းေရာက္မွာ စဥ္းစားၾကမည္ဟုဆုိၿပီး မုိက္ကယ္ဘေအး လက္ခံလုိက္သည္၊ Anthropology ျဖစ္ေသာ္လည္း Independence ဘာသာရပ္ေတြ အမ်ားႀကီးပါ၍ ျဖစ္သည္၊ Research သုေတသန ကလည္း Independence ဘာသာရပ္ပဲျဖစ္သည္၊ လူအမ်ိဳးမ်ိဳး ေတြရဲ႕ အစြဲအလန္းမ်ားကုိ ေလ့လာရန္ျဖစ္သည္၊ ဆရာ ဘလိတ္ႏွင့္ တပည့္ ဘေအးတုိ႔ ေတြ႔ၾကၿပီျဖစ္သည္။ <br /><br />ဗာဂ်ီးနီးယား တကၠသုိလ္္သည္ လူဝင္စားမ်ားႏွင့္ အတိတ္ဘဝ ယခုဘဝ ဆက္စပ္မႈမ်ားကုိ ေလ့လာရာ၌ နာမည္ႀကီးသည္၊ Research ပါေမာကၡ ေဒါက္တာအုိင္ရန္ (Dr. Ian Stevenson) သည္ ကမာၻအန႔ွံ လူဝင္စားသည္ဆုိေသာ အတိတ္ဘဝကုိ ျပန္သတိရေနသည္ဆုိေသာ ကေလးမ်ားႏွင့္ လူမ်ားကုိ ေလ့လာမႈျပဳခဲ့သည္၊ ေလ့လာမႈေပါင္း ၂၅၀၀ေက်ာ္ ႏွင့္ စာအုပ္ေပါင္း ၂၀ ေက်ာ္ကုိ ေရးသားထုတ္ေဝခဲ့သည္၊ အထူးသျဖင့္ ကေလးမ်ား ေျပာဆုိမႈမ်ားသည္ သူတုိ႔၏ အရင္ဘဝ အေၾကာင္း အမ်ားအျပား မွန္ကန္ခဲ့သည္၊ ထုိအျပင္ ေမြးရာပါ အမွတ္မ်ား၊ ထူးဆန္းေသာ ခႏၶာကုိယ္ အစိတ္အပုိင္း အခ်ဳိ႕မ်ားသည္ အရင္ဘဝက ပုဂၢိဳလ္မ်ားႏွင့္ ဆက္စပ္မႈ အမွန္ရွိခဲ့ၾကသည္၊ အရင္ဘဝ အမွတ္ရမႈမ်ားသည္ ကေလးႀကီးျပင္းလာသည္ႏွင့္အမွ် ေမ့ေပ်ာက္သြားတတ္ၾကသည္၊ ရွားပါးေသာ လူတစ္ခ်ဳိ႕သည္ ႀကီးလာသည့္အထိ အမွတ္ရေနတတ္ၾကသည္၊ အေနာက္တုိင္း ဘာသာေရးႏွင့္ ပညာရွင္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေဒါက္တာအုိင္ရန္ ေလ့လာေတြ႔ရွိမႈမ်ားကုိ အျငင္းပြားမႈ ရွိခဲ့ၾကသည္၊ ေဒါက္တာအုိင္ရန္က "maybe we're supposed to forget, but sometimes that system malfunctions, and we don't forget completely" <br />က်ေနာ္တုိ႔အားလုံး ေမ့ပစ္ဖုိ႔ပါပဲ ဒါေပမဲ့ တစ္ခါတစ္ေလ အစီအစဥ္ လြဲေခ်ာ္မႈေတြေၾကာင့္ အားလုံးကုိ က်ေနာ္တုိ႔ မေမ့ပစ္ႏုိင္ခဲ့ဘူး ဆုိသည္၊ မုိက္ကယ္ဘေအး၏ ဆရာ ပါေမာကၡ ဘလိတ္သည္ ေဒါက္တာအုိင္ရန္၏ တပည့္တစ္ဦးျဖစ္သည္၊ ေဒါက္တာအုိင္ရန္၏ ေလ့လာမႈမ်ားကုိ ဆက္လက္ ေလ့လာေနသူျဖစ္သည္၊ ဒါေပမဲ့ ပါေမာကၡ ဘလိတ္ ဒီတစ္ခါ ေလ့လာမႈကေတာ့ လူေတြ၏ အတိတ္ဘဝကုိ ျပန္ေျပာႏုိင္သည္ဆုိေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ား အေၾကာင္းပင္၊ ထုိေၾကာင့္ သူ၏ေက်ာင္းသားတစ္ဦးျဖစ္ေသာ မုိက္ကယ္ဘေအး တစ္ေယာက္လည္း ထုိေလ့လာမႈမ်ားကုိ ျပဳလုပ္ရမည္ျဖစ္သည္။ <br /><br />အတိတ္ဘဝကုိ ျပန္ေျပာႏုိင္သူမ်ား သုိ႔မဟုတ္ ေရွ႕ျဖစ္ေနာက္ျဖစ္ ေျပာႏုိင္သူမ်ားကုိ ေလ့လာမႈျပဳရာ၌ ဘြဲ႔ယူေက်ာင္းသားအတြက္ လြယ္ကူပါသည္၊ ထုိေျပာႏုိင္သူမ်ားကုိ ေယဘုယ် အမ်ဳိးအစားခြဲ၍ လူအေယာက္ ၅၀ ေလာက္ကုိ စုစည္းၿပီး ထုိပုဂၢိဳလ္မ်ားဆီ ေစလြတ္ကာ ေမးခြန္းမ်ားကုိ ေမး၍ စစ္တမ္း ေကာက္ယူျခင္းျဖစ္သည္၊ ေနာက္ဆုံးေကာက္ခ်က္ကုိ ေရးေပးဖုိ႔လုိၿပီး ဘယ္သူမွားတယ္ မွန္တယ္ ခြဲျခား ဆုံးျဖတ္စရာ မလုိေပ၊ မုိက္ကယ္ဘေအးသည္ သူ၏ ပေရာဂ်က္တြင္ ထုိေျပာႏုိင္သူ အမ်ဳိးအစားငါးမ်ဳိးကုိ အေျခခံခဲ့သည္၊<br /><ul><li>ပရေလာက သုိ႔မဟုတ္ နတ္ဘုရားမ်ား အကူအညီျဖင့္ ေျပာႏုိင္သည္ ဆုိသူမ်ား</li><li>ေမြးရာပါ စြမ္းအား သုိ႔မဟုတ္ ေလ့က်င့္၍ ရလာေသာ စြမ္အားမ်ားျဖင့္ ေျပာႏုိင္သည္ ဆုိသူမ်ား</li><li>နကၡတ္ က်မ္းမ်ား တြက္ခ်က္မႈ မ်ားကုိ ကုိးကား၍ ေျပာႏုိင္သည္ ဆုိသူမ်ား</li><li>တစ္စုံတစ္ခု တစ္စုံတစ္ရာ၏ တန္ခုိးေၾကာင့္ ေျပာႏုိင္သည္ ဆုိသူမ်ား</li><li>ဘုရားသခင္ သုိ႔မဟုတ္ နတ္ဘုရားမ်ား၏ ခြင့္ျပဳခ်က္ ေပးသနားမႈေၾကာင့္ ေျပာႏုိင္သည္ ဆုိသူမ်ား </li></ul>စသည္တုိ႔ကုိ အေျခခံေလ့လာခဲ့သည္၊ ထုိေလ့လာမႈမ်ားကုိ အေျခခံကာ မဟာႏွင့္ ပါရဂူ အတြက္က်မ္းျပဳရန္ ေရြးခ်ယ္ရမည္ျဖစ္သည္။<br />ေက်ာင္းအတန္းေတြတက္ရင္းနဲ႔ပင္ မုိက္ကယ္ဘေအးတစ္ေယာက္ ေလ့လာမႈအတြက္ ျပန္ေျပာႏုိင္သည္ဆုိေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ား အမ်ားဆုံးရွိရာ လာဗီးဂတ္စ္ႏွင့္ နယူးေရာက္သုိ႔ ကူးခ်ည္သန္းခ်ည္ လုပ္ေနရသည္၊ ဘာသာေရး အရ အမ်ဳိးမ်ဳိး ကြဲျပားေသာ္လည္း အေမရိကန္တြင္ အတိတ္ဘဝကုိ ယုံၾကည္သူ ၂၇% ေလာက္ရိွသည္၊ အဂၤလန္တြင္ ၂၅%ေက်ာ္ရွိသည္၊ ကမာၻေက်ာ္ ပုဂၢိဳလ္မ်ားထဲမွာ အတိတ္ဘဝကုိ လက္ခံသူမ်ားမွာ Aristotle, Plato, Julius Caesar, Leonardo di Vinci, Shakespeare, Benjamin Franklin, Ralph Waldo Emerson, Leo Tolstoy, Henry David Thoreau, Albert Einstein, Walt Whitman, Thomas Edison, Carl Jung, ႏွင့္ ေနာက္ဆုံး Richard Gere တုိ႔ျဖစ္သည္။ <br /><br />တဘက္ကလည္း မုိက္ကယ္ဘေအးတစ္ေယာက္ သူ၏အတိတ္ဘဝႏွင့္ ဆက္သြယ္သည္ဟု ထင္ရေသာ သူ၏ ထူးဆန္းေသာ စိတ္ခံစားမႈကုိ ေလ့လာစုံစမ္းရန္ျဖစ္သည္၊ လူ၅၀ေက်ာ္မွ ရရွိေသာ အခ်က္အလက္မ်ားကုိ အေျခခံ၍ သူသည္ အတိတ္ဘဝႏွင့္ ပတ္သက္၍ ေျပာဆုိႏုိင္သည္ဆုိေသာ ပုဂၢိဳလ္ ၁၀ဦးကုိ ကုိယ္တုိင္သြားေရာက္ ေလ့လာခဲ့သည္၊ ထုိသူတုိ႔၏ ေျပာဆုိ ေဟာေျပာခ်က္မ်ားကုိ စိတ္ေက်နပ္မႈ မရွိေသာ္လည္း ထုိအထဲမွ ထူးျခားေသာသုံးဦးကုိ ဒုတိယအႀကိမ္ သြားေတြ႔ရန္ ဆုံးျဖတ္ခဲ့သည္။ <br /><br />ႏွစ္ေယာက္မွာ လာဗီးဂတ္စ္မွ ျဖစ္ၿပီး က်န္တစ္ေယာက္မွာ ဆန္ဖရန္စစၥကုိ က ျဖစ္သည္၊ ပထမတစ္ေယာက္ကေတာ့ အုိင္ယာလန္က အမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္ျဖစ္ၿပီး လာဗီးဂတ္စ္တြင္ ရုံးထုိင္ကာ က်န္ဥေရာပႏုိင္ငံမ်ားတြင္လည္း ရုံးခြဲဖြင့္ထားသည္၊ တစ္ဘဝသိခ်င္လွ်င္ ဘယ္ေလာက္၊ ႏွစ္ဘဝသိခ်င္လွ်င္ ဘယ္ေလာက္ ဆုိၿပီး ဒီလုပ္ငန္းကုိ စီးပြားေရးဆန္ဆန္ လုပ္ကုိင္ေနသူျဖစ္သည္၊ တစ္ေယာက္ေယာက္၏ အကူအညီႏွင့္ သိျမင္ ေျပာဆုိႏုိင္သည့္ ပုံစံျဖစ္သည္၊ လူငယ္မ်ားအႀကိဳက္ ေျပာဆုိ ေျဖၾကားသည္၊ မုိက္ကယ္ဘေအးကုိလည္း မုိက္ကယ္ဘေအးသည္ အရင္ဘဝက ဗီယက္နမ္ႏုိင္ငံက မိန္းမတစ္ဦးျဖစ္ေၾကာင္း အရုပ္ဆုိးေၾကာင္း အိမ္ေထာင္မရွိေသာ္လည္း အတူေနဘူး သူေတြရွိေၾကာင္း အသက္ပုိႀကီးေသာ အိမ္ေထာင္ရွိ အမ်ဳိးသားတစ္ေယာက္ကုိ စြဲလန္းႀကိဳက္မိသည္၊ ထုိအမ်ဳိးသားေသဆုံးသြားေသာအခါ အေမရိကားတြင္ လူလာျဖစ္သည္၊ ထုိသူကုိ စြဲလန္းစိတ္ျဖင့္ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ ေသဆုံးခဲ့ၿပီး ထုိအမ်ဳိးသား လူျဖစ္ရာ အေမရိကား၌ လူျပန္ျဖစ္ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဒီဘဝတြင္ မုိက္ကယ္ဘေအးသည္ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ ျဖစ္လာၿပီး၊ ထုိသူမွာ မိန္းမတစ္ေယာက္ ျဖစ္လာေၾကာင္း ေျပာသည္၊ ထုိမိန္းမ ျဖစ္လာေသာ သူကုိ ရွာရန္ သူအကူအညီ ေပးႏုိင္ေၾကာင္း ေငြကုန္ခံႏုိင္လွ်င္ ျဖစ္ႏုိင္ေၾကာင္းေျပာသည္၊ မုိက္ကယ္ဘေအး အတြက္ သူ၏ ေျပာစကားမ်ားသည္ စိတ္ဝင္စားစရာျဖစ္သည္၊ ထုိအမ်ဳိးသမီးကလည္း ယုတၱိရွိစြာ စိတ္ဝင္စားေအာင္ ေျပာတတ္သည္၊ မုိက္ကယ္ဘေအးကိုလည္း ဗီယက္နမ္ကျပားလုိ႔ ထင္ေနသည္၊ ‘မုိက္ကယ္ဘေအးက ဟုိတစ္ေန႔က မင္း ငါ့ကုိ စစ္သားတစ္ေယာက္လုိ႔ေျပာတယ္လုိ႔’ ေစာဒက တက္လုိက္ရာ အမ်ဳိးသမီးက “ေအးေအး မင္းကုိ ေျပာဖုိ႔ေမ့သြားတာ မင္းက အရုပ္ဆုိးဆုိး စစ္သမီးတစ္ေယာက္ေပါ့” ဟုဆုိသည္၊ တကယ္ေတာ့ သူမထံ ဒုတိယအႀကိမ္လာရျခင္းသည္ ဟုိတစ္ေန႔က သူ႔ကုိ စစ္သားတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့ဘူးသည္ဟု ေျပာေသာၾကာင့္ျဖစ္သည္၊ သူစိတ္ထဲတြင္ ျမင္ေနေတြ႔ေနရသည္မွာ သူသည္ အရင္ဘဝကစစ္သား တစ္ေယာက္ မဟုတ္ပါလား၊ ခုေတာ့ ဒီမိန္းမက စစ္သားကေန စစ္သမီးျဖစ္သြားေခ်ၿပီ၊ က်သင့္ေငြမ်ားကုိ ေပးေခ်ၿပီး ေဟာခန္းထဲက ေခါင္းအႀကိမ္ႀကိမ္ခါကာ ထြက္လာခဲ့မိသည္။ <br /><br />ေနာက္တစ္ေယာက္ကလည္း မုိက္ကယ္ဘေအးကုိ စစ္သားတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့ဘူးသည္ဟု ေျပာဆုိလာသူမွာ တိဘက္ဘုန္းႀကီးတစ္ပါးျဖစ္သည္၊ သူကေတာ့ ဆန္ဖရန္စစၥကုိ က ျဖစ္သည္၊ သူ ေရွ႕ျဖစ္ေနာက္ျဖစ္ ေဟာပုံက ထူးျခားသည္၊ မုိက္ကယ္ဘေအးကုိ ပထမ ဗုဒၶဘုရားကုိ ရွိခုိးပူေဇာ္ခုိင္းသည္ ထုိေနာက္ နတ္ဘီလူးကဲ့သုိ႔ ေရာင္စုံပုံႀကီးေတြ ကာရံထားေသာ ပိတ္စမ်ားနဲ႔ျပဳလုပ္ထားေသာ အခန္းငယ္ေလးတြင္ မုိက္ကယ္ဘေအးေရာ သူေရာ တရားထုိင္သည္၊ တရားထုိင္နည္းေတာ့ သင္ေပးသည္၊ တစ္နာရီၾကာေသာအခါ တိဘက္ဘုန္းႀကီးသည္ သူတရားထုိင္တာကုိ ရပ္ၿပီး မုိက္ကယ္ဘေအးကုိ ဆက္ထုိင္ခုိင္းထားသည္ သူကေတာ့ ရြတ္ဖတ္မႈမ်ားကုိ စတင္ေတာ့သည္၊ တစ္နာရီခန္႔ ၾကာေတာ့ သူလည္း ရြတ္ဖတ္မႈမ်ား ရပ္လုိက္ၿပီး မုိက္ကယ္ဘေအးကုိလည္း တရားထုိင္ ရပ္ေစသည္၊ ထုိေနာက္ ထုိဘုန္းႀကီးသည္ သူ႔ေရွ႕ရွိ ေၾကးေရခြက္ႀကီးထဲ စူးစုိက္ၾကည့္ရင္း မုိက္ကယ္ဘေအးကုိ ေဟာ ေတာ့သည္၊ မုိက္ကယ္ဘေအးသည္ အရင္ဘဝက စစ္သားတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့ဘူးသည္၊ ထုိေနာက္ ေခြးဘဝကုိ ေရာက္ခဲ့ၿပီး ခုလူျဖစ္လာခဲ့သည္၊ ယခုဘဝတြင္ စာသင္ၾကားသူ ဆရာျဖစ္ႏုိင္ေသာ္လည္း ပါရဂူ ပါေမာကၡ မျဖစ္ႏုိင္ မျဖစ္လာႏုိင္၊ အေမအသစ္တစ္ေယာက္ရၿပီး၊ ေမာင္ႏွမသားခ်င္းဆုံးရႈံးမည္ဟု ဆုိသည္၊ အရင္ဘဝက မၿပီးေသးေသာ အလုပ္မ်ားကုိ ခုဆက္လုပ္ရမည္ဆုိသည္၊ အရင္ဘဝက လုပ္ရန္အေၾကြးမ်ားက်န္ခဲ့သည္ လုပ္ၿပီးေတာင္းပန္ရမည္ ဟုဆုိသည္၊ ပုိမုိသိခ်င္လွ်င္ ခုလုိ တရားလာအားထုတ္၍ ၾကည့္ႏုိင္ေၾကာင္း ေျပာသည္၊ မေရရာေသာအေျဖမ်ားျဖင့္ မုိက္ကယ္ဘေအးျပန္လာခဲ့သည္၊ သူတြင္ ညီအစ္ကုိ ေမာင္ႏွမမ်ား မရွိပါ၊ အေမအသစ္ရႏုိင္သည္ေတာ့ ျဖစ္ႏုိင္သည္၊ အေဖသည္ စုိးစုိးကုိ လက္ထပ္ေပလိမ့္မည္၊ ေနာက္ၿပီး အရင္ဘဝက စစ္သားတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့ဘူးသည္၊ အရင္ဘဝက လုပ္ရန္အေၾကြးမ်ားက်န္ခဲ့သည္ လုပ္ၿပီးေတာင္းပန္ရမည္ ဆုိေသာ ေဟာေျပာခ်က္မ်ားေၾကာင့္ အေတြးမ်ား သူဆီမွာက်န္ရစ္ခဲ့သည္။ <br /><br />ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ လာဗီးဂတ္စ္အနီး ေကာင္တီတစ္ခုကျဖစ္သည္၊ ေဟာသူသည္ ေျမာက္အိႏိၵယ အေမရိကန္အစပ္ျဖစ္သည္၊ ေဟာခန္းထဲတြင္ ဟိႏၵဴ နတ္ဘုရားမ်ား၊ အေမရိကားက ရက္အင္ဒီယန္း နတ္ဘုရားမ်ား၊ တစ္ျခား အမ်ဳိးအမည္မသိေသာ နတ္ဘုရားမ်ားလည္းရွိသည္၊ ကြမ္ရင္မယ္ေတာ္ႏွင့္ တာအုိစစ္နတ္မ်ားလည္း ပါလုိက္ေသးသည္၊ ထုိ ပုဂၢိဳလ္ႏွင့္ စကားေျပာၾကည့္ေသာအခါ လူကဲခတ္ေကာင္းေသာ behavior technology ကုိပုိႏုိင္ေသာ၊ စိတ္ကုိ ဖမ္းယူႏုိင္ေသာ စိတ္ပညာရွင္ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ဖုိ႔မ်ားသည္၊ မုိက္ကယ္ဘေအးကုိ အရင္ေန႔က ေဟာလုိက္ေသာ အရင္ဘဝက စစ္သားတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့ဖူးတယ္၊ တုိက္ပြဲေတြၾကား ေလွ်ာက္သြားေနတယ္၊ အိမ္အႀကီးႀကီးမွာေနတယ္ ဆုိတာေတြသည္ မုိက္ကယ္ဘေအး၏ အတြင္းစိတ္ကုိ စိတ္ပညာအရ ဖတ္ရႈသြားျခင္းျဖစ္မည္၊ ထုိသည္ထက္ ဘာမွ ပုိမေျပာႏုိင္ေတာ့၊ ပုိသိခ်င္လွ်င္ ေနာက္ထပ္ လာခဲ့ဆုိ၍ ေရာက္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္၊ ဒီေန႔ေတာ့ ထုိ ပုဂၢိဳလ္သည္ မုိက္ကယ္ဘေအးကုိ ေယာဂထုိင္ခုိင္းသည္၊ သမထနည္းျဖင့္ စိတ္ကုိ ထိန္းခ်ဳပ္ရန္ျဖစ္သည္၊ သူကေတာ့ အုမ္ အုမ္ ဆုိၿပီး တစ္ခုခုကုိ သီခ်င္းသံကဲ့သုိ႔ ရြတ္ဆုိေနသည္၊ ထုိ ပုဂၢိဳလ္ ထုိင္ခုိင္းသည့္ ေယာဂထုိင္နည္းသည္ လက္ေတြ႔ မၾက၍ စိတ္တည္ၿငိမ္မႈ မရေပ၊ ထုိသူကလည္း ထပ္တလဲလဲ ကြန္စန္ထရိတ္လုပ္ခုိင္းေနသည္၊ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ထုိ ပုဂၢိဳလ္နည္းအတုိင္း မလုပ္ေတာ့၊ တိဘက္ဘုန္းႀကီး သင္ေပးထားသည့္အတုိင္း တရားထုိင္လိုက္သည္၊ စိတ္သည္တည္ၿငိမ္သြားခဲ့သည္၊ ထုိေနာက္ စိတ္တည္ၿငိမ္မႈေနာက္သုိ႔ ေမ်ာပါသြားသည္။<br />……………………………………………………………………………………..<br /><br /><strong>မုိက္ကယ္ဘေအး ႏွင့္ လက္ဖတန္နင္ ဘရုိက္ </strong><br /><br />ေနရာကား စစ္ေျမျပင္ ေနာက္တန္းစခန္းတစ္ခုျဖစ္သည္၊ ဒဏ္ရာရလာေသာ စစ္သားမ်ားကုိ သူတုိ႔သိသမွ် ရန္သူ၏ အေျခအေနမ်ားကုိ ေမးျမန္းၿပီး လူနာကုသရာအေဆာင္မွ စစ္ဆင္ေရးရုံးဘက္ ထြက္လာခဲ့သည္၊ သူ၏ အထက္အရာရွိ ဗုိလ္မွဴး ဗစ္တာကုိ သြားေတြ႔ရန္ျဖစ္သည္၊ ယမ္းေငြ႔မ်ား ေပၾကံေနေသာ စစ္ဝတ္စုံမ်ားႏွင့္ စစ္သားမ်ားၾကားတြင္ သူ၏စစ္ဝတ္စုံက အနည္းငယ္ သစ္လြင္ေနသေယာင္ရွိသည္၊ ငယ္ရြယ္ေသာ တက္ၾကြေသာ စစ္သားဆန္ေသာ အမႈအရာမ်ားသည္ သူ၏မ်က္ႏွာေပၚတြင္ ေပၚလြင္လွ်က္ရွိသည္၊ စစ္တပ္ထဲ ဝင္ကာစက ခြဲထြက္ခ်င္ေသာ ေျမာက္ပုိင္းကသူပုန္ေတြကုိ ႏိွမ္ႏွင္းရာတြင္ သူတုိ႔တပ္ဖြဲ႔မ်ား ေအာင္ျမင္မႈရခဲ့သည္၊ ထုိအတြက္ သူသည္ မိမိကုိယ္ကုိ ယုံၾကည္မႈေတြ ရရွိလာသည္၊ သူနာမည္သည္ ေအဒင္ဘရုိက္ ျဖစ္သည္၊ အေမရိကန္တပ္မေတာ္ သတင္းေထာက္လွမ္းေရးတပ္ဖြဲ႔မွ လက္ဖတန္နင္ တစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။ <br /><br />“ခြဲထြက္မႈေတြကုိ အကုန္ တစ္စက္မက်န္ ႏွိမ္နင္းပစ္ရမယ္ ဒါမွ ေနာင္လာေနာင္သားေတြအတြက္ ေကာင္းက်ဳိးေတြ အမ်ားႀကီးခံစားရမွာ၊ ဒီလုိ ခြဲထြက္မႈေတြ မရွိေတာ့ရင္ အနွစ္ ၂၀၊ အနွစ္ ၅၀ အတြင္း အေမရိကန္ဟာ ကမာၻမွာ နံပါတ္ဝမ္း ျဖစ္လာလိမ့္မယ္၊ သမုိင္းမွာေတာ့ မင္းတုိ႔ စစ္တပ္ဟာ နာမည္ဆုိးႏွင့္ က်န္ရစ္ခဲ့ႏုိင္ေပမဲ့ တစ္ခ်ိန္က်ရင္ မင္းတုိ႔ကုိ ဒီႏုိင္ငံရဲ႕ တုိးတက္ေအာင္ျမင္မႈေတြအတြက္ ဂုဏ္ျပဳၾကလိမ့္မယ္၊” ဆုိတဲ့ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြရဲ႕ အေျပာေတြေအာက္မွာ အေမရိကန္စစ္ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြ ဘဝင္ျမင့္ေစခဲ့သည္၊ သုိ႕ေသာ္ ယခုတုိက္ရသည့္ စစ္ပြဲက ခြဲထြက္ခ်င္သူေတြနဲ႔ တုိက္ရသည့္ တုိက္ပြဲမဟုတ္၊ နီဂရုိးအာဖရိကန္ ကၽြန္ေတြကုိ လြတ္လပ္ခြင့္ေပးရန္ စည္းရုံးရာမွ အင္အားႀကီးမားလာကာ ကုိယ္ပုိင္လြတ္လပ္ခြင့္နယ္ကုိ ထူေထာင္သည္အထိ ျဖစ္လာခဲ့သည္၊ လမ္းေတြ တံတားေတြကုိ ေဖါက္ခြဲဖ်က္ဆီးၾကသည္၊ လက္နက္တုိက္မ်ား ဘဏ္မ်ားကုိ ဝင္စီးသည္၊ ေဒသခံမ်ားျဖစ္သည့္အေလွ်ာက္ နယ္ေျမကၽြမ္းက်င္မႈ အသာစီးရကာ ေျပာက္က်ားနည္းႏွင့္ စစ္တပ္ကုိစစ္ဆင္တုိက္ခုိက္သည္၊ ထုိအတြက္ စစ္တပ္မွ အက်အဆုံးမ်ားစြာ ရင္ဆုိင္ရသည္၊ ဒီလုိ စစ္ပြဲမ်ဳိးတြင္ သူတုိ႔လုိ ေထာက္လွမ္းေရး တပ္ဖြဲ႔မ်ားသည္ အေရးပါသည္၊ သူပုန္သတင္းတိက်မႈ ႏွင့္ သူပုန္အားနည္းခ်က္သည္ ဒီစစ္ပြဲတြင္ အေရးပါသည္၊ အထူးသျဖင့္ သူပုန္ေခါင္းေဆာင္ John Brown ဂၽြန္ဘေရာင္းသည္ ဒီနယ္ေျမလူထု ေထာက္ခံမႈသိပ္မရေသာ္လည္း ေၾကာက္ၾကသည္၊ သူကုိ မေထာက္ခံေသာ ေျမပုိင္ရွင္၊ လုပ္ငန္းရွင္မ်ားကုိ အေျခခံယူကာ သတင္းေထာက္လွမ္းရမည္ ျဖစ္သည္။ <br /><br />သူတုိ႔တပ္ဖြဲ႔ကုိ စစ္ဆင္ေရး ၄ နယ္ေျမ စစ္ဆင္ေရးမွဴး ဗုိလ္ခ်ဳပ္ ဖရန္႔လန္းဘတ္ႏွင့္ တြဲထားခဲ့သည္၊ ဗုိလ္ခ်ဳပ္လန္းဘတ္သည္ ၿဗိတိသွ် ဘုရင့္တပ္မေတာ္မွ ေျပာင္းလာသူျဖစ္သည္ အာရွတြင္ ပုန္ကန္သူမ်ားကုိ အျမစ္ျပတ္ ႏွိမ္နင္းရာ၌ နာမည္ႀကီးသည္၊ ရြာပုန္းမ်ားကုိ မီးရိႈ႕အျမစ္ျဖတ္သည္၊ မသကၤာသူမ်ား အႏၱာရယ္ရွိသည္ ထင္သူမ်ားကုိ ရွင္းပစ္သည္၊ ေျပာက္က်ားေတြကုိ ျဖတ္ေတာက္ ပိတ္စုိ႔နည္းျဖင့ ္တုိက္ရမည္ကုိ ေကာင္းေကာင္းကၽြမ္းက်င္သည္၊ ‘ယုံၾကည္ခ်က္အရ စစ္ေရးအရ လုပ္သည္ပဲထားဦး မုိင္းေထာင္၊ တံတားဖ်က္၊ ဖ်က္လုိဖ်က္ဆီး လုပ္ေနသမွ်ေတာ့ ဒီေကာင္ေတြဟာ ေသာင္းက်န္းသူ အၾကမ္းဖက္သမားေတြပဲ’ ဆုိၿပီး ဂၽြန္ဘေရာင္းကုိ အစုိးရက အၾကမ္းဖက္သမားအျဖစ္ သတ္မွတ္သည္၊ အေမရိကန္သမုိင္းတြင္ အဆုိးဝါးဆုံး အၾကမ္းဖက္သမား အျဖစ္ေဖၚျပခံရသည္၊ ဗုိလ္ခ်ဳပ္လန္းဘတ္ နဲ႔ တြဲလုပ္ရသျဖင့္ သူႏွင့္ သူ႔အထက္အရာရွိမွာ ေတာ္ေတာ္ဖိအားေပး ခံရသည္၊ ေနာက္ဆုံး ဂၽြန္ဘေရာင္းကုိ အရွင္လုိခ်င္တယ္ ဆုိၿပီး ရန္သူနယ္ေျမထဲထိ ဝင္ကာ သတင္းအတိက်ရဖုိ႔ ေစလြတ္ တာဝန္ေပးလုိက္သည္၊ သူတုိ႔ ေထာက္လွမ္းေရး တပ္ဖြဲ႔မွ သူ(လက္ဖတန္နင္ ဘရုိက္)၊ လက္ဖတန္နင္ ဂယ္ရီ၊ တပ္ၾကပ္ႀကီးဖါဂူဆန္ႏွင့္ ဗုိလ္မွဴးဗစ္တာ တုိ႔ ရဲေလးေဖၚသည္ ဂၽြန္ဘေရာင္း၏ သတင္းအတိအက်ရရွိရန္ ရန္သူနယ္ေျမ အႏၱရယ္ၾကားသုိ႔ ထုိးေဖါက္ဝင္ေရာက္ရသည္၊ တပ္ၾကပ္ႀကီးဖါဂူဆန္ကေတာ့ တပ္ဖြဲ႔ႏွင့္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္လန္းဘတ္ၾကား ဆတ္သားတစ္ေယာက္ျဖစ္သည္၊ ဂယ္ရီက ကုိယ္ေပ်ာက္ သတင္းသမားျဖစ္ၿပီး သူႏွင့္ ဗုိလ္မွဴးဗစ္တာ တုိ႔က ကုိယ္တုိင္ ေအာ္ပေရးရွင္းလုပ္ရမည့္ သူမ်ားျဖစ္သည္။ <br /><br />ဒီလုိနဲ႔ သူႏွင့္ ဗုိလ္မွဴးဗစ္တာတုိ႔ သူပုန္နယ္ေျမအတြင္း လွ်ဳိ႕ဝွက္သြားလာ သတင္းယူရသည္၊ သူတုိ႔ေပးေသာ သတင္းမ်ားျဖင့္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္လန္းဘတ္တပ္မ်ား ေအာင္ပြဲမ်ား ရရွိၾကသည္၊ ထုိအတြက္ ဂၽြန္ဘေရာင္းတုိ႔ကလည္း သိရွိသြားၿပီး သူတုိ႔ကုိ ေျမလွန္ရွာၾကသည္၊ တစ္ေန႔တြင္ သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္သည္ လယ္ပုိင္ရွင္ ေျမပုိင္ရွင္ မိသားစု အိမ္တစ္အိမ္တြင္ သတင္းရယူရန္ မိသားစုကုိ စစ္ေဆးေနခဲ့သည္၊ ေျမပုိင္ရွင္ အဖုိးႀကီးနာမည္က စတီဗင္ျဖစ္သည္၊ စတီဗင္ မိသားစုတြင္ သမီးသုံးေယာက္ သားႏွစ္ေယာက္ စုစုေပါင္း ၇ ေယာက္ရွိသည္၊ ႀကီးၾကပ္သူ ၅ ေယာက္ႏွင့္အတူ ကၽြန္ေပါင္း ၈၀ ေက်ာ္ကုိပုိင္ဆုိင္သည္၊ သူပုန္ေခါင္းေဆာင္ ဂၽြန္ဘေရာင္းကုိ သိရွိသူျဖစ္ၿပီး ေငြေၾကးေထာက္ပ့ံသူလည္းျဖစ္သည္၊ တကယ္တမ္း စစ္ေဆးေမးျမန္းေသာအခါ အဖုိးႀကီး စတီဗင္သည္ စိတ္ဓါတ္က်ေနၿပီျဖစ္သည္၊ စစ္ပြဲေၾကာင့္ လယ္ေျမလည္း မလုပ္ႏုိင္၊ ႀကီးၾကပ္သူေတြကလည္း မလာေတာ့၊ ကၽြန္တစ္ခ်ဳိ႕ကလည္း ထြက္ေျပးၾက၏၊ တဘက္မွာလည္း ဂၽြန္ဘေရာင္းကုိ ကူညီသည္ဆုိရာ၌ မိသားစု လုံၿခံဳေရးႏွင့္ ရွင္သန္ေရးအတြက္ျဖစ္သည္၊ တဘက္မွာလည္း အစုိးရက အဖုိးႀကီးကုိ သူပုန္ေထာက္ပံ့သူအျဖစ္ သတ္မွတ္ထားသည္၊ မၿငိမ္းခ်မ္းေသာ နယ္ေျမတြင္ ေနရသူမ်ား၏ဘဝကား မလြယ္ပါေပ။ <br /><br />အဖုိးႀကီး စတီဗင္ထံမွ ဂၽြန္ဘေရာင္းတုိ႔၏ အေရးႀကီးေသာ သတင္းမ်ား ရရွိလုိက္သည္၊ ထုိညမွာပင္ အဖုိးႀကီးအိမ္သုိ႔ သူပုန္အဖြဲ႔မ်ား ဝင္ေရာက္ တုိက္ခုိက္သည္၊ သူႏွင့္ ဗုိလ္မွဴးဗစ္တာတုိ႔ စတီဗင္မိသားစုကုိ ေခၚထုတ္လာခဲ့ရသည္၊ ဂယ္ရီ၏ ကူညီမႈေၾကာင့္လည္းပါသည္၊ မီးေလာင္ေနေသာ သူတုိ႔အိမ္ႀကီးႏွင့္အလုပ္ရုံမ်ားကုိၾကည့္ကာ အဖုိးႀကီးတုိ႔ မိသားစု မ်က္ရည္က် ဝမ္းနည္းခဲ့ၾကသည္၊ အသက္ရွင္သန္ေရးက ပုိအေရးႀကီးသည္ကုိေတာ့ သူတုိ႔နားလည္ၾကသည္၊ ထုိအခ်ိန္မွာပင္ ဖါဂူဆမ္က သတင္းပုိ႔လာသည္၊ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ ဖရန္႔လန္းဘတ္က တည္ၾကက္အျဖစ္ အဖုိးႀကီးမိသားစုကုိ ေဝလာေတာင္ကုန္းသုိ႔ေခၚသြားရန္၊ သူပုန္အဖြဲ႔မွ သစၥာေဖါက္အေနျဖင့္ အဖုိးႀကီးတုိ႔ကုိ လာေရာက္တုိက္ခုိက္လွ်င္ အသင့္ေစာင့္ေနေသာ မိမိတပ္ဖြဲ႔ဝင္မ်ားက ဝင္တုိက္ခုိက္မည္ျဖစ္သည္၊ သူပုန္အဖြဲ႔မွ လာတုိက္ခုိက္သည့္အဖြဲ႔သည္ အထူးတပ္ဖြဲ႔ျဖစ္မည္ ထုိတပ္ဖြဲ႔ကုိရွင္းႏုိင္လွ်င္ မိမိတုိ႔ တုိက္ခုိက္ေရးတြင္ အသာစီးရၿပီး ေအာင္ႏုိင္မႈအတြက္ အေရးပါသည္ဆုိသည္၊ ၿပီးေနာက္ အဖုိးႀကီးမိသားစု အသက္ရွင္က်န္ေနခဲ့လွ်င္ တစ္ေယာက္မက်န္ အကုန္ရွင္းပစ္ရန္ အမိန္႔ေပးထားသည္။ <br /><br />အမိန္႔အတုိင္း ေဝလာေတာင္ကုန္းသုိ႔ အဖုိးႀကီးတုိ႔ မိသားစုကုိ ေခၚေဆာင္လာခဲ့သည္၊ သူတုိ႔၏ ကံၾကမၼာကုိ ဒီမိသားစုဝင္တုိ႔က မသိေသး၊ သူတုိ႔ကုိ ေဘးကင္းရာသုိ႔ ေခၚေဆာင္လာသည္ ထင္ေနၾကသည္၊ ေဝလာေတာင္ကုန္းသုိ႔ ေရာက္ရန္ ႏွစ္မုိင္ခန္႔အလုိတြင္ တစ္ေခါက္နားၾကရာ ဗုိလ္မွဴးဗစ္တာက ဘရုိက္ကုိ ‘ဒီအဖုိးႀကီးမိသားစု ေသသင့္သလား’လုိ႔ ေမးခြန္းေမးလာခဲ့သည္၊ ဘရုိက္က ‘သူတုိ႔သူပုန္ေတြကုိ အကူအညီ ေပးခဲ့တာ မွန္တယ္၊ ဘာလုိ႔ အကူအညီ ေပးခဲ့ရတာလဲ စဥ္းစားဖုိ႔သင့္တယ္၊ သာမန္လူေတြဘဝမွာ နီးရာဓါးကုိ ေၾကာက္ၾကရတာ အဲဒါကုိ အျပစ္လုိ႔ထင္ရင္ တစ္ရြာလုံး တစ္ၿမိဳ႕လုံး သတ္ပစ္ရလိမ့္မယ္၊’ ‘သူပုန္နယ္ေျမထဲမွာ ေနတဲ့သူတုိင္း သူပုန္မဟုတ္ဘူး၊ သူပုန္နယ္ေျမထဲမွာ ေနတဲ့သူတုိင္း သူပုန္ေတြကုိ ေထာက္ခံအားေပးသူလည္း မဟုတ္ဘူး’ <br />ဗုိလ္မွဴးဗစ္တာက ‘ငါတုိ႔ သူတုိ႔အတြက္ တစ္ခုခုလုပ္သင့္တယ္လုိ႔ထင္သလား’ ထပ္ေမးလုိက္သည္၊ ဘရုိက္ ေတြေဝသြားသည္ ျပန္မေျဖႏုိင္ စစ္သားတစ္ေယာက္အတြက္ အမိန္႔ကုိ နာခံရမည္၊ ‘မင္းမေျဖႏုိင္ဘူး မဟုတ္လား၊ ဒီလုိေလ ငါတုိ႔စစ္ဆင္ေရးလည္းမပ်က္ ေအာင္ပြဲလည္းမပ်က္ သူတုိ႔မိသားစုလည္း ဘာမွမျဖစ္ေအာင္ ၾကံရလိမ့္မယ္၊ ဒါဆုိ ငါတုိ႔ စစ္ဥပေဒနဲ႔လြတ္မယ္’ ဗုိလ္မွဴးဗစ္တာက ထပ္ေျပာသည္၊ ဘရုိက္က ‘ေလာေလာဆယ္ ဗုိလ္မွဴးက က်ေနာ့္ကုိ အမိန္႔ေပးသူပဲ စစ္ေျမျပင္မွာ လုပ္ပုိင္ခြင့္လည္း ရွိတယ္ မဟုတ္လား’ ျပန္ေျဖလုိက္သည္၊ ေကာင္းၿပီ ငါတုိ႔ တစ္ခုခု စီစဥ္ရတာေပါ့ ဗုိလ္မွဴးကဆုိသည္။ <br /><br />ေဝလာေတာင္ကုန္းႏွင့္ ေလးမုိင္ေလာက္အေဝးတြင္ ေတာထူထပ္ေသာ ေရတံခြန္စခန္းေနရာ၌ အဖုိးႀကီး စတီဗင္ပုိင္ေသာ သစ္ထုတ္လုပ္ေရး စခန္းတစ္ခု ရွိသည္ဆုိသည္၊ ထုိစခန္းအနီး ယာေတာထဲတြင္ အဖုိးႀကီး ပုိင္ေသာ ေျမေအာက္ အိမ္တစ္လုံးရွိသည္ဆုိသည္၊ ထုိေနရာသုိ႔ ဘရုိက္တုိ႔တစ္ေတြ ခရီးထြက္ခဲ့သည္၊ သစ္ထုတ္လုပ္ေရးစခန္းတြင္ ဗုိလ္မွဴးဗစ္တာက အဖုိးႀကီးကုိ အေျခအေန ရွင္းျပလုိက္သည္၊ မိသားစုတစ္စုလုံး ေၾကာက္ရြံ႔တုန္လွဳပ္သြားၾကသည္၊ ဗုိလ္မွဴးဗစ္တာက အစုိးရက ေဒသတုိးတက္ေရးအတြက္ သူပုန္ေတြကုိ အျမန္ဆုံးရွင္းခ်င္ေနၿပီ၊ စစ္ပြဲက သုံးလမဟုတ္ရင္ အမ်ားဆုံး ၆လပဲၾကာမယ္၊ ခင္ဗ်ားတုိ႔မိသားစု ဒီေျမေအာက္အိမ္ေလးထဲမွာ ပုန္းေနၾက အစာေရစာ ၆လစာေလာက္ ထည့္ထားမယ္၊ အိမ္ကုိ အေပၚက ရုပ္ဖ်က္ထားမယ္၊ စစ္ပြဲၿပီးရင္ ငါတုိ႔လာဖြင့္ေပးမယ္၊ အဖုိးႀကီး စတီဗင္တုိ႔က သေဘာတူသည္၊ ဒီအတြက္ သူတုိ႔လက္က်န္ကၽြန္ေတြနဲ႔ အိမ္ကုိလုံျခံဳေအာင္ ပုံဖ်က္လုိက္သည္၊ ဒီေနာက္ ဗုိလ္မွဴးဗစ္တာက ဘရုိက္ကုိ ‘မင္းကၽြန္ေတြကုိ အဖုိးႀကီးမိသားစု ပုံစံဝတ္ခုိင္းၿပီး ေဝလာေတာင္ကုန္းကုိ ေခၚသြားႏွင့္ ဒါမွ ငါတုိ႔စီစဥ္ထားတဲ့ အတုိင္းျဖစ္မွာ အိမ္ကုိလုံျခံဳေအာင္ အျပင္ကေနရာေတြကုိ လက္စသတ္ၿပီးရင္ ငါအျမန္ လုိက္လာခဲ့မယ္၊’ ဘရုိက္လည္း အမိန္႔အတုိင္း အေယာင္ေဆာင္ထားေသာ ကၽြန္ေတြနဲ႔ ေဝလာေတာင္ကုန္းသုိ႔ အျမန္ထြက္လာခဲ့သည္၊ အခ်ိန္မွီေရာက္ဖုိ႔က အေရးႀကီးသည္ လြဲေခ်ာ္သြားလွ်င္ အားလုံးဒုကၡေရာက္ကုန္မည္ျဖစ္သည္၊ မထြက္ခြာမွီ အိမ္ေအာက္ထဲဆင္းၿပီး အဖုိးႀကီး စတီဗင္ မိသားစုကုိ သြားႏူတ္ဆက္ခဲ့သည္၊ အဖုိးႀကီး စတီဗင္က “မင္း ဆက္ဆက္ ငါတုိ႔ကုိ လာေခၚေနာ္ ငါတုိ႔ဒီမွာ ၾကာၾကာေနႏုိင္မယ္မထင္ဘူး၊” ဘရုိက္ကလည္း ‘စိတ္ခ်ပါ က်ေနာ္တုိ႔ လာေခၚပါမယ္၊’ အားကုိးတႀကီးျဖင့္ ခံစားခ်က္တစ္မ်ဳိးရွိေသာ မ်က္လုံးမ်ားျဖင့္ မိသားစုတစ္စုလုံး ဘရုိက္ကိုၾကည့္ေနၾကသည္၊ ထုိမ်က္လုံးအၾကည့္အစုံမ်ားစြာကုိ ဘရုိက္ ေမ့ေဖ်ာက္ရႏိုင္မည္မဟုတ္ပါ။ <br /><br />ေဝလာေတာင္ကုန္းသုိ႔ အျမန္ခရီးဆက္ရင္း၊ ဗုိလ္မွဴးဗစ္တာ ေနာက္ဆုံးေျပာလုိက္သည္တုိ႔ကုိ ေတြးေနမိသည္၊ ဗုိလ္မွဴးဗစ္တာက ‘ဒီေနရာကုိ ငါဆီက အခ်က္ေပး သေကၤတ မရမခ်င္း မင္းမလာခဲ့နဲ႔ သေကၤတ ႏွင့္အတူ တံခါးဖြင့္နည္းေတြပါ ငါညႊန္ၾကားလာမယ္၊ ဒီ၆လအတြင္းမွာ ငါလုပ္ရမွာက ဒီမိသားစုကုိျပန္ေခၚေရးပဲ၊ ဒါေပမဲ့ ဒီလွ်ဳိ႕ဝွက္ခ်က္ကုိ ေပါက္ၾကားလုိ႔မျဖစ္ဘူး၊ ဒီကၽြန္ေတြလည္း ယုံရတာမဟုတ္ဘူး၊ မင္းရယ္ ငါရယ္ ဒီအဖုိးႀကီးမိသားစုရယ္ လုံျခံဳအဆင္ေျပေရးက အေရးႀကီးဆုံးပဲ၊ အထူးသျဖင့္ စစ္ၿပီးသြားရင္ေတာင္ ဂၽြန္ဘေရာင္းရဲ႕ လူေတြက သစၥာေဖါက္အျဖစ္ ဒီအဖုိးႀကီး မိသားစုကုိရွင္းမွာပဲ၊ ဒီမွာ သေကၤတ၊ ဒီဟာမရမခ်င္း မင္းဘာမွ မလွဳပ္ရွားနဲ႔၊’ ‘မင္းေဝလာေတာင္ကုန္းတုိက္ပြဲမွာ ကံေကာင္းပါေစလုိ႔ ဆုေတာင္းလုိက္ပါတယ္’၊ ဘရုိက္ကလည္း ‘ငါ စြန္႔စားခ်င္လုိ႔ စစ္ထဲဝင္လာတာ ငါ စစ္ကုိ ေတာ္ေတာ္စိတ္ကုန္သြားၿပီ၊ ဒီစစ္ပြဲၿပီးရင္ ကယ္လီဖုိးနီးယားျပန္မယ္၊ ျဖစ္ႏုိင္ရင္ တည္ျငိမ္ေအးခ်မ္းေစေရးအတြက္ သူတုိ႔မိသားစုကုိ ကယ္လီဖုိးနီးယားကုိ ငါေခၚသြားမယ္’၊ ဗုိလ္မွဴးဗစ္တာက ‘ေလာေလာဆယ္ မင္းဟာ စစ္သားတစ္ေယာက္ စစ္သားတစ္ေယာက္လုိေတြးပါ အထူးသျဖင့္ ဒီညမွာေပါ့ သိပ္အေရးႀကီးတယ္’၊<br /><br />ေဝလာေတာင္ကုန္းသုိ႔ အေရာက္တြင္ အေယာင္ေဆာင္လာသူေတြကုိ ပိရိေအာင္ျပန္လုပ္လုိက္သည္ သူပုန္ေရာ မိမိတပ္ဖြဲ႔ေတြပါ မွန္ေျပာင္းေတြနဲ႔ ၾကည့္ေနမွာေသခ်ာသည္၊ အေယာင္ေဆာင္ကၽြန္ေတြကေတာ့ ဘာမွမသိ တစ္ေနရာသြားရန္ ေခတၱ စခန္းခ်သည္ထင္ေနသည္၊ စခန္းခ်သည့္ေနရာကုိ ေသခ်ာေလ့လာၿပီး မိမိအတြက္ဂယ္ေပါက္ ထြက္ေပါက္ကုိ ဘရုိက္ ေသခ်ာ စီစဥ္ေနမိသည္၊ သူက တုိက္ခုိက္ေရး စစ္သားတစ္ဦးမဟုတ္သည့္အတြက္ သူသည္ ရန္သူအမိမခံဖုိ႔ အေရးႀကီးဆုံးပင္၊ သတ္မွတ္ထားသည့္ေနရာကုိ အသက္မေသပဲ ေရာက္ရွိေရးပင္ ျဖစ္သည္။<br /><br />ညသည္ လမသာေသာညတစ္ညျဖစ္သည္ ေတာေခြးအူသံတုိ႔ ၾကားေနရသည္၊ သန္းေခါင္ေရာက္ေတာ့မည္ျဖစ္သည္ ကင္းေစာင့္ေနေသာ ကၽြန္နွစ္ေယာက္ကုိ လူလဲေစသည္၊ ေသနပ္ရွည္ ၆လက္ကုိ ႀကိဳးျဖင့္ဆြဲ၍ ပစ္ႏုိင္ရန္ လုပ္ထားလုိက္သည္၊ တုိက္ခုိက္လာပါကာ ခုခံမႈရွိသည့္ပုံစံ ျဖစ္ေစလုိသည့္ သေဘာပင္၊ ထူးျခားမႈကား မျဖစ္လာေသး၊ ဒီလုိဆုိ ဗုိလ္မွဴးဗစ္တာ အခ်ိန္ရကာ ေရာက္လာႏုိင္သည္၊ တေမွးျဖစ္သြားစဥ္ သူဆင္ထားေသာ ေထာင္ေခ်ာက္မ်ား ျမည္သံၾကားလုိက္ရသည္၊ ‘ေဖ်ာက္ ေဖ်ာက္ ေဖ်ာက္ ေဖ်ာက္’ သူပုန္ေတြ ခ်ည္းကပ္လာၿပီ ျဖစ္သည္၊ ကၽြန္ တုိ႔ကား အိပ္ေမာက်ေနဆဲျဖစ္သည္၊ ဘရုိက္တစ္ေယာက္ ေသနပ္ပစ္သည့္ႀကိဳးစကုိ ကုိင္ထားလုိက္မိသည္၊ မဲမဲတုိ႔က တက္လာေပၿပီ၊ သတ္ကြင္းေနရာ အေရာက္တြင္ ဘရုိက္ ႀကိဳးကုိဆြဲလုိက္သည္၊ ‘ဒုိင္း ဒုိင္း’ ေသနပ္သံမ်ား တိတ္ဆိတ္ေသာညကုိ ဆူညံသံေပးလုိက္သည္၊ ဒုိင္းနမုိက္ထားရာ ေနရာကုိသြားၿပီး စနက္တံေတြကုိ မီးရႈိ႕လုိက္သည္၊ ကၽြန္ေတြကား ေၾကာက္လန္႔တၾကား ေျပးလႊားေနၾကသည္၊ ‘အုံး အုံး’ ဒုိင္းနမုိက္မ်ား စေပါက္ကြဲေသာအခါ ဘရုိက္တစ္ေယာက္ ဂယ္ေပါက္ကေန သတ္မွတ္ ထားသည့္ေနရာသုိ႔ ေျပးေတာ့သည္၊ ဒုိင္းနမုိက္မ်ား ဆက္လက္ေပါက္ကြဲေနဆဲျဖစ္သည္၊ သူပုန္မ်ားကား ေဝလာေတာင္ကုန္းေပၚသုိ႔ လူရွိေနသည္အထင္နဲ႔ ဆက္လက္တုိက္ခုိက္ေနသည္၊ စစ္တပ္ကေတာ့ ေဝလာေတာင္ကုန္းကုိ လူအင္အား လက္နက္အင္အား မ်ားစြာျဖင့္ ဝုိင္းထားၿပီးျဖစ္သည္၊ သတ္မွတ္ထားသည့္ေနရာသုိ႔ ေရာက္ေသာအခါ ဗုိလ္မွဴးဗစ္တာကိုေတြ႔ရသည္၊ ဘရုိက္ကို ေတြ႔ေသာ အခါ ဝမ္းသာအားရျဖစ္သြားသည္၊ ဖက္လွဲတကင္း ႏူတ္ဆက္လုိက္ေသာအခါ၊ ‘အုိ’ ဆုိေသာ အသံႏွင့္အတူ မင္းထိလာတယ္ဆုိၿပီး ဗုိလ္မွဴးဗစ္တာ အလန္႔တၾကားေျပာလုိက္သည္၊ ဘရုိက္ၾကည့္လုိက္ေသာ အခါ ဘရုိက္ေပါင္တြင္ ေသြးမ်ားစုိရြဲလုိ႔ေနသည္၊ ဗုိလ္မွဴးဗစ္တာသည္ ဘရုိက္ဒဏ္ရာကုိ ျပဳစုေပးရင္း 'ခဏေနၾကာ ဂယ္ရီႏွင့္ ဖါဂူဆန္ေရာက္လာလိမ့္မယ္၊ တုိက္ပြဲၿပီးသြားရင္ အဖုိးႀကီး စတီဗင္မိသားစု အသက္ရွင္က်န္မက်န္ သူတုိ႔သြားၾကည့္ၾကလိမ့္မယ္၊ ဘာမွစိတ္မပူႏွင့္ မင္းေဖါက္ခဲ့တဲ့ ဒုိင္းနမုိက္ေတြနဲ႔ အစရွာရမွာ မဟုတ္ဘူး၊' ေျပာေနရင္းပင္ ဂယ္ရီႏွင့္ ဖါဂူဆန္တုိ႔ ေရွ႕ဆင့္ေနာက္ဆင့္ ေရာက္လာသည္၊ ဗုိလ္မွဴးဗစ္တာက ဒီကုိအလာမွာ မင္းကုိငါေျပာခဲ့တာေတြ မေမ့နဲ႔ဆုိၿပီး စကားျဖတ္လုိက္သည္။<br /><br /><strong>လက္ဖတန္နင္ ဘရုိက္ႏွင့္ သတင္းစာေဂဟာ </strong><br /><br />ဒီအိမ္ၾကီး၊ ရဲတုိက္ႀကီးကုိ သတင္းစာေဂဟာဟု ဒီပတ္ဝန္းက်င္ကေခၚသည္၊ တကယ္ေတာ့ ဒီေဂဟာကုိ သူ႔ဦးေလးကပုိင္ဆုိင္သည္၊ သူ႔ဦးေလးသည္ သတင္းစာလုပ္ငန္း ေရႊတူးေဖၚျခင္းလုပ္ငန္း တစ္ျခားအေရာင္းအဝယ္မ်ားျဖင့္ ကိ်ကိ်တက္ခ်မ္းသာသူ တစ္ေယာက္ျဖစ္သည္၊ ခ်မ္းသာေသာသူေတြရဲ႕ ထုံးစံအတုိင္း သူ႔ဦးေလးကိုလည္း ခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္ပဲလုိ႔ ဘရုိက္ သတ္မွတ္ထားသည္၊ လက္ဖတန္နင္ ေအဒင္ဘရုိက္အျဖစ္ စစ္မႈထမ္းစဥ္ သူရဲေကာင္းမွတ္တမ္းဝင္ႏွင့္ ေငြၾကယ္တံဆိပ္တုိ႔ ရရွိခဲ့သည္၊ ထုိသုိ႔ရရွိသည္ကုိ ၾကားေသာအခါ ဦးေလးတစ္ေယာက္ အေမႏွင့္ေရာက္လာၿပီး စစ္တပ္ထဲက ထုတ္လာခဲ့သည္၊ ၿပီးေနာက္ သူရဲေကာင္းတံဆိပ္ကုိ အသုံးခ်ကာ သူ႔အား စစ္တပ္ကုိ ကုန္ပစၥည္း တင္သြင္းသည့္အလုပ္ကုိ ႀကီးၾကပ္ေစသည္၊ ဒါေပမဲ့ ဦးေလး၏သား သူ႔အစ္ကုိဝမ္းကြဲကုိ အစီရင္ခံရသည္၊ မိန္းမဆန္ေသာ သူ႔အစ္ကုိဝမ္းကြဲကုိ သည္းညည္းခံရင္း မလုပ္ခ်င္ေသာ အလုပ္ေတြ လုပ္ေနရသည္၊ စစ္တပ္ထဲက လုပ္ေဖၚကုိင္ဖက္ေတြဆီကလည္း ဘာမွမၾကားေပ ဗုိလ္မွဳးဗစ္တာ တစ္ေယာက္ကေတာ့ ကေနဒါဘက္သုိ႔ တာဝန္က်ေနသည္ဆုိသည္၊ ထုိေဒသသည္ ဆုိးဝါးလွတဲ့ ရာသီဥတုရွိေသာေၾကာင့္ ဘယ္စစ္သားမွ မသြားခ်င္၊ သူတပ္ထဲမွအထြက္တြင္ ဗုိလ္မွဴးဗစ္တာႏွင့္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္လန္းဘတ္တုိ႔ မေျပမလည္ျဖစ္ၾကသည္ဆုိသည္၊ သည့္အတြက္ ဗုိလ္မွဴးဗစ္တာ လြင့္သြားတာျဖစ္ႏုိင္သည္၊ ဗုိလ္မွဴးဗစ္တာထံမွ ဘာမွ မၾကားရ၍ အားလုံးအဆင္ေျပေနသည္ဟု ဘရုိက္ သတ္မွတ္လုိက္သည္။ <br /><br />သူ႔အစ္ကုိဝမ္းကြဲက သူႏွင့္လုိက္ခဲ့ရန္ေခၚသျဖင့္ ဘရုိက္ တစ္ေယာက္လုိက္သြားမိသည္၊ ေရကူးကန္ဘက္သုိ႔ ေခၚသြားျခင္းျဖစ္သည္၊ ေရႊအတိျဖင့္ အနားကြပ္ထားေသာ ေရကူးကန္ထဲတြင္ ေကာင္မငယ္ငယ္ လွလွေလးမ်ား ဘာအဝတ္အစားမွ မဝတ္ပဲ လုံးတီးေရကူးေနၾကသည္၊ ဘာလုပ္မလုိ႔လဲဟု သူ႔အစ္ကုိဝမ္းကြဲကုိ လွမ္းေမးလုိက္သည္၊ 'မင္းနဲ႔သူတုိ႔ ေရကူးကန္ထဲေပ်ာ္ပါးတာကုိ ငါၾကည့္ခ်င္တယ္၊' "မင္းဟာအရူးတစ္ေယာက္ပဲ"လုိ႔ ဘရုိက္လွမ္းေျပာလုိက္သည္၊ သူ႔အစ္ကုိဝမ္းကြဲက မထိတစ္ထိရယ္ကာ ေရကူးကန္ထဲသုိ႔ နင္တုိ႔ဒီစစ္သားႀကီးကုိႀကိဳက္သလုိလုပ္ႏုိင္တယ္ ေျပာကာ ဘရုိက္ကို ေရကူးကန္ထဲတြန္းခ်လုိက္သည္၊<br /><br />ဝုန္း ေအးစက္ေသာ ေရတုိ႔၏ ထိေတြ႔မႈကုိ ခံစားလုိက္ရသည္။<br /><br /><div>……………………………………………………………….</div><br /><strong>မုိက္ကယ္ဘေအး ႏွင့္ အစေဖၚေပးသူ </strong><br /><br />ေအးစက္ေသာ ေရတုိ႔၏ ထိေတြ႔မႈကုိ ခံစားလုိက္ရသည္၊ မ်က္ႏွာမွ ေရေတြကုိ လက္ျဖင့္ ပြတ္ခ်လုိက္မိသည္၊ မ်က္စိေရွ႕တြင္ ေဟာေျပာသူ ဝင္စတန္ရပ္ဂ္ ကုိေတြ႔လုိက္ရသည္၊<br /><br /><div>'ေဟး မင္းအိပ္ေနတာလား၊ တရားထုိင္ေနတာလား၊ အိမ္မက္ေတြ မက္ေနတယ္ထင္တယ္၊ ဘယ္လုိမွ ႏုိးလုိ႔မရလုိ႔ မ်က္ႏွာကုိ ေရနဲ႔ပက္လုိက္တာ၊ ကဲ မ်က္ႏွာသုတ္လုိက္ ငါတုိ႔ စေဆြးေႏြးမယ္'၊ </div><br />ဝင္စတန္ရပ္ဂ္ တစ္ေယာက္ သူ၏ေရွ႕ျဖစ္ေနာက္ျဖစ္မ်ားကုိ ေဟာေနသည္၊ သူစိတ္မဝင္စားေပ၊ ေနာက္ဆုံး 'မင္းက စစ္သားတစ္ေယာက္ျဖစ္ၿပီး ေကာင္မငယ္ငယ္ေလးေတြနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ေပ်ာ္တာပဲ၊ ေရကူးကန္ေတာင္ဘာေတာင္ မေရွာင္ဘူး'၊ ဝင္စတန္ရပ္ဂ္၏ ေဟာေျပာခ်က္မ်ားသည္ မွန္သည္မွားသည္ သူမသိေသာ္လည္း၊ သူသိလုိက္သည္မွာ ဝင္စတန္ရပ္ဂ္သည္ တစ္ဖက္လူ၏ စိတ္ကုိဖမ္းယူသိရွိႏုိင္ေသာ အစြမ္းရွိ စိတ္ပညာရွင္တစ္ဦးျဖစ္မည္၊ နာမည္မေမးရပဲ သူဆီလာတဲ့သူေတြကုိ နာမည္ေျပာဆုိႏုိင္သည္၊ ခုလည္း ဝင္စတန္ရပ္ဂ္သည္ သူ၏ေနာက္ဆုံး စိတ္ထဲကျဖစ္ေပၚမႈကုိ ေျပာဆုိႏုိင္ခဲ့သည္။ <br /><br />ဝင္စတန္ရပ္ဂ္အစြမ္းေၾကာင့္လား၊ တရားထုိင္မႈေၾကာင့္လား၊ သူအခုအိမ္မက္သဖြယ္ ျမင္ေတြ႔လုိက္ရျခင္းကုိ သူ၏ အတိတ္ဘဝ တစ္ခုဟု သူယုံၾကည္လုိက္သည္၊ သူေပါင္တြင္ပါရွိေသာ ေမြးရာပါအမွတ္သည္ ထုိစဥ္က သူရရွိခဲ့ေသာ ဒဏ္ရာအမွတ္ပင္ျဖစ္ႏုိင္သည္။ <br /><br />ဗုိလ္မွဴးဗစ္တာ၏ မ်က္ႏွာသည္ တစ္ခါတစ္ေလ တစ္စုံတစ္ေယာက္၏ မ်က္ႏွာ အျဖစ္ေျပာင္းလဲသြားတတ္သည္၊ ဓါတ္ပုံထဲကသူအဖုိး၏ မ်က္ႏွာပင္ျဖစ္သည္၊ ျဖစ္ႏုိင္သည္ ဗုိလ္မွဴးဗစ္တာသည္ ယခုဘဝတြင္ သူအဖုိး ျဖစ္မည္၊ ေနာက္ၿပီး သူ႔အစ္ကုိဝမ္းကြဲ၏ အမႈအရာမ်ားသည္ စုိးစုိး၏ အမႈအရာမ်ားႏွင့္ ေတာ္ေတာ္တူေနသည္မွာ တုိက္ဆုိင္မႈေတြမ်ားလား စဥ္းစားမိသည္၊ <br /><br />ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မုိက္ကယ္ဘေအး တစ္ေယာက္ သူ၏ အတိတ္ဘဝကုိ အစ ရွာရၿပီျဖစ္သည္။<br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-xXY5hkAhQOA/TwxLGaqyUFI/AAAAAAAAA1Y/7uk8KLZyrgY/s1600/IMG_3543.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" kba="true" src="http://3.bp.blogspot.com/-xXY5hkAhQOA/TwxLGaqyUFI/AAAAAAAAA1Y/7uk8KLZyrgY/s320/IMG_3543.JPG" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-6ktb-HTlHx4/TwxLSvB9MWI/AAAAAAAAA1g/sjt0bv0nL0A/s1600/IMG_3537.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" kba="true" src="http://3.bp.blogspot.com/-6ktb-HTlHx4/TwxLSvB9MWI/AAAAAAAAA1g/sjt0bv0nL0A/s320/IMG_3537.JPG" width="320" /></a></div><br /><br /><span style="font-size: x-small;">ခဏ ရပ္ပါဦးမည္၊</span> <br /><span style="font-size: x-small;">ဝါရွင္တန္ႏွင့္ ဗာဂ်ီးနီးယား ျပတုိက္တုိ႔မွ ရုိက္ယူခဲ့ေသာ ဓါတ္ပုံမ်ားျဖစ္ပါသည္</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3703569828120990851-5631490589913234665?l=sosegado1.blogspot.com' alt='' /></div>sosegadohttp://www.blogger.com/profile/14395790276974941224noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-3703569828120990851.post-15271380896817217352011-12-21T20:57:00.001+08:002011-12-21T20:57:36.936+08:00မုိက္ကယ္ဘေအး ႏွင့္ သူ၏ ပါရာေနာ္မယ္ အထူးအဆန္းမ်ား<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-FBgQoVLaojE/TvHT-FeA5XI/AAAAAAAAA0g/QrM_HyPxTOM/s1600/Ba+Aye.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320px" oda="true" src="http://2.bp.blogspot.com/-FBgQoVLaojE/TvHT-FeA5XI/AAAAAAAAA0g/QrM_HyPxTOM/s320/Ba+Aye.jpg" width="213px" /></a></div><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"><u><span lang="EN-US" style="font-family: 'Zawgyi-One','sans-serif';"><span style="font-family: Times New Roman;"><strong>မုိက္ကယ္ဘေအးႏွင့္ သူ၏အေဖ</strong></span></span></u></div><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: 'Zawgyi-One','sans-serif';"><span style="font-family: Times New Roman;">မုိက္ကယ္ဘေအးသည္ အသက္ႏွစ္ဆယ္ျပည့္ေတာ့မည့္ လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္ျဖစ္သည္၊ မုိက္ကယ္ဘေအးဆုိ၍ ဦးဘေအး၏သားလုိ႔ မထင္လုိက္ပါနဲ႔ တကယ္ေတာ့ ဦးဘေအး၏ေျမး ျဖစ္ပါသည္၊ တနည္းဆုိရေသာ္ ဦးဘေအးသည္ သူ႔အေဖ ဦးေအာင္ႏုိင္ဝင္း၏ အေဖျဖစ္သည္၊ </span></span></div><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: 'Zawgyi-One','sans-serif';"><span style="font-family: Times New Roman;">Father Name အေဖနာမည္ ကုိ ေျပာၾကစတမ္းဆုိ မုိက္ကယ္ဘေအးအတြက္ ငယ္ငယ္က ေတာ္ေတာ္ ေခါင္းရႈပ္စရာ ျဖစ္ခဲ့သည္၊ ငါတုိ႔မွာ အေဖနာမည္ မရွိဘူးလုိ႔ ေျပာမိလွ်င္ မင္းအေဖမွာ နာမည္မရွိဘူးလား အေမးခံရသည္၊ ငါတုိ႔က အေဖနာမည္ကုိ ဆက္သုံးေလ့ မရွိဘူး ငါတုိ႔နာမည္ေတြက လြတ္လပ္တယ္ စသျဖင့္ ရွင္းျပရတာေတြကလည္း ေမာေလာက္ပါသည္၊ ဒါဆုိ မုိက္ကယ္ဘေအး ဆုိသည့္ နာမည္ ဘယ္လုိရလာသနည္း ေမးဖုိ႔ လုိပါလိမ့္မည္၊ သူအေမက သူ႔ကုိ မုိက္ကယ္ဟုေခၚသည္၊ သူ႔အေဖက လူေလးဟု၎ အိမ္မွာဗုိလ္က်သျဖင့္ ဘုရင္ေလးဟု၎ ေခၚသည္၊ မူႀကိဳေက်ာင္းအပ္ေတာ့ မုိက္ကယ္ေအာင္ႏုိင္ဝင္း ဟု နာမည္ေပးသည္၊ သူ႔အေဖက မႀကိဳက္၊ မုိက္ကယ္ဝင္း၊ မုိက္ကယ္ေအာင္ ဒါေတြကုိလည္း သူ႔အေဖ တစ္ခုမွ မႀကိဳက္၊ ေနာက္ဆုံး သူ႔အေမက မုိက္ကယ္ဘေအး ဆုိၿပီး ေနာက္က အဖုိးနာမည္ ထည့္ေပးလုိက္သည္၊ သူ႔အရပ္ႏွင့္သူ႔ဇာတ္မုိ႔္ မုိက္ကယ္ဘေအး နာမည္တြင္သြားခဲ့သည္၊ သူ႔ေက်ာင္းတြင္ေတာ့ သူနာမည္သည္ သူငယ္ခ်င္းေတြၾကား အထူးအဆန္းတစ္ခုပါ၊ တကယ္ေတာ့ သူ႔အေဖက သူသားကုိ ထူးထူးဆန္းဆန္း ျမန္မာဘုရင္တစ္ပါး၏ နာမည္ကုိေပးဖုိ႔ စိတ္ကူးထားသည္ ဆုိ၏။ </span></span> </div><br />မုိက္ကယ္ဘေအးကုိ အုိဘားမားနဲ႔ ႏႈိင္းယွဥ္လုိ႔ရသည္၊ အုိဘားမားနဲ႔ ႏႈိင္းယွဥ္လုိ႔ရသည္ဆုိေတာ့ အထူးအဆန္း ျဖစ္သြားသလုိ ျဖစ္သည္၊ တကယ္ေတာ့ အုိဘားမားသည္ အျဖဴတစ္ဝက္ အာဖရိကန္တစ္ဝက္ ကျပား ျဖစ္သည္၊ မုိက္ကယ္ဘေအးသည္လည္း အျဖဴတစ္ဝက္ ျမန္မာတစ္ဝက္ ကျပား ျဖစ္သည္၊ သည္ႏုိင္ငံတြင္ အေရာအေႏွာမ်ား ကျပားမ်ား အမ်ားအျပား ရွိသည့္အတြက္ မထူးဆန္းေသာ္လည္း သူ႔အေဖ ဦးေအာင္ႏုိင္ဝင္းတုိ႔ အသုိင္းအဝုိင္းတြင္ အထူးအဆန္း ျဖစ္သြားသည္၊ မုိက္ကယ္ဘေအးကုိ ၾကည့္လွ်င္ အရပ္အလြန္ျမင့္ေသာ ျမန္မာတစ္ေယာက္ အသားျဖဴေအာင္လုပ္ၿပီး ဆံပင္ကုိေကာက္ကာ ေရႊေရာင္ဆုိထား သည္နဲ႔တူသည္၊ အုိဘားမားသည္ အျဖဴတစ္ဝက္ အာဖရိကန္တစ္ဝက္ ျဖစ္ေသာ္လည္း အမ်ားက အမဲအျဖစ္သာ လက္ခံၾကသည္၊ ဘယ္လုိပင္ တဝက္ ကျပား ျဖစ္ေနေစဦးေတာ့ သူ႔ကုိလည္း ျမန္မာ ျမန္မာ ဟု အလြယ္တကူ ေက်ာင္းမွာေခၚၾကသည္၊ Racist ကုိနားလည္ေသာ ဆရာ တစ္ခ်ဳိ႔၏ ပညာပါပါ ျပဳျပင္ေပးမႈေၾကာင့္ ေက်ာင္းသားအနည္းအက်ဥ္းသာ ေခၚၾကေတာ့သည္၊ ထုိဆရာကပင္ nick name ကုိ ကုိယ္ဟာကုိယ္ေပးရန္ ေျပာေသာအခါ အေဖနဲ႔တုိင္ပင္၍ ဘုရင္ (Bayin)ဟု ေပးလုိက္သည္၊ ဟလုိ ဘုရင္၊ ဘုရင္ ေနေကာင္းလား စသျဖင့္ ေခၚၾကေသာအခါ သူႏွင့္သူ႔အေဖတုိ႔ ျပံဳးမိၾကသည္၊ ဒီႏုိင္ငံ၏ အထက္တန္းေက်ာင္း တစ္ေက်ာင္းတြင္ လူတုိင္းက ဘုရင္ ဘုရင္လုိ႔ ေခၚေနသာ ျမန္မာေက်ာင္းသား တစ္ေယာက္ရွိေနသည္၊ ပုိ၍ ဆုိးသည္က ေက်ာင္းသားဆုိးမ်ားက သူ႔ကုိ ျမန္မာဘုရင္ (Myanmar/ Burmese bayin) လုိ႔ တြဲေခၚ ေနေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္၊ ျမန္မာေတြ သိရွိသြားပါက ဒီအထက္တန္းေက်ာင္းတြင္ ျမန္မာဘုရင္ ရွိေနသည္ဆုိ၍ အထူးအဆန္းျဖစ္ေတာ့မည္၊ ေရသန္႔ဘူးတြင္ အရိပ္ေပၚသလုိ ဂ်ာနယ္ေတြ သတင္းစာေတြထဲ ေရးၾကမည္လားမသိပါ။ <br /><br />ဘုရင္ေခၚ မုိက္ကယ္ဘေအး၏ အေဖကလည္း ေခသူမဟုတ္ပါ၊ သေဘၤာ အင္ဂ်င္နီယာ တစ္ဦးျဖစ္ခဲ့ၿပီး၊ ေလာေလာဆယ္တြင္ အႀကီးတန္း အင္ဂ်င္နီယာအျဖစ္ အစုိးရဌာန တစ္ခုတြင္္ လုပ္ကုိင္ေနသည္၊ သေဘၤာလုိက္ၿပီး အေမရိကားကုိ ေရာက္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္၊ အေမရိကန္သူ မုိက္ကယ္ဘေအးအေမႏွင့္ အေၾကာင္းပါသည္၊ အေမရိကားမွာ အေျခခ် ျဖစ္ခဲ့သည္၊ မုိက္ကယ္ဘေအးအေမႏွင့္ အေဖတုိ႔သည္ မုိက္ကယ္ဘေအး ၄ႏွစ္အရြယ္တြင္ လမ္းခြဲလုိက္ၾကသည္၊ ထုိအခ်ိန္မွစ၍ မုိက္ကယ္ဘေအးတစ္ေယာက္ အေမကုိ ဓါတ္ပုံေတြ ပုိ႔စကဒ္ေတြနဲ႔သာ ရင္ႏွီးခဲ့ရသည္။ <br /><br />အေဖႏွင့္သာ ေနထုိင္ခဲ့ရသျဖင့္ အေမသည္လည္း အေဖျဖစ္ခဲ့ရသည္၊ သူတုိ႔သားအဖႏွစ္ေယာက္ အိမ္တြင္ ျမန္မာလုိပဲဲေျပာသည္၊ မုိက္ကယ္ဘေအး အေဖသည္ သူ႔အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကုိ ျမန္မာဗီဒီယုိဇာတ္လမ္းေတြ ၾကည့္ရင္း ကုန္ဆုံးခဲ့သည္၊ သည္အတြက္လည္း မုိက္ကယ္ဘေအး တစ္ေယာက္ ျမန္မာဗီဒီယုိဇာတ္လမ္းေတြနဲ႔ ငယ္ငယ္ထဲက ရင္းႏွီးခဲ့သည္၊ ေက်ာ္ဟိန္းမွသည္ ေဒြး၊ လြင္မုိး ေနတုိးအထိ အကုန္သိသည္၊ ခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ မင္းသမီး ‘မယ္လုိဒီ’ ပါတဲ့ ဇာတ္လမ္းေတြ ၾကည့္ျဖစ္ေနသည္၊ ထုိေၾကာင့္လည္း မုိက္ကယ္ဘေအး ျမန္မာစကားေျပာလွ်င္ ရုပ္ရွင္ဆန္ဆန္ ဇာတ္ဆန္ဆန္ ေျပာတတ္သည္၊ ဒီအတြက္ ျမန္မာျပည္က ေရာက္လာေသာ ဆယ္ေက်ာ္သက္ ျမန္မာမေလးေတြ မုိက္ကယ္ဘေအး၏ အေျပာေတြကုိ သေဘာက် ၾကသည္၊ မုိက္ကယ္က အရမ္းခင္လုိ႔ ေကာင္းတာပဲ ျဖစ္ကုန္၏။ <br /><br />မုိက္ကယ္ဘေအး၏ အေဖသည္ မိန္းမေနာက္ထပ္ လက္ထပ္မယူေသာ္လည္း ဒီေန႔အထိ အနည္းဆုံး အမ်ဳိးသမီး ဆယ္ေယာက္ေလာက္နဲ႔ တြဲခဲ့သည္၊ ထုိအထဲတြင္ ျမန္မာျပည္မွ ရည္ရြယ္ခ်က္ အမ်ဳိးမ်ဳိးျဖင့္ ေရာက္လာေသာ ျမန္မာအမ်ဳိးသမီး ေလးငါးေယာက္ေလာက္ပါမည္၊ ဒီအတြက္ အေဖႏွင့္အတူ ႀကီးျပင္းလာရေသာ မုိက္ကယ္ဘေအးအဖုိ႔ မိန္းမေတြသည္မဆန္း အေရးတယူလည္း မရွိ၊ အေဖေျခရာထက္ေက်ာ္ကာ ၁၅ႏွစ္သားေလာက္ထဲက ရီးစားလုိလုိ ဘာလုိလုိေတြ အမ်ားႀကီး တြဲျဖစ္ခဲ့သည္၊ မုိက္ကယ္ဘေအးအေဖသည္ ေလာေလာဆယ္တြဲေနေသာ အမ်ဳိးသမီးနဲ႔ေတာ့ တြဲလာတာ ၂ႏွစ္ျပည့္ေတာ့မည္ဆုိေတာ့ ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာ တြဲျဖစ္သည္ဟု ဆုိႏုိင္သည္၊ ‘စုိးစုိးက ျမန္မာဆန္လုိ႔ကြ’ လုိ႔ဆုိေတာ့ မုိက္ကယ္ဘေအးအတြက္ ျမန္မာဆန္သည္ဆုိသည္ကုိ အထူးအဆန္းျဖစ္ေနခဲ့သည္၊ ဒီအမ်ဳိးသမီးကုိ ၾကည့္ကာ ျမန္မာဆန္သည္ဆုိတာ ဘာလဲ ခဏ ခဏ စဥ္းစားမိသည္၊ တကယ္ေတာ့ စုိးစုိး ဆုိေသာ အမ်ဳိးသမီးသည္ သူ႔ထက္ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ၾကီးကာ သူ႔အေဖထက္ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ ငယ္သည္၊ သူကေတာ့ ဒီအမ်ဳိးသမီးကုိ ခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္ တစ္ေယာက္အျဖစ္ သတ္မွတ္ထားသည္။<br />ဒီအမ်ဳိးသမီးေၾကာင္ပုံတစ္ခုကေတာ့ အမွတ္ရစရာပါ၊<br />ေရာက္ခါစက မုိက္ကယ္ဘေအး၏ သူငယ္ခ်င္းေတြက မုိက္ကယ္ဘေအးကုိ လာေခၚသည္ ‘ျမန္မာဘုရင္’ ‘ျမန္မာဘုရင္’ လုိ႔ အိမ္ေရွ႕မွာ လာေခၚေနသည္ကုိ ဘာအေတြးေပါက္သြားလည္းမသိ စုိးစုိးျပန္ေျပာလုိက္သည္က၊<br />‘ျမန္မာဘုရင’္ ‘ျမန္မာဘုရင္’<br />“ျမန္မာဘုရင္ဆုိတာ မရွိေတာ့ဘူး၊ ေသသြားတာၾကာၿပီ”<br />‘ဗ်ာ၊ ဘယ္လုိ၊ ဘယ္တုန္းကလဲ၊’ သူငယ္ခ်င္းေတြ အလန္႔တၾကားျဖစ္သြားသည္၊<br />“ၾကာေပါ့”<br />‘တကယ္လား၊ ဘယ္ေနရာမွာ ဘာျဖစ္တာလည္း’<br />“အိႏိၵယမွာ စိတ္ဓါတ္အရ သတ္စရာမလုိပဲ သတ္လုိက္တာ၊”<br />‘ဘာ အင္ဒီယန္းေတြက သတ္လုိက္တာ၊ ငါတုိ႔ မၾကားမိဘူး၊ ဟုိတစ္ေန႔က ဖုန္းဆက္ေသးတယ္’<br />“မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး သူက ေသသြားတာၾကာၿပီ၊” <br />‘စိတ္မေကာင္းစရာပဲ၊ မယုံပါဘူး၊’ ‘ဒါနဲ႔ စကားမစပ္ ခင္ဗ်ားက ဘယ္သူလည္း ဒီအိမ္မွာ ျမန္မာဘုရင္နဲ႔ ဘယ္လုိဆက္စပ္သလဲ၊’<br />“ငါက သမီးေတာ္၊” “ကဲျပန္ေတာ့ ဒီမွာ ျမန္မာဘုရင္ဆုိတာ မရွိဘူး၊ ေသသြားတာၾကာၿပီ၊”<br />စုိးစုိး တစ္ေယာက္ မုိက္ကယ္ဘေအး သူငယ္ခ်င္းေတြကုိ ေမာင္းထုတ္ေနသည္၊<br />ထုိအခ်ိန္တြင္ မုိက္ကယ္ဘေအးအေဖ ဦးေအာင္ႏုိင္ဝင္း အခန္းထဲသုိ႔ ဝင္လာသည္၊<br />‘ဟုိင္း အန္ကယ’္ ‘အရမ္းဝမ္းနည္းပါတယ္’ ‘ျမန္မာဘုရင္ေသသြားၿပီဆုိလုိ႔ မယုံႏုိင္စရာျဖစ္ေနတယ္၊’<br />‘“ျမန္မာဘုရင္မေသပါဘူး အခန္းထဲမွာ ရွိေနတယ္ ဘယ္သူေျပာတာလဲ ေသသြားၿပီလုိ႔’” ဦးေအာင္ႏုိင္ဝင္းကေျပာလုိက္သည္၊<br />‘သမီးေတာ္က ေသသြားၿပီေျပာတယ’္ သူငယ္ခ်င္းေတြက ျပန္ေျဖသည္၊<br />‘“ဘယ္က သမီးေတာ္ေတြ ေရာက္လာတာ ဒီေကာင္ရႈပ္ရႈပ္ရွက္ရွက္ လုပ္ထားၿပီ ထင္တယ္”’<br />‘သမီးေတာ္က သူေလ’ သူငယ္ခ်င္းေတြက စုိးစုိးကုိ လက္ညူိးထုိးျပလုိက္သည္၊<br />“အစ္ကုိႀကီး ဒီလုိမေျပာသင့္ဘူးေလ ျမန္မာဘုရင္ေသသြားၿပီေလ သမုိင္းေတြ အစ္ကုိႀကီးေမ့ေနၿပီ ထင္တယ္” စုိးစုိးက ဦးေအာင္ႏုိင္ဝင္းကုိ လွမ္းေျပာလုိက္သည္<br />‘“ျမန္မာဘုရင္ မေသပါဘူး အခန္းထဲမွာ ရွိေနတယ္ စုိးစုိးတုိ႔ နားလည္မႈ လြဲေနတာပါ၊’” ဦးေအာင္ႏုိင္ဝင္းက ေျပာလုိက္ျပန္သည္၊<br />“နားလည္မႈ လြဲေနတာ မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး၊ ျမန္မာဘုရင္ ေသသြားၿပီးတာ ျမန္မာေတြအားလုံးသိတယ္”<br />စုိးစုိးက ဦးေအာင္ႏုိင္ဝင္းကုိ ျပန္ျငင္းခ်က္ထုတ္သည္၊<br />သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ စုိးစုိးႏွင့္ ဦးေအာင္ႏုိင္ဝင္းၾကား ဘာေတြျဖစ္ေနတာလဲ ပုံစံေတြနဲ႔ ျဖစ္ေနသည္၊<br /><br />ထုိအခ်ိန္တြင္ မုိက္ကယ္ဘေအး အိမ္ေရွ႕ခန္းထဲထြက္လာသည္၊<br />သူငယ္ခ်င္းေတြ အလန္႔တၾကား မုိက္ကယ္ဘေအးကုိ လက္ညူိးထုိးကာ<br />‘ျမန္မာဘုရင္’ ‘ျမန္မာဘုရင္’ ‘သူမေသဘူး’<br />စုိးစုိးက “သူက ျမန္မာဘုရင္ ဘယ္သူက ေျပာတာလဲ”<br />သူငယ္ခ်င္းေတြက ‘သူ ျမန္မာဘုရင္ဆုိတာ အားလုံးသိတယ္’<br />ဦးေအာင္ႏုိင္ဝင္းက “‘စုိးစုိးေရ မုိက္ကယ္ကုိ ဒီမွာ ျမန္မာဘုရင္လုိ႔ ေခၚၾကတယ္ nick name ေပါ့၊’”<br />မုိက္ကယ္ဘေအးက ဘာေတြ ျဖစ္ေနၾကာတာလဲ<br />သူငယ္ခ်င္းေတြက ‘သမီးေတာ္က မင္းေသၿပီလုိ႔ေျပာတယ’္<br />ဘယ္သူလဲ သမီးေတာ္ဆုိတာ မုိက္ကယ္ဘေအး ေမးလုိက္သည္၊<br />အားလုံးက စုိးစုိးကုိ လက္ညူိးထုိးျပလုိက္ၾကသည္၊<br /><br />ထုိေန႔ကစၿပီး မုိက္ကယ္ဘေအးတုိ႔ အိမ္တြင္ ခမည္းေတာ္၊ သမီးေတာ္နဲ႔ ျမန္မာဘုရင္တုိ႔ ေနထုိင္ၾကေလသည္။ <br /><br /><br /><strong><u>မုိက္ကယ္ဘေအးႏွင့္ မုိက္ကယ္ဘေအး</u></strong><br /><br />မုိက္ကယ္ဘေအးသည္ သူတြင္ထူးဆန္းေသာ စိတ္ခံစားမႈ သုိ႔မဟုတ္ စိတ္နယ္လြန္ အျဖစ္တစ္ခုရွိသည္ဟု သူကုိယ္သူ ခံယူထားသည္၊ မုိက္ကယ္ဘေအးသည္ ယခုေခတ္ အေမရိကန္လူငယ္ အမ်ားစုအတုိင္း Free thinker တစ္ေယာက္ျဖစ္ပါသည္၊ ဒါေပမဲ့ society ဝင္ တစ္ေယာက္ေတာ့ မဟုတ္ပါ၊ အေမက ခရစ္ယာန္တစ္ေယာက္ျဖစ္ၿပီး၊ ဗုဒၶဘာသာ ကုိးကြယ္သူ အေဖႏွင့္ ႀကီးျပင္းလာရေပမဲ့၊ ပတ္ဝန္းက်င္ အသုိင္းအဝန္းေၾကာင့္ Free thinker ျဖစ္လာခဲ့သည္၊ ဘုရားေက်ာင္းမ်ားသုိ႔ အႀကိမ္မ်ားစြာ ေရာက္ဖူး တက္ဖူးခဲ့ေသာ္လည္း အရာရာကုိ ဘုရားသခင္က ဖန္တီးသည္ ဆုိသည္ကုိ လက္မခံသူ တစ္ေယာက္ျဖစ္သည္၊ ထုိအတူ ဗုဒၶဘာသာ ရဟန္းသံဃာကုိ ငါးခါေလာက္သာ ေတြ႔ဖူးႀကံဳဖူးသူ တစ္ေယာက္ျဖစ္သည္၊ အိမ္တြင္ ဘုရားစင္ရွိေသာ္လည္း အေဖကုိယ္တုိင္က တစ္ခါတစ္ေလမွ ရွိခုိးေနေလေတာ့ သူလည္း အမႈမဲ့ အမွတ္မဲ့ပင္၊ အေဖေျပာျပသည္ကလြဲလုိ႔ ဗုဒၶဘာသာ အေၾကာင္းသိပ္မသိေပ။ <br /><br />အေဖႏွင့္ပတ္သက္၍ အိမ္ကုိ စုိးစိုးဆုိေသာ အမ်ဳိးသမီး ေရာက္လာေတာ့ သူ႔စိတ္ထဲတြင္ ဒီအမ်ဳိးသမီးကုိ အလြန္ရင္းႏွီး ကၽြမ္းဝင္သည့္ စိတ္ခံစားမႈမ်ဳိးကုိ ခံစားရသည္၊ တစ္ေနရာ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္က စုိးစုိးႏွင့္သူ စကားေတြ အမ်ားႀကီး ေျပာဖူးသလုိ အတူသြားအတူလာ ရွိခဲ့သည္ ဆုိသည့္ စိတ္အာရုံ တစ္မ်ဳိးျဖစ္ေပၚေစသည္၊ ဒါေပမဲ့ ေသခ်ာျပန္စဥ္းစားၾကည့္လွ်င္ ဘာမွ မေရရာ ဘာမွ ျပန္မေျပာႏုိင္ေပ၊ ဒီေနရာကုိ ေရာက္ဖူးသလုိလုိ၊ ဒီလူႏွင့္ စကားေျပာဖူးသလုိလုိ၊ ဒီလူႏွင့္ ရင္းႏွီးဖူးသလုိလုိ စသည့္ ဒီလုိစိတ္မ်ဳိးကုိ ငယ္ငယ္ကတည္းက သူတြင္ရွိေၾကာင္း သိရွိခဲ့ရသည္၊ သူအထက္တန္းေက်ာင္း ေရာက္ခါစက ေက်ာင္းေလ့လာေရး ခရီးအျဖစ္ West Virginia ရွိ Harpers Ferry သုိ႔သြားရသည္၊ အေမရိကန္ သမုိင္းတြင္ပါေသာ America revolutionary abolitionist ပထမဦးဆုံး ကၽြန္ေတာ္လွန္ေရး စျဖစ္ခဲ့သည့္ ေနရာျဖစ္သည္။ <br /><br />ဆရာမႏွင့္ ျပတုိက္တာဝန္ခံက သမုိင္းကုိ ရွင္းျပေနၿပီး၊ ရုပ္လုံးၾကြ သရုပ္ျပအခန္းသုိ႔ ေရာက္လာခဲ့သည္၊ အသံႏွင့္အတူ ရုပ္လုံးၾကြမ်ား အသက္ဝင္ကာ ေတာ္လွန္ေရးေခါင္းေဆာင္John Brown ကုိ စစ္တပ္က ဝင္ဖမ္းသည့္ အခန္း၊ John Brown ကုိ ႀကိဳးေပး သတ္ျဖတ္သည့္ အခန္းမ်ားတြင္ သူစိတ္သည္ ေျမာပါသြားခဲ့သည္၊ ထုိအျဖစ္အပ်က္ထဲတြင္ သူကုိယ္တုိင္ပါေနသလုိ ခံစားရသည္၊ သူသည္ စစ္သားတစ္ေယာက္လား ေတာ္လွန္ေရးသမား တစ္ေယာက္လား မသိပါ၊ ေသခ်ာတာကေတာ့ သူသည္ေရွးေဟာင္း ေသနတ္တစ္လက္ကုိ ကုိင္ကာ ပစ္ခတ္ခဲ့ဖူးသည္၊ ဟုိတုန္းက သည္ေနရာက အေဆာက္အဦးပုံေတြ လူေတြသြားလာ လွဳပ္ရွားေနပုံကုိ ျပန္ျမင္လာသည္၊ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ က လာၿပီး ေဟ့ ဘာရပ္လုပ္ေနတာလည္း အားလုံး ေအာက္ေရာက္ေနၿပီ ဆုိကာ သူကုိ ႏူိးသလုိ လာေခၚမွ ဒီအာရုံေတြ သူဆီက ထြက္သြားသည္၊ ျပန္လည္ စဥ္းစားေတြးၾကည့္လွ်င္ ျပန္မျမင္ရေတာ့ေပ၊ တုိက္ဆုိင္မွသာ ေပၚေပါက္လာသည္ဟု သူထင္မိသည္။ <br /><br />တကယ္ေတာ့ ဒီလုိ အျဖစ္မ်ဳိးကုိ သူငယ္ငယ္ကလည္း ျဖစ္ဘူးခဲ့သည္၊ ငယ္ေသး၍၎ ဘာကုိမွ သိပ္စိတ္မဝင္းစား၍၎ ထုိစဥ္က သူ အေရးတယူ မရွိခဲ့ပါ၊ မူလတန္းေက်ာင္းသား ဘဝတုန္းက ေႏြရာသီ ရက္ရွည္ ေက်ာင္းေလ့လာေရး ထြက္ၾကရာ ကယ္လီဖုိးနီးယား ျပည္နယ္သုိ႔ သြားၾကသည္၊ ထုိျပည္နယ္ရွိ ျပတုိက္လုပ္ထားေသာ သတင္းစာဆရာ သူေဌး တစ္ေယာက္အိမ္သုိ႔ ဝင္ေရာက္ေလ့လာၾကရာ ထုိအိမ္ႀကီးႏွင့္ သူရင္းႏွီးသလုိ ခံစားရသည္၊ အိမ္ႀကီးရွိ ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကုိ သူသိသလုိလုိ ရွိေနသည္၊ ေဘးကပါလာေသာ သူငယ္ခ်င္းကုိ ဟုိဘက္ကုိသြားလုိက္ ေရကူးကန္ရွိမယ္၊ ဒါရုပ္ရွင္ျပတဲ့အခန္းကုိ သြားတဲ့ေနရာ စသျဖင့္ ေပၚလာသေလာက္ ေျပာၾကည့္ရာ အကုန္မွန္ေန၍ သူငယ္ခ်င္းက မင္း ဒီကုိ ေရာက္ဖူးသလားလုိ႔ ေမးခြန္းထုတ္ယူရသည့္ အထိပင္။ <br /><br />ဒီအေၾကာင္းေတြကုိ အေဖကုိ ျပန္ေျပာျပ ျဖစ္ခဲ့သည္၊ <br />“အေဖကုိ ဘာကုိရွင္းျပရမလဲ၊ ဘယ္လုိေျပာျပရမလဲ မသိဘူး၊ တစ္ခ်ဳိ႕ အျဖစ္အပ်က္ အေၾကာင္းအရာ ေတြမွာ၊ အဲဒီ အျဖစ္ေတြကုိ သိေနသလုိလုိ၊ အဲဒီေနရာကုိ ေရာက္ဖူးသလုိလုိ တုိက္ဆုိင္တာေတြ ေတြ႔ရင္ အာရုံေခၚမလား စိတ္ကူးအျမင္ ထဲမွာ ေပၚေပၚလာတယ္အေဖ” ဟုေမးခဲ့မိသည္၊<br />အေဖက ‘မင္းကေတာ့ တျခားသူႏွင့္မတူ ထူးျခားေနတာလား၊ အေတြးလြန္တာလားေတာ့ မသိဘူး၊<br />ဒါေပမဲ့ အေဖတုိ႔ ဗုဒၶဘာသာမွာေတာ့ ဘယ္သူမဆုိ နိဗၺာန္ကုိမရမခ်င္း ၃၁ ဘုံ ဘဝေတြမွာ က်င္လည္ရတယ္၊ သံသရာလုိ႔ ေခၚတာေပါ့၊ အဲဒီ သံသရာလည္ေနရတာကုိ ဆင္းရဲျခင္း ျဖစ္တယ္တဲ့၊ ဒီသံသရာက လြတ္ေျမာက္ေအာင္ ဗုဒၶေဟာၾကားလမ္းျပခဲ့တဲ့ တရားအတုိင္း မိမိကုိယ္တုိင္ က်င့္ၾကံယူမွ သံသရာလြတ္ရာျဖစ္တဲ့ နိဗၺာန္ကုိ ေရာက္မွာျဖစ္တယ္၊’<br />‘ဒါေၾကာင့္မုိ႔ အရင္ဘဝဆုိတာ ရွိတယ္၊ အရင္ဘဝေတြကုိ ျပန္သတိရ မရ အေဖလည္း သိပ္မသိဘူး၊ ဆရာေတာ္ တစ္ပါးလာေတာ့မွ ေမးၾကည့္ေပးမယ္၊’<br />“ဒါဆုိရင္ က်ေနာ္က လူျဖစ္ရင္လည္း ျဖစ္ခဲ့မယ္၊ တိရိစာၦန္ျဖစ္ရင္လည္း ျဖစ္ခဲ့မယ္၊ နတ္ျဖစ္ရင္လည္း ျဖစ္ခဲ့မယ္ေပါ့၊”<br />အေဖကုိ ေမးလုိက္သည္၊ အေဖက ‘ဟုတ္တယ္ ၃၁ဘုံ အကုန္ျဖစ္ႏုိင္တယ္၊ မင္းကုိ ဆရာေတာ္ တစ္ပါးေရးထားတဲ့ ၃၁ ဘုံ အေၾကာင္းစာအုပ္ ေပးဖတ္မယ္၊’<br />ဒီလုိ အေဖႏွင့္ စကားေျပာ ျဖစ္ခဲ့ၿပီး အရင္ဘဝေတြ ဆုိတာကုိ စိတ္ဝင္စားသြားခဲ့သည္၊ တိရိစာၦန္ျဖစ္ရင္လည္းျဖစ္ခဲ့မယ္ ဆုိတာကုိ ျပန္ေတြးၾကည့္ေတာ့ တစ္ခါက အိမ္နားက သူငယ္ခ်င္းက ေလးမႊာပူးေမြးတယ္ သြားၾကည့္မလား ဆုိေတာ့ ကုိယ္ဝန္ရွိေနတဲ့ မစၥစ္အမ္း တစ္ေယာက္ေမြးသည္ထင္၍ လုိက္သြားခဲ့သည္၊ ဟုိေရာက္ေတာ့ ေခြးေလးေကာင္ ေမြးထာေသာ ေခြးမႀကီးကုိျပသည္၊ အဲဒီမွာ သူငယ္ခ်င္း စေနာက္ေနမွန္း သိရေတာ့သည္၊ ဒါေပမဲ့ ေခြးေလးေတြကုိ ၾကည့္ရင္း ေခြးေလးတစ္ေကာင္လုိ အနံ႔ခံကာ သြားလာဖူးသလုိလုိ ဟုိတုိးဒီတုိး သြားလာဖူးသလုိလုိကုိ အာရုံထဲျမင္မိခဲ့ဖူးတာကုိ သတိရသြားသည္၊ ဒီလုိဆုိလွ်င္ ဘဝတစ္ခုမွာ ေခြးျဖစ္ခဲ့ဖူးသလား ေမးခြန္းျပန္ေမးၾကည့္ခဲ့မိသည္။ <br /><br />ဒီအေတြ႔အၾကံဳေတြကုိ သူငယ္ခ်င္းေတြ ျပန္ေျပာျပေတာ့ မင္းေတာ့ semi-prophetic abilities ရွိေနၿပီထင္တယ္ ဆုိၿပီး အဆင့္ျမင့္ ဘိေရွာ့ႀကီးေတြနဲ႔ သြားေတြ႔ဘုိ႔ အၾကံျပဳသည္၊ သူတုိ႔ယုံၾကည္ေသာ Faith healing ကုိ သူတုိ႔ အၾကံျပဳျခင္း ျဖစ္ပါသည္၊ အရင္ဘဝဆုိတာကုိ ယုံၾကည္ၾကသူမ်ား မဟုတ္ၾကေပ၊ အကန္႔အသတ္ေတြေၾကာင့္လည္း အမ်ားစုသည္ ေန႔စဥ္ ၾကံဳေတြ႔ေနရေသာ အျဖစ္အပ်က္မ်ားမွ တဆင့္ ဘာသာတရားနဲ႔ ကင္းကြာလာၾကသည္၊ ထုိအတြက္ သူ႔လုိပဲ Free thinker ေတြ မ်ားလာၾကျခင္းျဖစ္မည္၊ တစ္ခ်ဳိ႕ကလည္း မင္းစာအုပ္ေတြဖတ္ တီဗြီဇာတ္လမ္းေတြၾကည့္ၿပီး အေတြးလြန္ေနၿပီလုိ႔ ဆုိၾကသည္၊ Eckankar ေတြနဲ႔ ဆက္သြယ္ဘုိ႔ ေျပာၾကသည္၊ Eckankar ဆုိသည္မွာ က်မ္းစာအုပ္ေတြထဲက ခြဲထြက္လာေသာ အေၾကာင္းကံ၊ ျပန္လည္ေမြးဖြားျခင္း၊ အတိတ္ဘဝႏွင့္ ဝိညာဥ္ တုိ႔ကုိ လက္ခံေသာ အေမရိကန္ ကုိးကြယ္ယုံၾကည္မႈ ဘာသာတရား တစ္ခုျဖစ္သည္၊ သူတုိ႔သည္ ဟူ HU ဆုိေသာ ဘုရားကုိ ကုိးကြယ္ၾကသည္။ <br /><br />မိမိကုိယ္ကုိ မိမိစိတ္ဝင္စားရင္း၊ ဒီ ပါရာေနာ္မယ္ (Paranormal) အျဖစ္မ်ားက သူအေတြးကုိ ႀကီးစုိးထားသည္၊ ေကာလိပ္ၿပီးရင္ Parapsychology အထူးျပဳ Human Sciences ဘာသာကုိ ယူမလုိ႔ စိတ္ကူးထားသည္၊ အေဖကေတာ့ အာကာသ အင္ဂ်င္နီယာ သူကုိျဖစ္ေစခ်င္သည္၊ ဒါမွ မဟုတ္ Human Sciences ကုိ Virginia Tech တကၠသိုလ္ မွာပဲ တက္ေစခ်င္သည္၊ သားကုိအနီးနားမွာပဲ ေနေစခ်င္သည္၊ သူကေတာ့ စိတ္ဝင္စားရာ Anthropology ႏွင့္ Parapsychology ဘာသာရပ္ေတြကုိ ေကာင္းေကာင္းသင္ေသာ Pennsylvania မွာ သြားတက္မလုိ႔ စိတ္ကူးထားသည္။ <br /><br />အထူးအဆန္းမ်ားကုိ ေလ့လာစူးစမ္းလုိသူ မုိက္ကယ္ဘေအးတစ္ေယာက္ ပုိ၍ဆန္းၾကယ္ေသာ ပါရာေနာ္မယ္အထူးအဆန္းမ်ားႏွင့္ ၾကံဳလာရေသာအခါ သူ႔အဖုိး ဦးဘေအးကုိေတြ႔ခ်င္စိတ္၊ သူ႔အဖုိးအေၾကာင္းသိခ်င္စိတ္မ်ား ပုိျပင္းျပလာခဲ့သည္။<br /><br /><br />ခဏ ရပ္ပါဦးမည္၊<br /><u><br /></u><br /><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-NZnapZXmysM/TvHWQ5mjt0I/AAAAAAAAA04/thdUi0T4I4o/s1600/IMG_3554.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213px" oda="true" src="http://4.bp.blogspot.com/-NZnapZXmysM/TvHWQ5mjt0I/AAAAAAAAA04/thdUi0T4I4o/s320/IMG_3554.JPG" width="320px" /></a></div><br /><div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-URhwg19P4Hc/TvHWc7Vm5cI/AAAAAAAAA1A/6ltwXf6VRXw/s1600/IMG_3369.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213px" oda="true" src="http://2.bp.blogspot.com/-URhwg19P4Hc/TvHWc7Vm5cI/AAAAAAAAA1A/6ltwXf6VRXw/s320/IMG_3369.JPG" width="320px" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-oZRRj0hvTWw/TvHWinnu7aI/AAAAAAAAA1I/fjE1Zg0xIMg/s1600/IMG_3539.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213px" oda="true" src="http://4.bp.blogspot.com/-oZRRj0hvTWw/TvHWinnu7aI/AAAAAAAAA1I/fjE1Zg0xIMg/s320/IMG_3539.JPG" width="320px" /></a></div><br /><div> </div><div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-XQT0tl6DJqc/TvHV95x3NXI/AAAAAAAAA0w/HcLttgJf7MM/s1600/Ba+Aye+11.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200px" oda="true" src="http://4.bp.blogspot.com/-XQT0tl6DJqc/TvHV95x3NXI/AAAAAAAAA0w/HcLttgJf7MM/s200/Ba+Aye+11.jpg" width="133px" /></a></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3703569828120990851-1527138089681721735?l=sosegado1.blogspot.com' alt='' /></div>sosegadohttp://www.blogger.com/profile/05625724834937631188noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-3703569828120990851.post-2583681212287764922011-12-02T11:40:00.001+08:002011-12-02T11:40:16.484+08:00ေခြးလုိ ဝက္လုိ လူေတြ<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-PqNOu8_8WPI/TthFQcmZcyI/AAAAAAAAA0A/bRK51jC3oyY/s1600/lane.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" dda="true" height="239" src="http://1.bp.blogspot.com/-PqNOu8_8WPI/TthFQcmZcyI/AAAAAAAAA0A/bRK51jC3oyY/s320/lane.JPG" width="320" /></a></div><br />လူႏွင့္စိတ္နဲ႔ မကပ္ဘူး စိတ္နဲ႔လူႏွင့္ မကပ္ဘူး <br />ေျပာဘူးၾက ျဖစ္ဘူးၾကပါလိမ့္မည္၊ <br />တစ္ခါတစ္ေလ စိတ္သြားတုိင္း ကုိယ္မပါဖူးကြာ ဆုိၿပီး ညည္းေကာင္းညည္းမိ ၾကပါလိမ့္မည္၊<br />ျဖစ္ခ်င္တာေတြ မျဖစ္တဲ့အခါ လုပ္ခ်င္တာေတြ မလုပ္ႏုိင္ မၿပီးႏုိင္တဲ့အခါမ်ားမွာ သုံးမိေလ့ရွိသည္၊<br />မည္သုိ႔ေသာ အဓိပၸါယ္ျဖင့္ ဘယ္ေနရာတြင္ သုံးရမည္ကုိေတာ့ ျမန္မာစာဆရာမ်ားကုိ သြားေမးလွ်င္ ေျဖႏုိင္လိမ့္မည္ဟု ထင္ပါသည္၊<br />စိတ္ႏွင့္ လူနဲ႔ကပ္ဖုိ႔၊ စိတ္သြားတုိင္း ကုိယ္ပါဖို႔ကေတာ့ စိတ္က အေရးႀကီးသည္၊<br />စိတ္ ႀကီးစုိးသြားသည့္အခါ အသိမလုိက္ပါႏုိင္ပဲ သတိလက္လြတ္က အလြဲလြဲ အေခ်ာ္ေခ်ာ္ ျဖစ္ကုန္သည္ဟု ထင္ျမင္ယူဆမိပါသည္။<br /><br />…………………………………………………………………………..<br /><br />မနက္ျဖန္တြင္ အထိမ္းအမွတ္ တစ္ခုအတြက္ အာရုံဆြမ္း ဆရာေတာ္ တစ္ပါးကုိ ကပ္လွဴမည္ဟု စီစဥ္ထားၿပီး ျဖစ္သည္၊ ထုိသုိ႔အလွဴအတန္း ကုသုိလ္ေရးကုိ လုပ္ေလ့လုပ္ထ မရွိသူ တစ္ေယာက္ျဖစ္သည့္အတြက္ အကဲပုိသည္ဟု ေျပာရပါလိမ့္မည္၊ ေနရာတကာ အစီအစဥ္ဆြဲ လုပ္ေလ့ရွိေသာေၾကာင့္လည္း ဘာၿပီးရင္ဘာလုပ္၊ ဘယ္အခ်ိန္မွာဘာ ဘယ္ေနရာမွာ ဘာလုပ္ ဆုိၿပီး ကုိယ္ရဲ႕စိတ္ကုိ ကုိယ္ကုိတုိင္ ဒုကၡေပးထားတတ္သည္။ <br /><br />အိမ္တြင္လူေရၾကည့္မွ သုံးေယာက္ထဲရွိသည္၊ အစီအစဥ္ဆြဲသူကလည္းကုိယ္ အမ်ားဆုံး ေနာက္ကလုိက္ လုပ္သူ (follow up) ကလည္းကိုယ္ က်န္ႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ အရံပရိသတ္လုိ႔ပဲ သေဘာထား လုိက္ပါစုိ႔၊ု တကယ္ေတာ့ ဘုန္ႀကီးတစ္ပါးကုိ အိမ္ပင့္ၿပီး အိမ္သားသုံးဦက အာရုံဆြမ္းကပ္ ကုသုိယ္ယူတဲ့ပြဲကေလးပါပဲ၊ မ်ားမ်ားစားစား လုပ္ရတာ မဟုတ္လုိ႔ အာရုံဆြမ္းကုိ ေရြးၿပီးကပ္ျခင္း ျဖစ္သည္၊ <br />ထူးထူးျခားျခားေလးေတာ့ လုပ္ပါဦးဆုိေသာ တစ္ေယာက္ေသာသူရဲ႕ ဆႏၵအရ ထူးျခားေအာင္လည္း စီစဥ္ရသည္၊ ဂ်ပန္ေခါက္ဆြဲေၾကာ္၊ ၾကက္ဟင္းခ်ဳိ၊ ၾကက္သြန္ခ်ဥ္၊ မုန္႔မ်ဳိးစုံ၊ ေကာ္ဖီ၊ အသီးမ်ုိဳးစုံျဖင့္ အာရုံဆြမ္း ဘုန္းႀကီးအတြက္ လုံေလာက္ၿပီထင္သည္၊ တစ္ေယာက္ေသာသူက ရန္ကုန္က ဘီးမုန္႔(ဘိန္းမုန္႔)ကုိ ကပ္ခ်င္သည္ဟု ဆုိလာသည္၊ ရန္ကုန္က သူႀကိဳက္ေသာ နာမည္ေၾကာ္ ဘီးမုန္႔ကုိ အေကာင္းအတုိင္း အာရုံဆြမ္းကပ္ အမွီေရာက္ေအာင္ ဘယ္လုိလုပ္မလဲ စီစဥ္ရေတာ့သည္၊ ပီတိကုသုိလ္ကုိ ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ သေဘာပါ၊ ၾကြလာမဲ့ ဆရာေတာ္ ဘုန္းဘုန္းကလည္း ျမန္မာအစားအစာေတြကုိ အမ်ားအားျဖင့္ ဘုန္းေပေလ့ရွိသည္ဟု သိထားသည္၊ ဒီလုိနဲ႔ ရန္ကုန္ကေန စကၤာပူကုိ အခ်ိန္မွီ အေကာင္းအတုိင္း ဘီးမုန္႔ေရာက္ေအာင္ စီစဥ္ရေတာ့သည္။ <br /><br />ရန္ကုန္ကလည္း မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ စီစဥ္ေပးၾကသည္၊ အေကာင္းဆုံး လူၾကံဳနဲ႔ အခ်ိန္ကုိက္ခါ ေသခ်ာထုပ္ပုိး ထည့္ေပးလုိက္သည္၊ အခ်ိန္မွီသြားယူကာ ေရခဲေသတၱာထဲထည့္ ၿပီးရင္ မနက္ၾကလွ်င္ ဘယ္လုိေႏြးရန္ စီစဥ္ထားသည္၊ အဲဒီအတုိင္းလုိက္နာလွ်င္ ဘီးမုန္႔ပူပူေႏြးေႏြးကုိ အရသာမပ်က္ ကပ္ႏုိင္မည္ဆုိသည္။ <br /><br />လူၾကံဳက ၃နာရီေလယာဥ္ပ်ံနဲ႔လာ၍ သူအိမ္ကုိ ၃နာရီ ၄၅မိနစ္ေလာက္ေရာက္မည္၊ ၄နာရီေလာက္ လူၾကံဳ၏အိမ္တြင္ သြားယူရန္ စီစဥ္ထားသည္၊ ထုိစီစဥ္ထားသည့္အတုိင္း ဒီေန႔ရုံးက ၃နာရီခြဲေလာက္မွာ ေစာထြက္ရလိမ့္မည္။ <br /><br />ရုံးတြင္ မနက္ပုိင္းထိ အဆင္ေျပေနရာမွ မြန္းလြဲ၂နာရီခြဲတြင္ အေရးေပၚ အစည္းအေဝးတစ္ခု ေပၚလာသည္၊ နာရီဝက္ပဲၾကာမည္ဟု MDကေျပာသည္၊ ဒါေပမဲ့ အစည္းအေဝးက Customer စက္ရုံမွာ လုပ္မည္ျဖစ္သည္၊ စက္ရုံက စကၤာပူ၏ အေနာက္ဘက္အစြန္ Tuas ဧရိယာတြင္ျဖစ္သည္၊ ‘ငါအစည္းအေဝးၿပီးတာနဲ႔ အျပင္သြားေတာ့မယ္ဆုိေတာ့’ MDကလည္းခြင့္ျပဳသည္၊ ဒီလုိနဲ႔ က်ေနာ္ႏွင့္MDတုိ႔ Customer စက္ရုံကုိ မြန္းလြဲ၂နာရီ မခြဲခင္တြင္ ေရာက္သြားသည္၊ အစည္းအေဝးကုိ မြန္းလြဲ၂နာရီ ခြဲတိတိတြင္ စျဖစ္သည္၊ ခိ်န္ထားသည့္အတုိင္း နာရီဝက္အတြင္း ၿပီးသြားသည္၊ ဒါေပမဲ့ သူတုိ႔ဘက္က လက္မွတ္ထုိးမည့္ Technical Director အစည္းအေဝးထဲတြင္မပါ၊ အေရးႀကီးကိစၥတစ္ခုေၾကာင့္ အနည္းငယ္ေနာက္ၾကမည္ဆုိ၏၊ အစည္းအေဝးအၿပီး ၃နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ ဒီငနဲေရာက္လာသည္၊ အျဖဴေကာင္ အေမရိကန္ျဖစ္သည္၊ သူ႔လူေတြက သူ႔ကုိျပန္ရွင္းျပေနသည္၊ သူကလည္း က်ေနာ္တုိ႔ကုိ ျပန္ေမးနဲ႔ ေနာက္ထပ္ အစည္းအေဝးတစ္ခုလုိ ျဖစ္သြားသည္၊ စိတ္ထဲမွာ ဒီငနဲကုိ နည္းနည္း တင္းသြားခဲ့သည္၊ ဒီလုိနဲ႔ ၄နာရီထုိးေတာ့မည္၊ အစည္းအေဝးထဲမွာပင္ လူၾကံဳယူလာသည့္သူထံသုိ႔ SMS ခုိးပုိ႔လုိက္သည္၊ ၄နာရီမေရာက္ႏုိင္ေတာ့ ၆နာရီမွ လာယူမည္ ေရခဲေသတၱာထဲ ထည့္ထားေပးရန္ အကူအညီေတာင္းလုိက္သည္။ <br /><br />တကယ္ေတာ့ အစည္းအေဝးကုိ က်ေနာ္စိတ္မဝင္စားေတာ့၊ ရွင္းျပရတာ အပ္ေၾကာင္းထပ္ေနၿပီ၊ ၄နာရီခြဲတြင္ ဒီငနဲ လက္မွတ္ထုိးလုိက္သည္၊ MDကလည္း သူလုိခ်င္တာရသြား၍ ေက်နပ္သြားသည့္ပုံစံ ျဖစ္ေနၿပီ ျဖစ္သည္၊ ဒီငနဲက မဆီမဆုိင္ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြေၾကာင့္ အေမရိကန္၏ စီးပြားေရ အက်ပ္အတည္းႏွင့္ ဥေရာပအေၾကြးေတြအေၾကာင္း ဆရာႀကီးပုံစံနဲ႔ ဆက္ေျပာေနသည္၊ Customer First ဦးစားေပးရမည္ ဆုိေသာေၾကာင့့္ သည္းခံနားေထာင္ ေနလုိက္သည္၊ ၅နာရီ မထုိးခင္ေလး သူ႔အေျပာေတြရပ္ကာ အစည္းအေဝး ၿပီးသြားခဲ့သည္၊ အားလုံးလက္ဆြဲ ႏူတ္ဆက္ခ်ိန္မွာေတာ့ မ်က္နွာက သူ႔ကုိျပံဳးျပေနေသာ္လည္း စိတ္ထဲက ‘ငါ--- မသားႀကီး’ မင္းေၾကာင့္ ငါအစီအစဥ္ေတြ လြဲကုန္ေတာ့မယ္လုိ႔ ႀကိတ္ေျပာ ေနမိခဲ့သည္။ <br /><br />လူၾကံဳဆီကုိ ၅နာရီခြဲေရာက္မည္ဟု ဖုန္းဆက္လုိက္သည္၊ ‘ဟုတ္ကဲ့ ဟုတ္ကဲ့ လာခဲ့ပါ၊ ေရခဲေသတၱာထဲက ထုတ္ၿပီးအဆင့္သင့္ လုပ္ထားေပးမည္္ ဟုဆုိသည္၊ လူၾကံဳအိမ္က Clementi Town တြင္ရွိသည္ဆုိေတာ့ Tuas ကေန နာရီဝက္ေလာက္ေမာင္းလွ်င္ ေအးေအးေဆးေဆး ေရာက္သည္၊ MDကုိ ႏူတ္ဆက္ၿပီး အျမန္ေမာင္းထြက္ လာလုိက္သည္၊ AYE အေဝးေျပး လမ္းမႀကီးအတုိင္းသြားရမည္ မဟုတ္ပါလား။ <br /><br />AYE အေဝးေျပး လမ္းမႀကီးအတုိင္း ၁၀မိနစ္ခန္႔ေမာင္းၿပီးေသာအခါ ကားေတြရုတ္တရက္ အရွိန္ေႏွးသြားေလသည္၊ Jurong Town hall အထြက္တြင္ jump ျဖစ္လ႔ုိေနၿပီ၊ ဘာေတြျဖစ္ေနတာလဲလုိ႔ စိတ္ထဲကေရရြတ္ရင္း ဒီအခ်ိန္ျဖစ္တတ္တာပဲလုိ႔ မွတ္ခ်က္ခ်ရင္း တေျဖးေျဖးခ်င္း ယာဥ္ေၾကာ အတုိင္းလုိက္လာခဲ့သည္၊ ေရွ႕လမ္းခြဲႏွစ္ခုၿပီးလွ်င္ ကုိယ္သြားရမည့္ လမ္းထဲေရာက္မည္ မဟုတ္လား၊ မွီနုိင္ပါတယ္လုိ႔ ေတြးလုိက္မိျပန္သည္၊ စိတ္မရွည္စရာ တစ္ခုကျဖစ္လာသည္ ေရွ႕ကကားက သူ႔ေရွ႕ကကားနဲ႔ ခြာကာေမာင္းေနသည္၊ ကားတစ္စီးစာ မကေပ၊ ဒီအတြက္ သူ႔ေရွ႕က တစ္ဘက္လမ္း ယာဥ္ေၾကာက ကားမ်ား တစ္စီးၿပီးတစ္စီး ျဖတ္ဝင္သြားၾကသည္၊ ဒီလုိနဲ႔ဆုိရင္ေတာ့ လုိသည္ထက္ ပုိၾကာလိမ့္မည္၊ ဒီမွာကဟြန္းတီးေလ့မရွိ စိတ္ထဲေဒါသေတြ ထြက္လာသည္၊ ‘ေခြးလုိဝက္လုိ ေမာင္းေနတာလားကြ’ ကုိယ္ကားထဲမွာပင္္ ျမန္မာလုိ ေအာ္ပစ္လုိက္သည္၊ သူလည္းၾကားႏုိင္မည္ မဟုတ္ပါ၊ သူ႔ကားနားကပ္ၿပီး အင္ဂ်င္သံကုိဗြမ္းဗြမ္း လုပ္ေပးလုိက္သည္၊ ဒီေတာ့မွ ေရွ႕ကုိနည္းနည္းကပ္ သြားသည္၊ သူေနာက္လုိက္ေနလုိ႔ေတာ့မျဖစ္ ကုိယ္လဲပဲ ေရွ႕မွာထြက္ရေတာ့မည္မုိ႔ အလယ္ ယာဥ္ေၾကာ လမ္းကုိ ခ်ိန္းဖုိ႔ဆုံးျဖတ္လုိက္သည္၊ လမ္းခ်ိန္းရန္ ဆင္ဂနယ္မီးျပလုိက္သည္၊ ရွင္းေန၍ လမ္းခ်ိန္းမည္အလုပ္ ယာဥ္ေၾကာက လာေနသည္ကားက ျဖည္းျဖည္းေမာင္းေနရာမွ သူ႔လမ္းေၾကာင္းထဲ ကုိယ္ဝင္မည္သိ၍ အရွိန္တင္လုိက္သည္၊ ကုိယ္ဝင္လုိ႔မရေအာင္ လုပ္လုိက္ျခင္းျဖစ္သည္၊ ဒီလုိနဲ႔မခ်ိန္းျဖစ္ေတာ့ စလုံးကားေမာင္းသမားေတြရဲ႕ ေအာက္က်တဲ့အက်င့္ တစ္ခုပင္ျဖစ္သည္ ၾကံဳေနၾကပါ၊ <br />‘Fxxxx’ ‘ငါ--- မသား’လုိ႔ အဂၤလိပ္လုိေရာ ျမန္မာလုိပါ ဆဲလုိက္မိသည္၊ သူလည္းၾကားႏုိင္မည္ မဟုတ္ပါ၊ ထုိသူကေတာ့ ခပ္တည္တည္ပင္ ျဖည္းျဖည္းျခင္း ဆက္ေမာင္းေနသည္၊ ထုိအခ်ိန္တြင္ ေရွ႕ကကားက ကုိယ္တုိ႔ထားသျဖင့္ အျမန္ေမာင္းလာသည္၊ ဆက္လုိက္ရင္း အေျခအေန ေပးလာ၍ ရုတ္ခ်ည္း လမ္းခ်ိန္းလုိက္သည္၊ ဒီတစ္ခါေတာ့ ဆင္ဂနယ္မီးမျပေတာ့၊ ဆင္ဂနယ္မီးျပေနလွ်င္ လမ္းမေပးပဲ အလုပ္ခံေနရဦးမည္၊ ခုနက လမ္းမေပးသည့္ကားထက္ကုိ ေလးစီးေက်ာ္ေလာက္ ေရာက္သြားခဲ့သည္၊ ဆက္ေမာင္းရင္း Clementi လမ္းခြဲေရာက္လာသျဖင့္ ဆင္ဂနယ္မီးျပၿပီး ခ်ဳိးဝင္လုိက္သည္၊ အဲဒီအခ်ိန္မွာပင္ ဆုိင္ကယ္တစ္စီးက ျဖတ္ၿပီးေရွ႕ကဝင္သြားသည္ ဘရိတ္အျမန္ အုပ္လုိက္ရသည္၊ ‘ေခြးမသားေတြ ေသတာလည္း ဒီေကာင္ေတြပဲ’ ‘ေသခ်င္လုိ႔လား’လုိ႔ မေလးလုိေရာ ျမန္မာလုိပါ က်ိန္ဆဲလုိက္မိသည္၊ စကၤာပူတြင္ လမ္းေပၚတြင္ အေသဆုံးက ဆုိင္ကယ္သမားမ်ား အမ်ားစုပင္ ျဖစ္သည္။<br /><br />Clementi လမ္းေတြက ဒီအခ်ိန္မွာ ရႈပ္သည္၊ Bus ေတြ လူေတြ Taxi ေတြ ကားေတြနဲ႔ ျပည့္ေနသည္၊ အခ်ိန္က ၅ မိနစ္ပဲက်န္ေတာ့၍ အျမန္ေမာင္းလာမိသည္၊ မီးပြိဳင့္နီေန၍ ရပ္ရန္အရွိန္ေလွ်ာ့လုိက္သည္၊ Taxi တစ္စီးေရွ႕ကျဖတ္ဝင္လာသည္၊ ဘရိတ္အုပ္လုိက္ရျပန္သည္၊ Taxi က လမ္းေၾကာေနာက္တစ္လမ္းေတာင္ ခ်ိန္းလုိက္ေသးသည္၊ ေနာက္လမ္းေၾကာက ကားက ဒီတစ္ခါေတာ့ ဟြန္းတီးသည္၊ Taxi ကေတာ့ မီးပြိဳင့္ေရွ႕တြင္ရပ္သြားသည္၊ Taxi driver က သူဘာမွမလုပ္သည့္ပုံစံ၊ ေတာ္ေတာ္လည္းတတ္ႏုိင္သည့္လူေတြ၊ ဒီေန႔တစ္ေန႔လုံး ေခြးလုိ ဝက္လုိ လူေတြနဲ႔ ေတြ႔ေနရပါလား လုိ႔ မွတ္ခ်က္ခ်လုိက္မိသည္။ <br /><br />မီးပြိဳင့္စိမ္းေတာ့ မလုိလုိမွာ လူတစ္ေယာက္ အတင္းျဖတ္ေျပးသည္၊ ခုန Taxi က ဝူး ဆုိလုပ္လုိက္သံၾကားရသည္၊ လမ္းျဖတ္ေျပးသူကုိ ေျခာက္လုိက္ျခင္းျဖစ္သည္၊ ၾကည့္လုိက္ေတာ့ လမ္းျဖတ္ေျပးသူသည္ ေရႊျမန္မာတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖုိ႔မ်ားသည္ ေသခ်ာၿပီ ကတၱီပါဖိနပ္နဲ႔ ‘စည္းမရွိကမ္းမရွိျမန္မာေတြ’ လုိ႔အသံထြက္ေျပာလုိက္မိသည္၊ သူမၾကားႏုိင္ပါ၊ ဒီေလာက္နဲ႔ မေက်နပ္ေသးပဲ မွန္တံခါးကုိဖြင့္ကာ ၾကားေအာင္ “ေသခ်င္လုိ႔လားကြ” လုိ႔ ျမန္မာလုိေအာ္ပစ္လုိက္သည္၊<br />မီးစိမ္းသြား၍ လူၾကံဳတုိက္ေတြရဲ႕ ကားရပ္သည့္ေနရာ car parkသုိ႔ ေမာင္းလာခဲ့သည္၊ ခုန ေအာ္လုိက္ရသျဖင့္ ရင္ထဲကေဒါသေတြ အစုိင္အခဲေတြ ေလွ်ာ့သြားသည္ဟု ထင္လုိက္မိသည္။ <br /><br />လူၾကံဳအိမ္ကုိ ေရာက္ေသာအခါ က်ေနာ့္ကုိေစာင့္ေနၾကသည္ကုိ ေတြ႔ရသည္၊ လူၾကံဳယူလာေသာ ဦးေလးႀကီးကုိ ေတြ႔ရေသာအခါ က်ေနာ္သည္္ အမ်ဳိးအမည္မသိေသာ ခံစားမႈကုိ ခံစားလုိက္ရသည္၊ ရွက္ျခင္းလား ဝမ္းနည္းျခင္းလား စိတ္မေကာင္းျဖစ္ျခင္းလား မသိပါ၊ အျပစ္ရွိသူတစ္ေယာက္လုိပါပဲ၊<br />‘ေလယာဥ္ပ်ံစီးလာၿပီး ေခါင္းေနာက္လာတာ ေအာက္ဆင္းၿပီး သူဟာသူ ေဆးသြားဝယ္တာ၊ မင္းလာလွ်င္ မွီရေအာင္ဆုိၿပီး အျမန္ျပန္လာတာ၊ လမ္းမွာ မီးပြိဳင့္မစိမ္းခင္ အတင္းျဖတ္ေျပးတာ ကားတုိက္ခံရေတာ့မလုိ႔ ျမန္မာလုိေတာင္ အေအာ္ခံလုိက္ရေသးတယ္တဲ့၊ မင္းဦးေလးကေတာ့ေလ၊’ ဦးေလးႀကီး၏ ဇနီးသည္ကေျပာသည္၊<br />“ေအးကြာ မင္းကုိငယ္ငယ္ကပဲ ျမင္ဖူးတာ၊ မင္းအေဖက ေက်းဇူးရွိတယ္ေလ၊ မင္းအလွဴအတြက္ဆုိေတာ့ မင္းအေဖ မွာတဲ့အတုိင္း ေသခ်ာလုပ္ရတာ လြဲေခ်ာ္မွာ မျဖစ္ေစခ်င္လုိ႔ပါ၊ မင္းကုိေတြ႔ၿပီး ေသခ်ာေျပာခ်င္လုိ႔၊ ဦးေလးတုိ႔လည္း ကုသုိလ္ရတယ္ေလ”<br />‘ေရာ့ ဒီမွာေသခ်ာထည့္၊ အိမ္ေရာက္တာနဲ႔ ဘူးေျပာင္း ေရခဲေသတၱာထဲထည့္၊’ ဦးေလးႀကီးက ဆက္ေျပာရွင္းျပေနသည္၊<br />က်ေနာ္ ဘာမွ ျပန္မေျပာႏုိင္ခဲ့ပါ၊ အစီအစဥ္ထဲတြင္ မပါေသာ ဦးေလးတို႔ မိသားစုကုိ မနက္အလွဴအတြက္ဖိတ္ရင္း အိမ္အျပန္ ကားကုိ ျဖည္းျဖည္းပဲ ေမာင္းလာခဲ့မိသည္။ <br /><br />မနက္ အာရုံဆြမ္းကပ္ အားလုံးအဆင္ေျပပါသည္၊ ဆရာေတာ္ဘုရားလည္း ဘီးမုန္႔ကုိ ဘုန္းေပးပါသည္၊ ဦးေလးႀကီးတုိ႔ မိသားစုလည္း လာပါသည္၊<br />ထုိေန႔မနက္က ဆရာေတာ္ဘုရား ေပးေသာ တရားထဲတြင္ အလွဴတြင္ စိတ္ကအေရးႀကီးသည္၊<br />လွဴတတ္မွ ကုသုိလ္ရသည္ မလွဴတတ္လွ်င္ အကုသုိလ္ျဖစ္သည္တဲ့၊<br />ေနာက္ၿပီး ဆရာေတာ္ႀကီးက ပ႒ာန္း တရားေတာ္ထဲက ကမၼပစၥည္း အေၾကာင္းအနည္းငယ္ ေဟာသြားသည္၊ <br />ဒီထက္မက ကုသိုလ္ လုပ္ေနစဥ္ ကုသိုလ္ လုပ္ဖုိ႔အတြက္ အကုသိုလ္ေတြ ျဖစ္ေပၚတတ္သည္တဲ့၊<br />ေကာင္းမႈျပဳေနစဥ္မွာပင္ မေကာင္းမႈေတြျပဳလုပ္ႏုိင္သည္၊ <br />အကုသိုလ္ ေတြလုပ္မိရာမွ သတိ အသိ စိတ္ေလးျဖင့္ ကုသိုလ္ေတြလုပ္မိလာတတ္သည္တဲ့၊<br />အဓိကကေတာ့ စိတ္ပင္ျဖစ္သည္၊<br />ဘုန္းႀကီးကုိဆြမ္းကပ္ျခင္း လူေတြကုိေကၽြးေမြးျခင္းသည္ ေကာင္းေသာအလွဴျဖစ္သည္၊ ကုသိုလ္ျပဳလုပ္မႈပင္ျဖစ္သည္၊ <br />သုိ႔ေသာ္ ထုိအလွဴျဖစ္ေျမာက္ေရးအတြက္ ငါျဖစ္ခ်င္သလုိ မျဖစ္ရေကာင္းလားဆုိေသာစိတ္နဲ႔ ေဒါသ ေမာဟ ေလာဘစိတ္မ်ားဝင္ကာ အကုသိုလ္ေတြ အမ်ားႀကီး က်ေနာ္ျပဳလုပ္ခဲ့မိသည္၊<br />အကုသိုလ္ေတြ ျပဳလုပ္မိသည္ကုိ သတိဝင္လာေသာအခါ အသိစိတ္ေလးျဖင့္ ဦးေလးႀကီးတုိ႔ မိသားစုေလးကုိ အလွဴဖိတ္ခဲ့မိသည္၊ ထုိအတြက္ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈ ျပန္လုပ္ႏုိင္ခဲ့ျပန္သည္။ <br /><br />ဆရာေတာ္ႀကီးက က်ေနာ္ကုိ ရည္ညႊန္းၿပီး ေဟာေနသလုိ ခံစားလုိက္ရသည္။ <br /><br />ျဖစ္ခ်င္သလုိ မျဖစ္ေသာ စိတ္အတြက္ လူေတြကုိ <strong>ေခြးလုိ ဝက္လုိ လူေတြ</strong> ဆုိၿပီး အေရမရအဖတ္မရ ဆဲဆုိက်ိန္ဆဲ ခဲ့ေသးသည္၊ တကယ္ေတာ့ အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ ကုိယ္တုိင္လည္း ေခြးလုိဝက္လုိ အသိတရားကင္းမဲ့ ေနမိသည္ကုိ ခုမွ ဆင္ျခင္မိေတာ့သည္။ <br /><br />ကုသုိလ္တစ္ပဲ ငရဲတစ္ပိသာ ျဖစ္ခဲ့ေသာ အျဖစ္ကုိ ျပန္လည္သုံးသပ္ရင္း စိတ္ သတိ အသိ ကုိ ထိမ္းႏုိင္ဖုိ႔ ကုိယ္အတြက္ အမ်ားႀကီးလုိေသးေၾကာင္း သိလုိက္ရသည္။ <br /><br />စိတ္ သတိ အသိ ကုိမထိမ္းႏုိင္ေသးသမွ် <br />ေကာင္းေသာအျပဳကုိ မိမိျပဳလုပ္ေနသည္ ထင္ေသာ္လည္း မေကာင္းမႈေတြ တြဲပါလာတတ္သည္၊<br />မေကာင္းမႈေတြ ျပဳလုပ္ေနသူလည္း စိတ္ သတိ အသိ ေတြေၾကာင့္ ေကာင္းမႈေတြ ျပဳလုပ္တတ္ၾကသည္၊<br />ေသတဲ့အထိ အေရးႀကီးသည္က ဒီစိတ္ပင္ျဖစ္ပါသည္။ <br /><br /><br />စိတ္ သတိ အသိ ကုိထိမ္းရင္း အေကာင္းျမင္လွ်က္ ေကာင္းမႈေတြ အမ်ားဆုံး ျပဳလုပ္ႏုိင္ၾကပါေစ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3703569828120990851-258368121228776492?l=sosegado1.blogspot.com' alt='' /></div>sosegadohttp://www.blogger.com/profile/14395790276974941224noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-3703569828120990851.post-85482701488124805842011-11-10T11:02:00.004+08:002011-11-11T19:44:28.049+08:00ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္, က်ေနာ္ ႏွင့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားငါကလည္း မင္းရွိတဲ့ ေနရာကုိ လာမွာ မဟုတ္ဘူး၊<br />မင္းကလည္း ငါရွိတဲ့ ေနရာကုိ လာမွာ မဟုတ္ဘူး၊<br />ကဲ မင္းနဲ႔ငါနဲ႔ ဘယ္လုိ<strong><span style="font-size:large;color:blue;">ေတြ႔</span></strong>ၾကမလဲ။<br /><br />မင္းကလည္း အဲဒီေနရာမွာ ငါရွိတယ္ဆုိရင္ သြားမွာ မဟုတ္ဘူး၊<br />ငါကလည္း အဲဒီေနရာမွာ မင္းရွိတယ္ဆုိရင္ သြားမွာ မဟုတ္ဘူး၊<br />ကဲ မင္းနဲ႔ငါနဲ႔ ဘယ္လုိ<span style="font-size:large;color:blue;"><strong>ဆုံ</strong></span> ၾကမလဲ။<br /><br />ငါကလည္း မင္းဆုိတဲ့ အသံကုိၾကားတာနဲ႔ ေရွာင္ပြဲလုပ္သြားမွာပဲ၊<br />မင္းကလည္း ငါဆုိတဲ့ အသံကုိၾကားတာနဲ႔ ေရွာင္ပြဲလုပ္သြားမွာပဲ၊<br />ကဲ မင္းနဲ႔ငါနဲ႔ ဘယ္လုိ<span style="font-size:large;color:blue;"><strong>ညွိ </strong></span>ၾကမလဲ။<br /><br />မင္းကလည္း ငါေကာင္းတာလုပ္ေနပါဦး ငါလုပ္တာျဖစ္တဲ့အတြက္ မေကာင္းဘူးေျပာမွာပဲ၊<br />ငါကလည္း မင္းေကာင္းတာလုပ္ေနပါဦး မင္းလုပ္တာျဖစ္တဲ့အတြက္ မေကာင္းဘူးေျပာမွာပဲ၊<br />ကဲ မင္းနဲ႔ငါနဲ႔ ဘယ္လုိ<span style="font-size:large;color:blue;"><strong>ႏူိင္း</strong></span>ယွဥ္ၾကမလဲ။<br /><br />ငါကလည္း မင္းႀကိဳက္တယ္ ဆုိတဲ့အရာကုိ ငါႀကိဳက္ေနပါဦး မႀကိဳက္ဘူးေျပာမွာပဲ၊<br />မင္းကလည္း ငါႀကိဳက္တယ္ ဆုိတဲ့အရာကုိ မင္းႀကိဳက္ေနပါဦး မႀကိဳက္ဘူးေျပာမွာပဲ၊<br /><br /><br /><div style="MARGIN: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family:Times New Roman;">ကဲ မင္းနဲ႔ငါနဲ႔ ဘယ္လို<span style="color:blue;"><span style="font-size:large;"><strong>အ</strong></span></span>ႀကိဳက္ျခင္း <span style="font-size:large;color:blue;"><strong>တူ</strong></span></span>ၾကမလဲ။</div><br /><br /><div style="MARGIN: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"><strong><span style="color:#0000ff;"></span></strong><br />မင္းကလည္း ငါနဲ႔ေပါင္းတဲ့လူကုိ ငါလူလုိ႔ထင္ၿပီး ေကာင္းေနပါေစ မေကာင္းတဲ့သူလုိ႔ေျပာမွာပဲ၊<br />ငါကလည္း မင္းနဲ႔ေပါင္းတဲ့လူကုိ မင္းလူလုိ႔ထင္ၿပီး ေကာင္းေနပါေစ မေကာင္းတဲ့သူလုိ႔ေျပာမွာပဲ၊<br />ကဲ မင္းနဲ႔ငါနဲ႔ ဘယ္လုိ<span style="font-size:large;color:blue;"><strong>ေပါင္း</strong></span>သင္းၾကမလဲ။<br /><br />ငါကလည္း မင္းကဟုတ္တယ္ ဆုိတဲ့အရာကုိ ဟုတ္္ေနပါဦး မဟုတ္္ဘူးေျပာမွာပဲ၊<br />မင္းကလည္း ငါကဟုတ္တယ္ ဆုိတဲ့အရာကုိ ဟုတ္္ေနပါဦး မဟုတ္္ဘူးေျပာမွာပဲ၊<br />ကဲ မင္းနဲ႔ငါနဲ႔ <span style="font-size:large;color:blue;"><strong>အေျဖ </strong></span>ဘယ္သူမွန္တယ္ ထင္သလဲ။<br /><br />မင္းကလည္း ငါႏုိင္တုန္း မင္းကုိ နည္းနည္းေလး လုပ္လုိက္တာနဲ႔ ငါကုိလက္ညွိးထုိး တအားေအာ္မွာပဲ၊<br />ငါကလည္း မင္းႏုိင္တုန္း ငါကုိ နည္းနည္းေလး လုပ္လုိက္တာနဲ႔ မင္းကုိလက္ညွိးထုိး တအားေအာ္မွာပဲ၊<br />ကဲ မင္းနဲ႔ငါနဲ႔ <span style="font-size:large;color:blue;"><strong>ရွာ</strong></span>ၾကည့္ ဘယ္သူတရားလဲလုိ႔။<br /><br />ငါကလည္း မင္းရွိမွျဖစ္မယ္လုိ႔ေျပာရင္ တကယ္လုိအပ္ေနပါဦး မင္းမရွိလည္း ျဖစ္တယ္လုိ႔ေျပာမွာပဲ၊<br />မင္းကလည္း ငါရွိမွျဖစ္မယ္လုိ႔ေျပာရင္ တကယ္လုိအပ္ေနပါဦး ငါမရွိလည္း ျဖစ္တယ္လုိ႔ေျပာမွာပဲ၊<br />ကဲ မင္းနဲ႔ငါနဲ႔ ဒီမွာဘယ္သူ<span style="font-size:large;color:blue;"><strong>ေန</strong></span>သင့္သလဲ။<br /><br />ငါကလည္း ငါ့ ၂၁ႏွစ္တုန္းကအႏုိင္ ငါ့ေၾကညာစာတမ္းကုိ အထိမခံ တစက္ေလးမွ ေလွ်ာ့မွာမဟုတ္ဘူး၊<br />မင္းကလည္း မင္းရဲ႕စည္း မင္းရဲ႕ေဘာင္ မင္းရဲ႕စင္ေပၚက အစီအမံေတြကုိ တစက္ေလးမွ အဖ်က္မခံဘူး၊<br />ဒါဆုိ ငါကငါ့အတြက္လုပ္ေနၿပီး မင္းကမင္းအတြက္လုပ္ေနတာေပါ့၊<br />ကဲ <span style="color:blue;"><strong>လူသန္း၅၀ ေက်ာ္အတြက္</strong></span> ဘယ္သူလုပ္ေပးမလဲ။<br /><br />ဒါေပမဲ့ မင္းနဲ႔ငါနဲ႔ လက္ရွိမွာလုိ ပန္းတုိင္ကုိ အတူသြားမွျဖစ္မယ္ ဆုိေတာ့<br />ကဲ ေမးၾကရေအာင္ သူငယ္ခ်င္းေတြကုိ<br />မင္းနဲ႔ငါကုိ သူတုိ႔တေတြ ဘာလုပ္ေပးႏုိင္သလဲ။<br /><br />တစ္ေယာက္ကေတာ့ သူ႔အထင္ ေဒၚစုၾကည္က ရြဲ႕ေျပာတယ္လုိျမင္တယ္<br />တစ္ခါတစ္ေလမွာ တည့္ေျပာလုိ႔မရတာေတြရွိသလုိ<br />ထည့္ေျပာလုိ႔ မရတာေတြလည္းရွိတယ္ ဆုိတာ နားလည္<br /><br />ၾကားဘူးမွာေပါ့ ‘ပေဒသာပင္ဆုိတာ ေျမႀကီးထဲက ေပါက္လာတာ မဟုတ္ဘူး’<br />‘ေလွနံဒါးထစ္နဲ႔ သြားေနလုိ႔ကေတာ့ လုိရာဘယ္ေတာ့မွ မေရာက္’<br />အဆုိ ဒီလုိ စကားေတြ ရွိတယ္ ဆုိတာ နားလည္။<br /><br />အေဝးေဘးက တစ္ေယာက္ေရ<br />မင္းရမဲ့ တစ္ဆင့္ တစ္ပဲ ေလးအတြက္<br />ထပ္ၿပီးအကြက္ဆင္ ခြက္ျပင္ခ်င္ေနလည္း<br />မင္း တစ္ျခားက်ားကြက္ကုိ ေရြ႕ပါ<br />အဲဒီမွာ ေတာေျပာင္းတဲ့က်ားေတြနဲ႔ ေခါေတာသူေတာင္းစားေတြပဲရွိတယ္၊<br /><br />ဒီဘက္မွာေတာ့ မင္း ဘာလုပ္ေပးခဲ့သလဲ<br />တစ္ခုခုလုပ္ေပးခဲ့တယ္လုိ႔ မင္းကုိယ္မင္း ထင္ရင္ေတာ့<br />မင္းကုိယ္မင္းပဲ ေက်းဇူးတင္လုိက္ပါေတာ့။<br /><br />sosegado<br /><br /><br /></div><br /><br /><div style="TEXT-ALIGN: center; CLEAR: both" class="separator"><a style="MARGIN-LEFT: 1em; MARGIN-RIGHT: 1em" href="http://2.bp.blogspot.com/-FbPRQMEyvd4/Trsdkp49yiI/AAAAAAAAAz4/D2iZHFhoodQ/s1600/assk.JPG" imageanchor="1"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-FbPRQMEyvd4/Trsdkp49yiI/AAAAAAAAAz4/D2iZHFhoodQ/s320/assk.JPG" width="244" height="320" ida="true" /></a></div><br />ဓါတ္ပုံ နယ္ဆင္ထြန္း ေဖ့ဘြတ္ခ္ရွယ္မွ ယူပါသည္<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3703569828120990851-8548270148812480584?l=sosegado1.blogspot.com' alt='' /></div>sosegadohttp://www.blogger.com/profile/14395790276974941224noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-3703569828120990851.post-89970259242998936472011-10-13T11:59:00.001+08:002011-10-13T11:59:01.075+08:00ခင္မုိးဝါ၊ မီမီေအးႏွင့္ ေက်ာ္နုိင္စုိး၏သမီးေလး ခင္ရူပါစုိး<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-a0Bl02KKUpM/TpY-72GQN0I/AAAAAAAAAzw/1PunxYtot34/s1600/baby.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" oda="true" src="http://4.bp.blogspot.com/-a0Bl02KKUpM/TpY-72GQN0I/AAAAAAAAAzw/1PunxYtot34/s320/baby.JPG" width="240" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"></div><u><strong><span style="color: blue;">ခင္မုိးဝါ</span></strong></u><br /><br /><br />ဒီေန႔ ေအမီေအာင္ တစ္ေယာက္ ေတာ္ေတာ္ စိတ္လႈပ္ရွားေနမိသည္၊ စိတ္ဗ်ာမ်ားေနသည္ဟုေျပာလွ်င္ ပုိမွန္ပါလိမ့္မည္။ <br /><br />ဒီလုိအလုပ္မ်ဳိးကုိ ေအမီေအာင္ မလုပ္ခ်င္ပါ၊ သူလုပ္ေနရျခင္းက ဘာသာျပန္လုပ္ေနရျခင္းျဖစ္သည္၊ သူ၏အလုပ္ေတာ့ မဟုတ္ပါ အကူအညီေပးျခင္းသာျဖစ္ပါသည္၊ သုိ႔ေသာ္ တစ္ခါကူညီမိရာမွ ႏွစ္ခါသုံးခါ ဒီေနာက္မွာေတာ့ အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာျဖစ္လာခဲ့သည္၊ <br />ပုိ၍ရွင္းျပရလွ်င္ လူနာ၊ လူနာရွင္ေတြနဲ႔ ဆရာဝန္၊ ေဆးရုံအမႈထမ္းေတြၾကား ဘာသာစကား ပညာရပ္စကားေတြကုိ ဘာသာျပန္ လုပ္ေပးေနရျခင္းျဖစ္သည္၊ တစ္ခါတစ္ေလ သ႔ူကုိနားမလည္ေသာ လူနာရွင္ေတြကုိ က်မလည္း ဆရာဝန္ပါလုိ႔ ေျပာယူရတဲ့အထိ စိတ္ရွည္ခဲ့ရသည္။ <br /><br />ဒီေန႔ case ကေတာ့ ေအမီေအာင္ တစ္ခါမွ မၾကံဳဘူးပါ၊ ထုိအတူ ဒီ JJ ေဆးရုံႀကီးႏွင့္ ဆရာဝန္ေတြလည္း မၾကံဳဘူးပါ၊ ၾကားထဲဘာသာျပန္ေပးသူ ေအမီေအာင္ ေတာင္ စိတ္ပင္ပန္း လူပင္ပန္းျဖစ္ေနရလွ်င္ လူနာ၊ လူနာရွင္၊ ဆရာဝန္ေတြနဲ႔ ေဆးဝန္ထမ္းေတြဆုိ ဘယ္လုိေနမလဲ မေတြးမိေတာ့ပါ၊ ေဆးရုံေရာ လူနာရွင္ေတြေရာ ေတာင္းပန္ခ်က္အရ ညေတာင္အိပ္ရမည္ထင္သည္၊ သူကလည္း ကုိယ္ခ်င္းစာစိတ္ ဆရာဝန္စိတ္ေတြေၾကာင့္ အဆုံးထိ ကူညီရန္ ဆုံးျဖတ္ခဲ့သည္။ <br /><br />လူနာ နာမည္က ခင္မုိးဝါျဖစ္သည္၊ ေမြးလူနာလုိ႔ေျပာလွ်င္ ပုိမွန္ပါလိမ့္မည္၊ သူ႔အမ်ဳိးသားနာမည္က ေက်ာ္ႏုိင္စုိးျဖစ္သည္၊ အရပ္ျမင့္ျမင့္ ရုပ္ေခ်ာသူဟု ဆုိိႏုိင္သည္၊ ရန္ကုန္လုပ္ငန္းရွင္ အသုိင္းအဝုိင္းမွျဖစ္သည္၊ ခင္မုိးဝါ၏မိဘႏွစ္ပါးနဲ႔ အစ္မတုိ႔ကုိလည္း အျပင္ခန္းမွာေတြ႔ရသည္၊ သူတုိ႔၏စုိးရိမ္စိတ္မ်ားႏွင့္ ဆရာဝန္မ်ား၏ pressure မ်ားသည္လည္း ေအမီေအာင္ဆီသုိ႔ ကူးစက္လာခဲ့သည္။ <br /><br />ခင္မုိးဝါ၏ အစ္မဆီက ၾကားသိရသည္မွာ ခင္မုိးဝါသည္ ပထမဦးဆုံး ကုိယ္ဝန္ေဆာင္ျခင္းျဖစ္သည္၊ ခင္မုိးဝါ ကုိယ္ဝန္ရွိေၾကာင္း သိရသည္နဲ႔ လင္မယားႏွစ္ေယာက္လုံး ႏွစ္ဘက္မိသားစု အားလုံးဝမ္းသာေပ်ာ္ျမဴးမိၾကသည္၊ Ultrasound ထဲမွာ သမီးေလးလုိ႔ သိရၿပီးေနာက္၊ ကုိယ္ဝန္ ၂၄ပတ္ျပည့္သည့္ေန႔က လင္မယားႏွစ္ေယာက္လုံး သေဘာတူကာ သမီးေလးကုိ ခင္ရူပါစုိးဟု နာမည္ေရြးခဲ့ၾကသည္၊ ထုိေပ်ာ္ရႊင္မႈမ်ားသည္ သူတုိ႔အတြက္ သိပ္မၾကာရွည္ခဲ့ပါ၊ ၂၅ပတ္ေရာက္လာေသာအခါ ကုိယ္ဝန္အပ္ထားတဲ့ OG အထူးကု ဆရာဝန္မႀကီးက Ultrasound ထဲမွာ ကေလးလက္လႈပ္ရွားမႈမရွိဘူးလုိ႔ ဆုိလာသျဖင့္ အားလုံးစုိးရိမ္မႈမ်ား ျဖစ္လာသည္၊ ေနာက္ဆုံးပုိက္ဆံရွိေသာ အသုိင္းအဝုိင္းျဖစ္သည့္အေလွ်ာက္ စကၤာပူတြင္ လာျပရန္ဆုံးျဖတ္လုိက္ၾကသည္။ <br /><br />ပထမဦးဆုံး ပုိက္ဆံရွိ ျမန္မာေတြအျပမ်ားသည္ Mount Marina ေဆးရုံတြင္ ျပမိေသာအခါ ကေလးအေျခအေနကုိ အတိအက်မေျပာႏုိင္ေပ၊ ပုံမွန္မဟုတ္ေသာ ကေလးအေျခအေနဟုသာ မွတ္ခ်က္ေပးၿပီး ေနာက္ထပ္စမ္းသပ္မႈမ်ား လုပ္ရမည္ ျဖစ္ေၾကာင္းေျပာသည္၊ ရွင္းလင္းျပတ္သားေသာ ေက်နပ္ေလာက္ေသာ အေျဖကုိမရခဲ့သျဖင့္ ေနာက္ဆုံး JJ ေဆးရုံႀကီးဆီေရာက္ခဲ့ရျခင္းျဖစ္ပါသည္။ <br /><br />JJ ေဆးရုံႀကီးက နာမည္အႀကီးဆုံး ကမာၻအဆင့္အတန္းဝင္ ေတာ္ဝင္သမားေတာ္ပါရဂူႀကီးထံ ျပသခဲ့ၾကသည္၊ ေနာက္ဆုံးေပၚ ေခတ္မွီစက္ကရိယာေတြ အကူအညီနဲ႔ စမ္းသပ္မႈမ်ားလုပ္ခဲ့သည္၊ ပါရဂူႀကီးက ကေလးသည္ ပုံမွန္လႈပ္ရွားေနေၾကာင္း မွတ္ခ်က္ခ်ေပးသည္၊ ထြက္လာေသာ အေျဖတစ္ခုက မိသားစုအားလုံးကုိ စုိးရိမ္စိတ္မ်ား ပုိေပးေစခဲ့သည္၊ ကေလးသည္ down syndrome ျဖစ္ႏုိင္ေခ် ၂၅%ရွိသည္ဆုိသည္၊ ထုိအတြက္ စကၤာပူတြင္ေမြးဘုိ႔ ဆုံးျဖတ္လုိက္ၾကသည္၊ ခင္မုိးဝါ၊ ခင္မုိးဝါအေမႏွင့္ အစ္မတုိ႔သည္ စကၤာပူတြင္ အိမ္ခန္းငွါးေနထုိင္ၿပီး ေက်ာ္ႏုိင္စုိးနဲ႔ ခင္မုိးဝါအေဖကေတာ့ ကူးခ်ည္သန္းခ်ည္လုပ္ေနခဲ့သည္၊ သူမ်ားေတြ ကုိယ္ဝန္ေဆာင္ေနတာ ဘာမွမျဖစ္ေပမဲ့ သူ႔အတြက္ ဘာလုိ႔ အဆင္မေျပမႈေတြ ျဖစ္ေနရတာပါလဲလုိ႔ ခင္မုိးဝါစဥ္းစားမိခဲ့သည္။ <br /><br />ဒီလုိနဲ႔ ခြဲစိတ္ေမြးဖြားမည့္ေန႔သုိ႔ ေရာက္လာခဲ့သည္၊ မခြဲစိတ္မွီ လူနာကုိ စမ္းသပ္ၾကည့္ေသာအခါ မထင္မွတ္ေသာ အေျခအေနတုိ႔ကုိ ေတြ႔ရသျဖင့္ ပါရဂူႀကီးနဲ႔ ဆရာဝန္ေတြအားလုံး နားမလည္ႏုိင္ေအာင္ျဖစ္ရသည္၊ လူနာရွင္မ်ားလည္း ဗ်ာမ်ားသြားသည္၊ ခင္မုိးဝါသည္ ICP disorder ျဖစ္ေနသည္၊ ၿပီးေနာက္ thrombocyte level ျမင့္တက္ေနသည္၊ WBC, hemoglobin လုံးဝမျငိမ္၊ ေသြးတုိင္းတာမႈ CBC upset ျဖစ္ေနျခင္းျဖစ္ပါသည္၊ ပါရဂူႀကီးနဲ႔ ဆရာဝန္ေတြအားလုံး ေခါင္းေျခာက္ကုန္သည၊္ ၿပီးခဲ့တဲ့အပတ္က လူနာကုိ စမ္းသပ္မႈ အကုန္လုပ္ခဲ့သည္ ဘာလကၡဏမွာမျပ ဒီေန႔ဘယ္လုိျဖစ္သြားရပါလိမ့္၊ ေမးခြန္းမ်ားကုိ ဘယ္သူမွ မေျဖႏုိင္အားၾကပါ၊ ေသခ်ာတာက C section လုပ္လုိ႔မရ လူနာ ေသြးလြန္ excessive hemorrhage ျဖစ္ၿပီး ေသဆုံးသြားႏုိင္သည္၊ ပါရဂူႀကီးကေတာ့ လုိလုိမယ္မယ္ Blood bank ႏွင့္ Internal medicine ကုိ advance အေၾကာင္းၾကားထားသည္၊ လူနာကေမြးခ်ိန္တန္ေနၿပီ မဟုတ္ပါလား။ <br /><br />ေနာက္ဆုံးေပၚ ကရိယာေတြ စက္ေတြသုံးၿပီး စမ္းသပ္မႈမ်ဳိးစုံကုိ လုပ္ေနၾကသည္၊ လူနာရွင္မ်ား၏ စုိးရိမ္တႀကီးေမးသံမ်ား ဆရာဝန္မ်ား၏ အေျဖမ်ားၾကားတြင္ ေအမီေအာင္တစ္ေယာက္ ဗ်ာမ်ားေနခဲ့သည္၊<br />ပါရဂူႀကီး၏ What is happening! What is happening! ေရရြတ္သံက အႀကိမ္မနည္းေတာ့၊ လူနာရွင္မ်ား၏ ဘယ္လုိျဖစ္တာလဲ ဆရာမရယ္ လုပ္ပါဦး ေျပာေပးပါဦး ဆုိသံမ်ားကလည္း အႀကိမ္မနည္းေတာ့ေပ၊ ပါရဂူႀကီး၏ အေၾကာင္းၾကားခ်က္အရ ေသြးဘက္ဆုိင္ရာႏွင့္ ကေလး ပါရဂူႀကီးႏွစ္ဦး ထပ္ေရာက္လာသည္၊ ေနာက္ထပ္စမ္းသပ္မႈေတြလုပ္ျပန္သည္ အေျဖကမရေသးေပ၊ ကေလးBP မေကာင္းဘူးဟုေျပာသံၾကားလုိက္ရသည္၊ စမ္းသပ္မႈေတြထပ္လုပ္ျပန္သည္၊ ကေလး Fetal distress ျဖစ္ေနၿပီဆုိတာကုိ ဆရာဝန္ေလးတစ္ေယာက္ အလန္႔တၾကား ေအာ္လုိက္ေသာအခါ၊ ပါရဂူႀကီးက This is I don’t want to hear ဆုိၿပီး မ်က္စိမ်က္ႏွာ ပ်က္၍ေနၿပီ၊ ကေလးကုိ Amniotic fluid test လုပ္ထားတာမၾကာေသး အေျဖေတြက ဘယ္လုိျဖစ္တာလဲ၊ ပါရဂူႀကီး ေနာက္တစ္ႀကိမ္ Nothing is 100% accurate လုိ႔ထပ္ေျပာလုိက္သည္၊ ထုိအခ်ိန္တြင္ ေမြးလူနာကလည္း ကေယာင္ကတမ္းေတြ ေျပာလုိ႔လာသည္၊ ခႏၶာကုိယ္က တဆတ္ဆတ္လႈပ္လုိ႔လာသည္ ပါရဂူႀကီးေတြနဲ႔ ဆရာဝန္ေတြ ဘာလုပ္လုိ႔ ဘာကုိင္ရမလဲ မသိေတာ့ေပ၊ ထုိအခ်ိန္တြင္ ခဲြစိတ္ ပါရဂူႀကီးက လူနာကုိ ေမ့ေဆးေပးလုိက္လုိ႔ ေျပာလုိက္သည္၊ သူေျပာသည့္အတုိင္း ေမ့ေဆးဆရာဝန္က လုပ္လုိက္သည္၊ ကန္႔ကြက္မည့္သူမရွိ၊ ခဲြစိတ္ပါရဂူႀကီးသည္ တျခားပါရဂူႀကီးေတြ ဟုိစမ္းသပ္ဒီစမ္းသပ္ခုိင္းသည္ကလြဲလုိ႔ ပထမဦးဆုံး action လုပ္ခုိင္းသူလည္းျဖစ္သည္။ <br /><br />လူနာေမ့ေျမာသြားေသာအခါ ဘယ္သူမွ ဘာဆက္လုပ္ရန္မညႊန္ၾကားေတာ့၊ ဒီအခ်ိန္မွာ ပါရဂူႀကီးက ေသြးCBC လုပ္ခုိင္းလုိက္သည္၊ အျမန္ဆုံးလုပ္ရန္ ညႊန္ၾကားလုိက္ျပန္သည္၊ ခဏေနၾကာ ဆရာဝန္ေလးတစ္ေယာက္က everything is normal ဆုိၿပီး resultကုိ OGပါရဂူႀကီးထဲထည့္လုိက္သည္၊ ပါရဂူႀကီးသည္ Oh my God! လုိ႔ဆုိၿပီးေရရြတ္လုိက္ၿပီး၊ C section ခြဲစိတ္မႈစမယ္ဆုိၿပီး resultကုိ တစ္ျခားပါရဂူႀကီးေတြကုိ လက္ဆင့္ကမ္းလုိက္သည္၊ ပါရဂူႀကီးဘဝတြင္ ပထမဦးဆုံး စိတ္လႈပ္ရွားစြာ ခြဲစိတ္ေမြးဖြားမႈပင္ျဖစ္သည္၊ အလြဲလြဲအမွားမွားေတြက အႀကိမ္ႀကိမ္ပင္၊ ဆရာဝန္ငယ္ႏွစ္ေယာက္ကုိ ပါရဂူႀကီးသည္ အလြဲလြဲအမွားမွားေတြအတြက္ ခြဲစိတ္ခန္းထဲက ေမာင္းထုတ္ပစ္ခဲ့သည္၊ JJ ေဆးရုံႀကီးသမုိင္းတြင္ သမားေတာ္ႀကီးမ်ား ပါရဂူႀကီးမ်ား အမ်ားဆုံးပါေသာ ခြဲစိတ္ေမြးဖြားမႈပင္ျဖစ္သည္။ <br /><br />ပါရဂူႀကီးေတြ ခြဲစိတ္ေမြးဖြားေနခ်ိန္မွာေတာ့ လူနာရွင္ေတြ စုိးရိမ္တႀကီးနဲ႔ ငုိယုိေနၾကသည္၊ ေအမီေအာင္ တစ္ေယာက္ကေတာ့ ပရိတ္ႀကီးတရားေတာ္ေတြကုိ အဆက္မျပတ္ရြတ္ဆုိေပးေနသည္၊ ခဏေနၾကာ နပ္စ္တစ္ေယာက္က ေအမီေအာင္ႏွင့္ ေက်ာ္ႏုိင္စုိးကုိ ခြဲစိတ္ခန္းထဲသုိ႕ေခၚသျဖင့္ ဂ်မ္းဆု ဝတ္စုံမ်ားလဲကာ ဝင္လာခဲ့သည္၊ ေအမီေအာင္တုိ႔ ႏွစ္ေယာက္အထဲသုိ႔ေရာက္ေသာအခါ ကေလးကုိဆဲြထုတ္ကာ ခ်က္ႀကိဳးျဖတ္ေနၿပီျဖစ္သည္၊ ပါရဂူႀကီးက ေအမီေအာင္နားကပ္ၿပီး အေမအဆင္ေျပေၾကာင္း ကေလးအသက္မရႈေၾကာင္းေျပာလုိက္သည္၊ ကေလးကုိ ကေလး ပါရဂူႀကီးက ၅မိနစ္ေလာက္ စမ္းသပ္ၾကည့္ၿပီး ခင္မုိးဝါေမြးေသာကေလး မိန္းခေလး နာမည္ ခင္ရူပါစုိး ဘယ္ေန႔ ဘယ္အခ်ိန္တြင္ ေသဆုံးၿပီျဖစ္ေၾကာင္း ေၾကညာလုိက္သည္၊ ဆရာဝန္ငယ္မ်ားကုိ လုိအပ္သည္မ်ားကုိ ဆက္လုပ္ရန္ ညႊန္ၾကားလုိက္သည္၊ ၿပီးေနာက္ကေလးကုိ ေက်ာ္ႏုိင္စုိးလက္ထဲထည့္လုိက္သည္။ <br /><br />ေက်ာ္ႏုိင္စုိးသည္ ကေလးလက္ထဲ ေရာက္လာေသာအခါ အဆက္မျပတ္ ငုိေၾကြးေနေတာ့သည္၊ ကေလးမ်က္ႏွာတြင္ ေမြးရာပါ ဒဏ္ရာလုိမ်ဳိး ျခစ္ရာႀကီးတစ္ခု အေပၚႏႈတ္ခမ္းကေန ပါးထိပါရွိေၾကာင္း ေအမီေအာင္သတိထားမိလုိက္သည္၊ ေက်ာ္ႏုိင္စုိးသည္ ကေလးကုိ ေအမီေအာင္ကုိေပးကာ ခင္မုိးဝါကုိ ဖက္၍ ငုိေနေလေတာ့သည္၊ ခင္မုိးဝါကား သတိမရေသးေပ၊ ေအမီေအာင္သည္ ကေလးမ်က္ႏွာေလးကုိၾကည့္ကာ ေခါင္းကေလးကုိ ပြတ္သတ္ေပးေနမိသည္။<br /><br /><u><strong><span style="color: blue;">မီမီေအး</span></strong></u><br /><br />မီမီေအး တစ္ေယာက္ လက္ေခ်ာင္းေလးမ်ား နာက်င္မႈဒဏ္ကုိ ႀကိတ္မွိတ္ခံေနခဲ့သည္၊ ခုေတာ့ နာက်င္မႈက ထုံေစတတ္သလားမသိ နာမွန္းမသိေတာ့ေပ၊ မီမီေအးရဲ႕ မ်က္ႏွာမွာေတာ့ နာၾကည္းမႈ အျပည့္ကုိေတြ႔ရသည္။ <br /> <br />တကယ္ေတာ့ မီမီေအးတစ္ေယာက္ နတ္ပူေဇာ္ေနျခင္းျဖစ္ပါသည္၊ ေဘးနားက လုပ္ေဆာင္ေပးသူ ေဒၚလုံး ကေတာ့ ပါးစပ္က ဘာေတြရြတ္ဖတ္ ေနသလဲမသိပါ၊ အရင္တုန္းကေတာ့ ပူေဇာ္ပသမႈေတြကုိ ေဒၚလုံးအိမ္မွာပဲ လုပ္ေသာ္လည္း ဒီေန႔ပုိမုိအစြမ္းထက္ေစရန္ ေဒၚလုံးအၾကံေပးသည့္အတုိင္း ရြာအဝင္ နတ္စင္တြင္ လုပ္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္၊ ေဒၚလုံးတုိ႔ရြာက ေက်ာက္တန္းကေန ပင္လယ္ဘက္ ၄မုိင္ေလာက္သြားရေသာ ျပင္စာရြာကေလးျဖစ္သည္၊ တစ္ရြာလုံးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားသည္ တံငါသည္မ်ား ျဖစ္ၾကသည္၊ ဒီနတ္စင္ကလည္း ရာဇဝင္နဲ႔ျဖစ္သည္ ဒီနတ္စင္ေဆာက္၍ ပူေဇာ္လုိက္မွ ရြာႏွင့္ရြာနီးပတ္ဝန္းက်င္တုိ႔တြင္ အေသအေပ်ာက္မ်ား နာမက်န္းမႈမ်ား ရပ္ကုန္ခဲ့သည္ဆုိ၏၊ ဒါေၾကာင့္ ေဒၚလုံးတုိ႔လုိ ပညာသည္ေတြအတြက္ ဒီနတ္စင္သည္ အေရးပါခဲ့သည္၊ ဒီနယ္တစ္ဝုိက္မွာေတာ့ ေအာက္လမ္းလုိ႔ေခၚမလား အစီအမံလုိ႔ေခၚမလား ေဒၚလုံးကနာမည္ႀကီးပင္ျဖစ္သည္၊ ေဆြစဥ္မ်ဳိးဆက္ ထိန္းသိမ္းလာေသာ ပညာျဖစ္သည္ဟု ဆုိၾကသည္။ <br /> <br />ဒီေက်ာက္တန္း သန္လ်င္ဘက္မွာ ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားတြင္ နတ္စင္အမ်ားအျပားကုိေတြ႔ႏုိင္သည္၊ သန္လ်င္ဘက္တြင္ နတ္စင္တစ္ရာေတာင္ရွိလုိက္ေသးသည္၊ ေရွးက မြန္ၿမိဳ႕ႀကီးမ်ား ထြန္းကားရာေဒသျဖစ္သျဖင့္ ေရွးေဟာင္းမြန္ရုိးရာနတ္စင္မ်ားလည္း အမ်ားအျပားရွိသည္၊ စင္တင္ထားေသာ နတ္မ်ား နတ္စင္မ်ားသည္လည္း နတ္စင္တစ္စင္နဲ႔တစ္စင္ တူညီၾကမည္မဟုတ္ေပ၊ ယခုနတ္စင္ကုိေတာ့ မယ္အုိနတ္စင္ ေခၚသည္ဟု ေဒၚလုံးကေျပာသည္၊ ေဒၚလုံးအျမဲပသေနေသာ ရြာနတ္ပင္ျဖစ္သည္။ <br /> <br />ဒီေန႔နတ္စင္တြင္ ပူေဇာ္ထားတာေတြက အထူးအဆန္းေတာ့မဟုတ္ေပ၊ ၾကက္ေၾကာ္၊ ေကာက္ညွင္းေပါင္း၊ ငွက္ေပ်ာသီး၊ ငါးေလးေၾကာ္ေတြျဖစ္သည္၊ အုန္းသီးကုိခြဲ အုန္းရည္ေတြကုိ နတ္စင္ကုိဝုိင္းကာ ပက္ျဖန္းထားသည္ စည္းခ်ထားျခင္းျဖစ္သည္ဟု ေဒၚလုံးကေျပာသည္၊ ေနာက္ၿပီး ေခတ္မွီမွီ မယ္အုိကုိ Max လိေမၼာ္ရည္ကပ္ထားသည္၊ ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ ေဒၚလုံး၏လွ်ဳိ႕ဝွက္ခ်က္ျဖစ္သည္၊ ငါးခူေကာင္အႀကီးႀကီးကုိ ျပဳတ္ကာ ငွက္ေပ်ာဖတ္နဲ႔ထုတ္ကာ ပူေဇာ္ထားသည္၊ ဒါကမယ္အုိအႀကိဳက္ျဖစ္သည္၊ ဒီငါးခူေကာင္အၾကီးေတြက ေက်ာက္တန္းေရလယ္ဘုရားက ခုိးဖမ္းထားေသာ ဘုရားငါးမ်ားျဖစ္သည္၊ ဘုရားငါးေတြကုိ ဘယ္လုိရေအာင္ယူရမလဲ ေဒၚလုံးတုိ႔ကေတာ့ ယူေနၾက လုပ္ေနၾကျဖစ္သည္၊ ပြဲေတြရဲ႕တဘက္တြင္ ဖေယာင္းတုိင္ထြန္းထားၿပီး ငွက္ေပ်ာအူ အႀကီးႀကီးတစ္ခုနဲ႔ အေသးေလးတစ္ခုေထာင္ထားသည္၊ ထုိငွက္ေပ်ာအူမ်ားတြင္ သံခၽြန္မ်ား ထုိးစုိက္ထားသည္၊ အပ္ေတြနဲလည္း ထုိးထားသည္၊ ငွက္ေပ်ာအူတစ္ခုစီမွာ အပ္တစ္ခုစီက အပ္ခ်ည္မွ်င္ အနီေရာင္ေတြကုိ သြယ္တန္းကာ မီမီေအး၏ လက္ေခ်ာင္းကေလးမ်ားတြင္ ခပ္တင္းတင္း ရစ္ပတ္ထားသည္၊ ၿပီးေတာ့ မီမီေအး၏ လက္ေခ်ာင္းကေလးမ်ားကုိ ေသြးထြက္ေအာင္ အပ္ေတြနဲ႔ထုိးေဖါက္ထားသည္၊ ေသြးမ်ားက အပ္ခ်ည္မွ်င္ကုိ ေပေစရမည္ျဖစ္သည္၊ ဖေယာင္းတုိင္ထြန္းၿပီးသည့္ အခ်ိန္မွစ၍ ေဒၚလုံးက မယ္အုိကုိ ရြတ္ဖတ္ ပူေဇာ္ပသေတာ့သည္၊ မီမီေအးကေတာ့ ေဒၚလုံးကသင္ထားေပးသည့္အတုိင္း ‘ငါခံသလုိနင္တုိ႔ခံေစရမယ္ ငါသမီးေသသလုိ နင္တုိ႔ေသေစရမယ္’ ဆုိၿပီး ၁၅ မိနစ္ တစ္ခါေလာက္ရြတ္ေနရသည္၊ ေဒၚလုံးကေတာ့ ရြတ္ဖတ္လုိက္ အုန္းသီးေတြကုိခြဲ အရည္ေတြျဖန္းလုပ္လုိ႔ေနသည္၊ အုန္းသီးအနည္းဆုံး ဆယ္လုံးေလာက္ပုံထားသည္၊ ဖေယာင္းတုိင္ေတြကလည္း ကာတြန္လုိက္ျဖစ္သည္၊ ေဒၚလုံးေရာ မီမီေအးေရာ ပူေဇာ္ေနခ်ိန္တြင္ အစာမစားရပါ၊ ေသာက္ရန္ေဖ်ာ္ရည္မ်ားကုိ ေဘးမွာခ်ထားသည္။ <br /> <br />အဘယ္ေၾကာင့္ မီမီေအးတစ္ေယာက္ အနာခံၿပီး ပူေဇာ္ပသေနသလဲ ေမးစရာေတြရွိပါသည္၊ <br /><br />မီမီေအးသည္ ေတာင္ဒဂုံဘက္ကျဖစ္သည္၊ အေဖသည္ အစိုးရဝန္ထမ္းတစ္ဦးျဖစ္သည္၊ မီမီေအးဆယ္တန္းေအာင္ၿပီးေသာအခါ တကၠသုိလ္ဆက္တက္ရန္ မျဖစ္နုိင္ေတာ့သျဖင့္ စာေပးစာယူတက္ရင္း ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ထဲက ကုန္တုိက္တစ္ခုတြင္ အေရာင္းစာေရးဝင္လုပ္ျဖစ္သည္၊ အလုပ္ဝင္လုပ္ၿပီး တစ္ႏွစ္ေလာက္အၾကာတြင္ ေက်ာ္ႏုိင္စုိးနဲ႔သိကၽြမ္းခဲ့သည္၊ ေဘးကလည္းေျမာက္ေပး အခ်စ္ကစားတတ္ေသာ အရြယ္ျဖစ္သည့္အတြက္ မီမီေအးႏွင့္ေက်ာ္ႏုိင္စုိးတုိ႔ သမီးရည္းစားျဖစ္လာၾကသည္၊ ေက်ာ္ႏုိင္စုိးသည္ မီမီေအးထက္ ၆ႏွစ္ေလာက္အသက္ပုိႀကီးသည္၊ မီမီေအးသည္ ေက်ာ္ႏုိင္စုိးကုိ အရမ္းလည္းခ်စ္သည္ အားလည္းကုိးသည္၊ ဒီလုိနဲ႔ရည္းစားသက္တမ္း ၃ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္မွာ ေက်ာ္ႏုိင္စုိးကုိ သူ႔အိမ္ကမိန္းမေပးစားဖုိ႔စီစဥ္ၾကသည္၊ ေက်ာ္ႏုိင္စုိးက သူ႔တြင္ မီမီေအးရွိေနၿပီလုိ႔ အိမ္ကုိမေျပာ၊ ပုိရႈပ္ေထြးစရာက မီမီေအးတြင္ ကုိယ္ဝန္ရွိလာခဲ့သည္၊ ေက်ာ္ႏုိင္စုိးက အေျခအေနအရ အိမ္ကေပးစားသည့္မိန္းမကုိ ယူရမည္ျဖစ္ေၾကာင္း တစ္ဘက္တြင္လည္း မီမီေအးကုိ လက္ထပ္ေပါင္းသင္းမည္ျဖစ္ၾကာင္း ေျပာသည္၊ ေက်ာ္ႏုိင္စုိးကုိ ခ်စ္ေသာစိတ္နဲ႔ မီမီေအးတစ္ေယာက္ ေက်ာ္ႏုိင္စုိးေျပာသမွ် ယုံျဖစ္ခဲ့သည္၊ ကုိယ္ဝန္၆လေလာက္ ရွိလာခ်ိန္မွာ ေက်ာ္ႏုိင္စုိးတစ္ေယာက္ မီမီေအးကုိ ကုိယ္ဝန္ဖ်က္ခ်ရန္ စည္းရုံးသည္၊ အသက္အႏၱရာယ္ရွိေၾကာင္း မျဖစ္ႏုိင္ေၾကာင္း အမ်ဳိးမ်ဳိးျငင္းဆန္ေပမဲ့၊ ေက်ာ္ႏုိင္စုိး၏ အေျပာထဲတြင္ မီမီေအးယုံၾကည္ကာ ကုိယ္ဝန္ခ်က္ခ်ဖုိ႔ သေဘာတူခဲ့သည္၊ ေက်ာ္ႏုိင္စုိးက ကုိယ္ဝန္ဖ်က္ခ်ေပးေသာ ေဆးခန္းကုိေခၚလာက ကုိယ္ဝန္ဖ်က္ခ်ခဲ့သည္၊ မီမီေအးတစ္ေယာက္ မေသရုံတမယ္ ခံခဲ့ရသည္၊ ရက္စက္စြာ ဖ်က္ခ်ခံရေသာ ၆လလြယ္ထားသည့္ မိမိသေႏၶသားေလးကုိ မိမိကုိယ္တုိင္သၿဂဳႋဟ္ ခဲ့သည္၊ သမီးေလးလုိ႔သိရသည္၊ သေႏၶသားေလး၏မ်က္ႏွာမွာေတာ့ ဖ်က္ခ်စဥ္ကရခဲ့ေသာ ဒဏ္ရာမ်ားနဲ႔ျဖစ္သည္။ <br /><br />ေျပာထားသည့္အတုိင္း မီမီေအးတစ္ေယာက္ ေက်ာ္ႏုိင္စုိးကုိ ေစာင့္ေနခဲ့သည္၊ ေက်ာ္ႏုိင္စုိးတစ္ေယာက္ကေတာ့ ေပၚမလာေတာ့ေပ၊ တစ္ေန႔မွာေတာ့ ေစာင့္ေနသူမေပၚလာပဲ မထင္မွတ္ေသာသူကေရာက္လာခဲ့သည္၊ ေရာက္လာခဲ့သူကေတာ့ ေက်ာ္ႏုိင္စုိး၏မိန္းမ ခင္မုိးဝါပင္ျဖစ္သည္၊ ပုိက္ဆံမက္လုိ႔ ငါ့ေယာက္်ားကုိ လက္မလြတ္ႏုိင္တာလား ဆုိၿပီး ရန္ျဖစ္ပါးရုိက္၊ ပုိက္ဆံထုတ္မ်ားနဲ႔ပစ္ေပါက္ၿပီး ျပန္သြားခဲ့သည္၊ ကုိယ္ဝန္ဖ်က္ခ်စဥ္က ဒဏ္ရာနဲ႔ နလန္မထူႏုိင္ေသးမုိ႔ မီမီေအးတစ္ေယာက္ ဘာမွာျပန္မလုပ္ႏုိင္ခဲ့ပါ၊ ေက်ာ္ႏုိင္စုိးကေတာ့ ေပၚမလာခဲ့ပါ၊ မီမီေအးကုိ ဘာအဆက္အသြယ္မွလည္း မလုပ္ေတာ့ပါ၊ မီမီေအးႏွင့္ ေက်ာ္ႏုိင္စုိးတုိ႔ ဇာတ္လမ္းရပ္သြားၿပီလုိ႔ေျပာႏုိင္ပါသည္။ <br /><br />ခင္မုိးဝါကပင္ မီမီေအးအေၾကာင္းကုိသိသြားၿပီး ေက်ာ္ႏုိင္စုိးကုိ မီမီေအး၏ ကုိယ္ဝန္ကုိသြားဖ်က္ခ်ခုိင္းျခင္းျဖစ္သည္ ဟုသိခဲ့ရသည္၊ ခ်စ္သူကုိယုံၾကည္လြန္းခဲ့ေသာ မီမီေအး၏ အမွားပင္ျဖစ္သည္။<br /><br />ဒါဆုိ မီမီေအးတစ္ေယာက္ ေက်ာ္ႏုိင္စုိးကုိ မုန္းသင့္ပါသလား? ခင္မုိးဝါကုိ မုန္းသင့္ပါသလား? <br /><br />ေက်ာ္ႏုိင္စုိးက ဇာတ္လမ္းရပ္ မဆက္သြယ္ေတာ့ေပမဲ့ မီမီေအးတစ္ေယာက္ကေတာ့ ေက်ာ္ႏုိင္စုိးတုိ႔ အေၾကာင္းကုိ အျမဲစုံစမ္းလွ်က္ရွိသည္၊ ေက်ာ္ႏုိင္စုိးကုိ ခ်စ္လြန္းလုိ႔ေတာ့မဟုတ္ေပ၊ အမုန္းရန္ၿငိဳးမ်ားကုိ ေပးဆပ္ရန္အတြက္ျဖစ္သည္၊ ေက်ာ္ႏုိင္စုိးမိန္းမ ခင္မုိးဝါ ကုိယ္ဝန္ရွိသည္လုိ႔ၾကားကတည္းက မီမီေအး၏အၿငိဳးႏွင့္ ေဒါသတုိ႔သည္ အထြက္အထိပ္သုိ႔ေရာက္ခဲ့သည္၊ သန္လ်င္မွ လုပ္ေဖၚကုိင္ဖက္တစ္ေယာက္ ဆက္သြယ္ေပးခ်က္အရ အစီအမံေကာင္းေသာ ေဒၚလုံးနဲ႔ဆက္သြယ္မိခဲ့သည္၊ အစီအမံမ်ားကုိ အဆက္မျပတ္လုပ္လာရာမွ ဒီေန႔ ခင္မုိးဝါေမြးဖြားမည္ကုိ သိရသျဖင့္ အထူးအစီအမံမ်ား ျပဳလုပ္ၾကျခင္းျဖစ္ပါသည္။<br /><br /><strong><u><span style="color: blue;">သမီးေလး ခင္ရူပါစုိး</span></u></strong><br /><br />၃၁ဘုံက်င္လည္ၾကရာတြင္ လူဘဝသည္ရရွိဘုိ႔ မလြယ္ကူ၊ အေၾကာင္းကံတုိ႔ေၾကာင့္ လူဘဝသေႏၶတည္ခြင့္ရေသာ္လည္း လူတစ္ေယာက္ေမြးဖြားလာဘုိ႔ မလြယ္ကူေၾကာင္း သမီးကုိယ္တုိင္သိရွိခဲ့ရပါၿပီ။<br /><br />သမီး၏အတိတ္အေၾကာင္းကံတုိ႔သည္ သမီးကုိလူျဖစ္လာခြင့္မေပးခဲ့ပါေခ်၊ လူေလာကႀကီးတြင္ တစ္နာရီေလာက္ေတာင္ ေနခြင့္ေတာင္မေပးခဲ့ပါသလား၊ တစ္ႀကိမ္လည္းမဟုတ္ ႏွစ္ႀကိမ္တုိင္တုိင္ျဖစ္ပါသည္ တရားၾကပါသလား ေလာကႀကီးရယ္ဟု ေမးလုိက္ခ်င္ပါသည္။<br /><br />ပထမတြင္ အေမ၏ဝမ္းထဲ ၆လအရြယ္မွာပဲ သမီးကုိ အဆုံးစီရင္ခဲ့ၾကပါသည္၊ နာက်င္ျခင္းေဝဒနာကုိ လူသားအျဖစ္မေရာက္ရွိေသးခင္မွာပဲ သမီးခံစားခဲ့ရသည္၊ ခံစားတတ္သည္ကုိ သူတုိ႔သိရွိၾကပါရဲ႕လား၊ သမီးေသဆုံးျခင္းကုိ လူတစ္ေယာက္ေသဆုံးျခင္းလုိ႔ သူတုိ႔မွတ္ယူၾကပါသလား၊ လူသားတစ္ေယာက္ကုိ သတ္ျဖတ္ျခင္းလုိ႔လည္း သူတုိ႔မွတ္ယူၾကပါသလား။<br /><br />လူမျဖစ္ခင္ကပင္ သမီးလူေတြကုိမုန္းတီးေနမိပါၿပီ၊ လူမျဖစ္ခင္ကပင္ လူေလာကႀကီးကုိ သမီးတအားေၾကာက္၍ေနပါၿပီ၊ စစ္မွန္ေသာ သစၥာတရားမ်ားကုိရွာေဖြနုိင္ေသာ ေလာကႀကီးတဲ့ သမီးသံသယ ျဖစ္မိေနပါၿပီ။<br /><br />ပထမတစ္ခါေသဆုံးရတုန္းက သမီးမွာနာမည္ေတာင္မရွိခဲ့ပါ၊ မွတ္တမ္းလည္း မဝင္ခဲ့ပါ၊<br /><br />ခုတစ္ခါေတာ့ သမီးရဲ႕နာမည္ေလးက ခင္ရူပါစုိး တဲ့၊ ေသဆုံးေၾကာင္း မွတ္တမ္းေတြဘာေတြနဲ႔ အဆင့္ျမင့္ျမင့္ ေသဆုံးရျခင္းပါလားလုိ႔ ေတြးမိခဲ့သည္၊<br /><br />သမီး၏အတိတ္ကံအေၾကာင္းကလည္း သမီးကုိ လူျဖစ္ေစခ်င္ပါသတဲ့လား၊ <br /><br />ဒီအေဖနဲ႔ပဲ အေမႏွစ္ေယာက္စီမွာ သမီးလူျဖစ္ဖုိ႔ ဖန္လာခဲ့ရသည္၊ <br /><br />ဒါေပမဲ့ သမီးလူသားတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခြင့္မရခဲ့ပါ၊ <br /><br />ဒီအေဖကုိ သမီးအတိတ္ေၾကြးေတြရွိခဲ့သလား သမီးကေပးဆပ္ဖုိ႔လား အေဖကေပးဆပ္ဖုိ႔လား၊ သံသရာဝဋ္ေၾကြးတုိ႔၏ ဆင္းရဲျခင္းကုိ သမီးသိခဲ့ရပါၿပီ၊<br /><br />သမီးရဲ႕ေကာင္းေသာကုသုိလ္ကံ တစ္ခ်ဳိ႕မ်ားက်န္ေနေသးရင္ သမီးကုိ လူျဖစ္ခြင့္ေပးၾကပါ၊ <br /><br />သမီးသစၥာတရားကုိ ရွာေဖြခ်င္လုိ႔ပါ။<br /><br />ပထမအေမရယ္ အေမ့ဆီမွာသမီး ၆လသေႏၶမွာ သမီးအေသဆုိးနဲ႔ ေသခဲ့ရပါတယ္၊ ဒီတစ္ခါလည္း အေမကသမီးကုိ ေသေစခ်င္သတဲ့လား၊ သမီးအေမ့ကုိ ေပးဆပ္စရာရွိရင္ ေက်ပါေတာ့အေမရယ္ေနာ္၊ အေမရဲ႕ ရန္ၿငိဳးေတြအတြက္ သမီးကုိ မေပးဆပ္ပါနဲ႔အေမ၊<br /><br />သမီးကုိ လူသားတစ္ေယာက္အျဖစ္ အသက္ရွင္ခြင့္ေပးပါ၊<br /><br />အသက္ရွင္ခြင့္ရခဲ့ရင္ သစၥာတရားေတြနဲ႔ အေမ့ကုိသစၥာေက်းဇူး အတိတ္အေၾကြးေတြ ဆပ္ပါမယ္ဆုိတာ သမီးကတိသစၥာျပဳပါတယ္အေမ၊ သမီးကုိ မသတ္ပါနဲ႔ေတာ့ အသက္ရွင္ခြင့္ ေပးပါအေမ၊<br /><br />သမီးကုိ မသတ္ပါနဲ႔ေတာ့ အသက္ရွင္ခြင့္ ေပးပါအေမ၊<br /><br />သမီးကုိ အသက္ရွင္ခြင့္ ေပးပါအေမ။<br /><br />………………………………………………………………………………..<br /><br />မနက္ေစာေစာထဲကေန ညေနမုိးစခ်ဳပ္ၿပီဆုိေတာ့ ေဒၚလုံးေရာ မီမီေအးပါ ပင္ပန္းေနၾကၿပီျဖစ္သည္၊<br />မီမီေအးတစ္ေယာက္ ပူေဇာ္ပသေနရင္း မုိက္ခနဲ႔ မုိက္ခနဲ႔ ျဖစ္သြားသည္၊ မုိက္ခနဲ႔ ျဖစ္သြားတဲ့အခ်ိန္မွာ ေသဆုံးသြားခဲ့ေသာ မိမိသေႏၶသားေလး ငုိေနတဲ့ပုံ ေပၚေပၚလာသည္၊ ေမြးစကေလး ငုိသံလုိလုိ ၾကားမိျပန္သည္၊ ေမြးစကေလး ငုိသံမ်ားက မီမီေအးစိတ္ကုိ ရုိက္ခတ္ေစသည္၊ ေဘးကေဒၚလုံးက စိတ္ကုိတည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ထား အၿပီးေရာက္ေနၿပီ အဖ်က္မဝင္ေစနဲ႔လုိ႔ သတိေပးေနသည္။ <br /><br />ထုိအခ်ိန္တြင္ ဒါယိကာမႀကီးေတြ ဘာလုပ္ေနၾကပါသလဲ ဆုိသံနဲ႔အတူ ဘုန္းႀကီးတစ္ပါးကုိေတြ႔လုိက္ရသည္၊<br />ေဒၚလုံးက တပည့္ေတာ္တုိ႔အလုပ္ တပည့္ေတာ္တုိ႔ လုပ္ေနတာပါ၊ ဘုန္းဘုန္းလည္း ဘုန္းဘုန္းသြားလုိရာကုိ သြားပါ ဆုိၿပီး ဆက္ရြတ္ဖတ္ေနသည္၊<br /><br />မီမီေအးသည္ ဘုန္းႀကီးကုိ ေမာ္ဖူးၾကည့္လုိက္မိသည္၊<br />ေမတၱာတရားနဲ႔ အႏုိင္ယူၾကပါ၊<br />ကလဲ့စားေခ်လုိျခင္း ရန္ၿငိဳးထားျခင္းကင္းေဝးၾကပါေစ၊<br />သတၱဝါအာလုံး က်န္းမာခ်မ္းသာၾကပါေစ၊<br />ဘုန္းႀကီး၏မိန္႔သံကုိ ၾကားေသာအခါ မီမီေအးလက္တုိ႔ တုန္တုန္ရီရီျဖစ္သြားသည္၊<br />တုန္တုန္ရီရီ ျဖစ္သြားသည္မွာ ညင္ညင္သာသာျဖစ္ေသာ္လည္း ဘာရယ္ေၾကာင့္မွန္းမသိ လက္နဲ႔ငွက္ေပ်ာအူေသးေလးနဲ႔ ဆက္ထားေသာ ႀကိဳးမ်ားျပတ္ကုန္သည္၊ ေဒၚလုံးသည္ ဝမ္းနည္းေဒါသသံႀကီးျဖင့္ ပ်က္ကုန္ၿပီ စည္းပ်က္သြားၿပီ ညည္းလုပ္လုိက္တာပဲ၊ ညည္းဟာညည္းေနခဲ့ေတာ့လုိ႔ဆုိၿပီး ေဒါသတႀကီးနဲ႔ေျပာၿပီး ရြာထဲသုိ႔ဝင္ေရာက္သြားသည္၊<br />မီမီေအးလည္း ေဒၚလုံး ေဒၚလုံးဆုိၿပီး ထလုိက္မည္အျပဳတြင္ ဆက္ထားေသာႀကိဳးကုိဆြဲမိသျဖင့္ ငွက္ေပ်ာအူအႀကီးျပဳတ္က်သြားသည္၊ မီမီေအးလည္း လဲမလုိျဖစ္သြားသည္၊ မီမီေအးမထႏုိင္ေတာ့၊<br />ဘုန္းႀကီးက ေနာက္ကဒါယိကာမေတြျမန္ျမန္လာ ဒီဒါယိကာမေလးကုိ ေက်ာင္းေခၚခဲ့။<br /><br />…………………………………………………………………………………….<br /><br />ခြဲစိတ္ခန္းတစ္ခုလုံး သမားေတာ္ေတြ ပါရဂူေတြ ဆရာဝန္ေတြ နပ္စ္ေတြ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္နဲ႔ ဘာေတြျဖစ္ေနတာလဲကုိ နားမလည္ျဖစ္ေနၾကသည္။<br /><br />ေအမီေအာင္သည္ ကေလးကုိ ေခါင္းကေလးပြတ္သတ္ေပးေနရာမွ မ်က္ႏွာက အရာေလးကုိ ပြတ္သတ္ေပးလုိက္မိသည္၊<br />တစ္ခါႏွစ္ခါ ပြတ္သတ္ေပးၿပီးေသာအခါ ကေလးသည္ စူးစူးဝါးဝါးထငုိေတာ့သည္၊<br /><br />အူငဲ၊ အူငဲ၊ အူငဲ<br /><br />ကေလး၏ငုိသံေၾကာင့္ သမားေတာ္ေတြ ပါရဂူေတြ ဆရာဝန္ေတြ နပ္စ္ေတြ ခြဲစိတ္ခန္းတစ္ခုလုံး အထိန္႔တလန္႔ျဖစ္ကုန္ၾကသည္၊ ေအမီေအာင္လည္း တုန္လုိ႔သြားခဲ့သည္၊ ေသၿပီဆုိေသာ ေမြးစကေလးေလးသည္ သူမလက္ေပၚတြင္ ငုိယုိလုိ႔ေနၿပီ၊<br />ေသၿပီဆုိေသာ ကေလးေလး၊ အသက္မရႈေတာ့သည့္ကေလးေလး ထငုိသည္ဆုိေတာ့ အာလုံးက ေအမီေအာင္ ဘာလုပ္လုိက္သလဲဆုိသည့္ မ်က္လုံးမ်ား အ့ံၾသမႈမ်ားျဖင့္ ၾကည့္ေနၾကသည္၊<br />ပါရဂူႀကီးသည္ ေအမီေအာင္ဆီက ကေလးကုိယူၿပီး အနည္းငယ္စမ္းသပ္မႈမ်ားလုပ္ကာ၊ သမီးေလး ခင္ရူပါစုိးကုိ ဘယ္ေန႔ ဘယ္အခ်ိန္တြင္ ဖြားျမင္ေၾကာင္း မွတ္တမ္းတင္ရန္ညႊန္ၾကားလုိက္ၿပီး၊ ကေလးကုိ ကေလးအထူးကုဆရာဝန္ႀကီးထံ အပ္လုိက္သည္။<br /><br />ေက်ာ္ႏုိင္စုိးသည္ ေအမီေအာင္ကုိ ထုိင္ရွစ္ခုိးမတတ္ ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း အႀကိမ္ႀကိမ္ေျပာလုိ႔ေနသည္။ <br /><br />ထုိေန႔က JJ ေဆးရုံႀကီးသမုိင္းတြင္ သမားေတာ္ႀကီးမ်ား ပါရဂူႀကီးမ်ား အမ်ားဆုံးပါေသာ အထူးဆန္းဆုံး ခြဲစိတ္ေမြးဖြားမႈျဖစ္ခဲ့ပါသည္၊ သမားေတာ္ႀကီးမ်ား ပါရဂူႀကီးမ်ားသည္ ဘယ္လုိ Report ေရးရမလဲကုိ ေတာ္ေတာ္စဥ္းစားယူရမည္ျဖစ္သည္။<br /><br />သမီးေလး ခင္ရူပါစုိးကုိ ေမြးဖြားခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါသည္။<br /><br />There is something modern medicine and medical technology cannot do.<br /><br />There is something modern theory and knowledge cannot explain.<br /><br />…………………………………………………………………………………<br /><br />သမီးေလး ခင္ရူပါစုိးသည္ က်န္းမာေကာင္းမြန္၍ Incubation ေတာင္ မလုိေတာ့ဟုသိရပါသည္၊<br /><br />သူမ၏ မ်က္ႏွာ ကုသမႈကုိ JJ ေဆးရုံႀကီးမွပင္ သင့္တင့္ေလွ်ာက္ပတ္ေသာအခ်ိန္တြင္ အခမဲ့ ကုသေပးမည္ျဖစ္ေၾကာင္းသိရပါသည္၊<br /><br />ခင္မုိးဝါမွာ ေအာက္ပုိင္းေသသလုိ ျဖစ္ေန၍ ေဆးဆက္လက္ ကုသေနရပါသည္၊<br /><br />မီမီေအးကုိ ဘုန္းႀကီးက ကာလီဘီလူးမ တရားေတာ္မ်ားေဟာၾကားခဲ့ပါသည္၊ <br /><br />မီမီေအးသည္ သန္လ်င္တရားစခန္းတစ္ခုတြင္ တရားစခန္းဝင္ေနေၾကာင္းသိရပါသည္။<br /><br /><br /><br />ၿပီးပါၿပီ၊<br /><br /><br /><br /><span style="font-size: x-small;">ဝထၳဳဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ပါ။</span><br /><span style="font-size: x-small;">ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ႕ၾကပါေစ။</span><br /><span style="font-size: x-small;"><br /></span><br /><span style="font-size: xx-small;">ေဆးပညာအသုံးအႏႈန္းမ်ား မွားယြင္းခဲ့ေသာ္ က်ေနာ္၏ အမွားပင္ျဖစ္ပါသည္၊</span><br /><span style="font-size: xx-small;">တုိက္ဆုိင္မႈမ်ားရွိေသာ္ တုိက္ဆုိင္မႈသာျဖစ္ပါသည္။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3703569828120990851-8997025924299893647?l=sosegado1.blogspot.com' alt='' /></div>sosegadohttp://www.blogger.com/profile/14395790276974941224noreply@blogger.com27tag:blogger.com,1999:blog-3703569828120990851.post-31053831493918847672011-09-23T23:35:00.002+08:002011-09-24T13:57:42.535+08:00ဧရာဝတီအတြက္ မင္းတို႔ဘာမွ ေျပာစရာမလုိဘူး<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-Utp5XFp7NZM/TnycpoussEI/AAAAAAAAAzs/1-C9ueJLnF0/s1600/River.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" hca="true" height="200px" src="http://1.bp.blogspot.com/-Utp5XFp7NZM/TnycpoussEI/AAAAAAAAAzs/1-C9ueJLnF0/s200/River.jpg" width="170px" /></a></div><br />ဟုိက္ဒရုိေလာဂ်ီကုိသိလား<br />မသိဘူး၊<br /><br />အပ္စထရင္း ေဒါင္းစထရင္းကုိသိသလား<br />မသိဘူး၊<br /><br />အီကုိစစၥတန္ကုိ သိလား<br />မသိဘူး၊<br /><br />အင္ဗြိဳင္မယ္တယ္ကုိ သိလား<br />မသိဘူး၊<br /><br />ဆီတီမန္တန္းရွင္းကုိ သိလား<br />နားမလည္းဘူး၊<br /><br />လွ်ပ္စစ္မီး မရွိတာသိသလား<br />သိပ္သိတာေပါ့၊<br /><br />ပုိက္ဆံ မရွိတာသိသလား<br />သိပ္သိတာေပါ့၊<br /><br />ျမစ္ေပၚမွာ ဆည္ေဆာက္တာ ဆန္းသလား<br />မဆန္းဘူး၊<br /><br />ဆည္ေဆာက္ရင္ ဘုံေပ်ာက္တယ္ ဆုိတာသိသလား<br />ေပ်ာက္ေနၿပီေလ၊<br /><br />အင္းေလးကန္ ေရခန္းတာ ဆန္းသလား<br />မဆန္းေတာ့ဘူး၊<br /><br />သံလြင္ မွာ တစ္လုံးၿပီးတစ္လုံး ေဆာက္ေတာ့မွာ ဆန္းသလား<br />ဆန္းတယ္၊ တစ္ေယာက္ႏွစ္ေယာက္ ေလာက္ပဲငုိလုိ႔၊<br /><br />အဲဒါဆုိ ခုမွ ဘာေၾကာင့္ ဆုိေနၾကတာလဲ<br />သိဘူး၊<br /><br />ဒါဆုိရင္ သင္ခန္းစာ အစက ျပန္စၾကစုိ႔။<br /><br /><strong><u>သင္ခန္းစာ (၁)</u></strong><br /><br /><br />သူဆန္စား ရဲရမယ္ဆုိတာ ငါသိတယ္၊<br />မင္းဘယ္သူဆန္စားေနသလဲဆုိတာ<br />မင္းကုိယ္မင္း ျပန္ၾကည့္လုိက္ပါ၊<br />သူမ်ားေတြေျပာရင္ေတာ့ အေၾကာင္းအက်ဳိးေတြေပါ့ ငါ့ရင္ထဲထိ လက္ခံရင္ လက္ခံလုိက္မယ္၊<br />မင္းေျပာရင္ေတာ့ သူဆန္စား ေျပာေနသလုိ ေနေတာ့<br />နားကေလာလာၿပီး အဟုတ္ေတြေတာင္ မဟုတ္ပါဘူးလုိ႔ နေဝတိမ္ေတာင္ျဖစ္၊<br />ငါ မယုံျဖစ္တာပါ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့<br />မင္း ေျပာတာျဖစ္ေနလုိ႔ပဲ။<br />ဒီအတြက္ ေက်းဇူးျပဳၿပီးေတာ့ မင္း မေျပာပါနဲ႔။<br /><br />၅ ႏွစ္ေက်ာ္က စခဲ့တဲ့ဇာတ္လမ္း ခုွ စခန္းထလာေတာ့<br />ငါေတာင္ တုန္တုန္ရီရီျဖစ္သြား အစက ေဒါသေတြထြက္<br />ေပါက္ကြဲရေတာ့မလုိနဲ႔ ေတာ္ေသးရဲ႕ အစအဆုံးျပန္ၾကည့္မိလုိ႔<br />အခ်ိန္ရယ္ တုိက္ဆုိင္လြန္းလုိက္တာ <strong>အေျပာင္းအလဲေတြစပါၿပီ</strong>လုိ႔ ေျပာတဲ့အခ်ိန္မွာမွ<br />အေဟာသုတံ စလုိက္ပုံက ေမာင္းကုိထုပါလူစုပါ ထြက္ၾကဝုိင္းၾက အေဝးကလွမ္းေအာ္၊<br />ဒါေပမဲ့ မေျပာမျဖစ္လုိ႔ ေျပာရဦးမယ္<br />ဒီမွာက ပေထြးေတြေျမာက္ေပးတုိင္း လုိက္ကတဲ့ ပေဂးေတြမဟုတ္ၾကေတာ့ဘူး။<br />ဒီအတြက္ ေက်းဇူးျပဳၿပီးေတာ့ မင္းတုိ႔မေအာ္ပါနဲ႔။<br /><br />ဟုိစာအုပ္လွန္ ဒီစာအုပ္ဖတ္ လုပ္မေနနဲ႔ ဟုိရွာ ဒီရွာ ကဲ့ရဲ႕အျပစ္အနာအဆာအတြက္လား<br />ခုမွပဲ ခ်စ္တတ္ေနလုိက္တာ<br />ဆယ္ေက်ာ္သက္ေတာင္ အရႈံးေပးရမယ္ မင္းရဲ႕ အလုံးေပးမဲ့ဇာတ္လမ္းေတြအတြက္<br />မင္းတုိ႔ကုိၾကည့္ၿပီး ငါ တရားေတြရ ေတာထြက္ရမလုိပါပဲ<br />ဒါေပမဲ့ ျမန္မာျပည္မွာ ေတာကလည္းရွားေနၿပီဆုိေတာ့<br />အေမာလည္းေျပတဲ႔ အဲကြန္းရိပ္သာေတြမွာေပါ့ နတ္လူသာဓု သြားေခၚလုိက္ပါတယ္၊<br />သူမ်ားေအာ္လုိ႔ လုိက္ေအာ္မိတာပါ ဆုိေပမဲ့ အဓိပၸါယ္သိ အဓိပၸါယ္ရွိ တာဝန္သိသိ ေအာ္<br />ရင္ထဲကလာတာမုိ႔ ဘက္လဲကင္းတယ္ အျပစ္လဲကင္းတယ္ ေနာက္ကြယ္ကဘယ္သူမွ ႀကိဳးမကုိင္<br />ဒီမွာေအာ္တာက မင္းတုိ႔ထက္ အဆင့္အတန္းျမင့္။<br />ဒီအတြက္ ေက်းဇူးျပဳၿပီးေတာ့ မင္းတုိ႔လာမေရာပါနဲ႔။<br /><br />တရုတ္ႀကီး လာထုိင္ရင္ ယန္းကီးေတြလာယုိင္ လိမ့္မယ္<br />အတုိ႔အေထာင္ေတြနဲ႔ ေလာက္ေကာင္ေတြကုိ အသုံးခ်ေကာင္း ခ်လိမ့္မယ္<br />သရုပ္ေဆာင္ေနၾကတာ ဘယ္သူေတြလဲလုိ႔ အခ်ိန္ၾကာလာေတာ့လည္း<br />လမ္းေဘးကေခြး သြားေမးရင္ေတာင္ သိတယ္၊<br />ယန္းကီးလာျပန္ေတာ့လည္း တရုတ္ႀကီးအထာကုိင္ေလေတာ့<br />ငါတုိ႔မွာ သူတုိ႔ေမြးထားတဲ့ နယ္စပ္ကေမ်ာက္ေတြကုိ<br />ခုပဲထခ်ရေတာ့မလုိ ခုပဲျပံဳးျပရမလုိ စပ္ၿဖီးၿဖီး<br />ခပ္ဟီးဟီးေနရင္း ၾကာလာေတာ့လည္း အေနတတ္ ေရခပ္တတ္ေနၿပီ<br />ျမန္ျပည္ႀကီးမွာ ရူးခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတဲ့ သူေတြသိပ္မ်ား၊<br />ကုလားေတြက ၾကားျဖတ္လုိ႔ ဝင္ရင္ဝင္၊ ယပလက္ ကတစ္မ်ဳိး အမ်ဳိးမ်ဳိး ခ်ဳိးေနေတာ့<br />လုံးပါးလည္းပါးခဲ့ပါၿပီ၊ ဒီၾကားထဲ ဘန္ဂါလီေတြကတစ္ေမွာင့္၊<br />ငါတုိ႔ကလည္း အခ်င္းခ်င္းက မရင္းႏွီးေအာင္ ေနၾကေလေတာ့<br />မုိးခ်ဳပ္ရင္မီးၿငိမ္းရတဲ့အျဖစ္ေတြပါ။<br />ဒီအတြက္ ေက်းဇူးျပဳၿပီးေတာ့ မင္းတုိ႔ဝင္မေႏွာက္ပါနဲ႔။<br /><br /><strong><u>သင္ခန္းစာ (၂)</u></strong><br /><br /><br />အမ္အုိယူေတြ ဘာယူညာယူထားတာေတြ ေလွ်ာ္ေၾကးျပန္ေပးရမွ ေၾကာက္လုိ႔<br /><strong>ေနာက္မဆုတ္ဘူး</strong> ေျပာရင္လည္း မေဟာ္သဓါလုိ ေျပာေပါ့<br />အုိ ေဆာရီး ေမ့သြားတယ္ မင္းက မေဟာ္သဓါမွ မဟုတ္ပဲ<br />မေဟာ္သဓါက ငါအတတ္ဆုံးလုိ႔ ဘယ္ေတာ့မွ မေျပာဘူး၊<br />မင္းတုိ႔ယူထားတာေတြ ငါတုိ႔အလွဴစုခံၿပီး ျပန္ေပးပါမယ္<br />နားလည္ပါတယ္ ဘာမွအလကား မရဘူးဆုိတာ၊<br />ရပ္လုိ႔မရ ဖ်က္လုိ႔မရရင္လည္း ေလွ်ာ့ေပါ့ သီတာခုႏွစ္တန္ မလုိပါဘူး<br />သုံးပုံတစ္ပုံဆုိ လုံေလာက္ပါၿပီ<br />မင္းေျပာတာေတြ ငါတုိ႔နားလည္းပါတယ္<br />ငါတုိ႔ေျပာတာေတြ မင္းက နားလည္းေအာင္ႀကိဳးစား<br />မေျပာတတ္ရင္ ကုိယ္ပါးကုိယ္ခ်သလုိပဲ နားထဲခါးလွတာမုိ႔<br />မင္းေျပာမွာကုိ မင္းအေဖေတာင္ေၾကာက္ေနၿပီ။<br />ဒီအတြက္ ေက်းဇူးျပဳၿပီးေတာ့ မင္းေနာက္ထပ္မေျပာပါနဲ႔။<br /><br />ဧရာဝတီကုိ စလုိက္တာ ငါတုိ႔ပဲ မင္းတုိ႔ပါစရာမလုိပါဘူးလုိ႔ မေျပာလုိပါဘူး<br />ေျပာခ်င္ရင္လာခဲ့ ဒီမွာ ငါတုိ႔ေျပာၾကမယ္ ဖိတ္ေခၚၿပီးသားပါ<br />ဒါေပမဲ့ မေနာမတူရင္ေနပါ မင္းသေဘာျဖဴရမယ္<br />မင္းတုိ႔ ခုတုံးလုပ္စရာမလုိပါဘူး အခ်စ္ဆုံးပါလုိ႔ ခုမွလာေျပာေနလုိ႔ေတာ့<br />မင္းတုိ႔လည္း ဟုိလူတတ္ႀကီးနဲ႔ ဘာမွမထူးဘူး၊<br />မင္းေျပာတာကုိလည္း ငါတုိ႔နားေထာင္မယ္ ႀကိဳက္ရင္ လက္ခုပ္တီးမယ္<br />ငါတုိ႔ေျပာတာကုိလည္း မင္းတုိ႔နားေထာင္ ႀကိဳက္ရင္ လက္ခုပ္တီးစရာမလုိဘူး<br />ငါတုိ႔ရဲ႕စကား ရင္ထဲကလာတာ၊<br />ဧရာဝတီအေၾကာင္းေျပာလုိ႔ သူရဲေကာင္းလုိ႔လဲ မဆုိဘူး၊ မေျပာလုိ႔ မေကာင္းတဲ့သူလုိ႔လည္း မဆုိဘူး<br />ေျပာတုိင္းလည္း မင္းအဖြဲ႔ကုိေထာက္ခံမွာမဟုတ္ဘူး<br />မေျပာလုိ႔ မင္းအဖြဲ႔ကုိ မေထာက္ခံမွာလည္းမဟုတ္ဘူး<br />လူသားတုိင္းအတြက္ လြတ္လပ္စြာေျပာပါ အခ်ည္အတုပ္ကင္းပါေစ။<br />ဒီအတြက္ ေက်းဇူးျပဳၿပီးေတာ့ ဧရာဝတီကုိ အသုံးမခ်ပါနဲ႔။<br /><br />သူမ်ားေျပာတာကုိလည္း ေလးစားပါ ကုိယ္ေျပာတာကုိလည္း အေလးထားပါ<br />ငါတုိ႔ရဲ႕ေရွ႕ေရးကုိ မင္းတုိ႔မၿငိမ္ေဆးေတြ မတုိက္ေကၽြးပါနဲ႔<br />ခံရတာကလည္း ငါတုိ႔ပါပဲ၊<br />ဒီမွာက အယ္ေကဒါး မေၾကာက္ဖုူး သူတုိ႔ကုိထိမွာပဲ ေၾကာက္တယ္<br />ဂ်ီဟတ္ေတြ လူသတ္သင္တန္းေတြ တက္ထားေပမဲ့ မိသြားရင္ သုံးႏွစ္ထက္ ပုိမက်<br />သူတုိ႔ကုိထိသြားရင္ေတာ့ ကဗ်ာေလးပဲေရးေရး အီးေမးလ္ေလးပဲပုိ႔ပုိ႔ ႏွစ္သုံးဆယ္ အနည္းဆုံး<br />မင္းလည္းအသိဆုံးပါပဲ၊<br />မင္း ငါတုိ႔ကုိ နားလည္ပါ၊ ငါတုိ႔ကထြက္ေျပးတတ္တဲ့သူ ေတာင္းစားတတ္တဲ့သူ သူသူေတြမဟုတ္ဘူး၊<br />ကခ်င္ျပည္နယ္က ငါ့သူငယ္ခ်င္းေျပာတာ မင္းနားေထာင္ၾကည့္ေစခ်င္<br />ေကအုိင္ေအ သတ္တာလည္းခံဘူးတယ္ စစ္တပ္ရုိက္တာလည္းခံဘူးတယ္<br />ေကအုိင္ေအကုိလည္း ဆပ္ေၾကးေပးဘူးတယ္ စစ္တပ္ကုိလည္း ေပၚတာေၾကးေပးဘူးတယ္<br />ဖါးကန္႔ၿမိဳ႕ႀကီးလည္း ပ်က္စီးေနပါၿပီ၊ အင္းေတာ္ႀကီးမွာလည္း အာဆင္းနစ္ေတြနဲ႔<br />ဦးေလးလည္း မကယ္ႏုိင္ပါဘူး အရီးေလးလည္း မသယ္ႏုိင္ရွာဘူး<br />သူတုိ႔သမီးေလးေတာင္ ဟုိဘက္ကုိ ေရာင္းစား အေကာင္းစားေတြဟာ သူတုိ႔အတြက္မဟုတ္ေတာ့<br />ျဖစ္ႏုိင္ရင္ မုိးညွင္းၿမိဳ႕ကုိ ကခ်င္ျပည္နယ္ကေန ထုတ္ပစ္လုိက္ခ်င္တယ္<br />စုတ္ျပတ္သတ္ေနတဲ့ ဒုကၡေတြနဲ႔ မဟုတ္မဟတ္တဲ့ေနရာ ေနေနရေလေတာ့<br />ျဖစ္ႏုိင္ရင္ မန္စီမွာ မင္းဆယ္ရက္ေလာက္ လာေနၾကည့္ေစခ်င္တယ္<br />အဲဒါဆုိ မင္း သူေျပာတာကုိ လက္ခံသြားလိမ့္မယ္၊<br />ငါတုိ႔ ဘယ္လုိ ေနထုိင္စားေသာက္ရတာသိသမုိ႔<br />လွ်ပ္စစ္မီး မရရင္လဲေနပါေစ<br />ျမစ္ႀကီး ေရမစီးရင္လဲေနပါေစ<br />ပင္လယ္ေရေရာက္ ဒယ္လ္တာေပ်ာက္လဲေပ်ာက္ပါေစ<br />ငါးေတြမ်ဳိးတုန္း ငွက္ေတြမ်ဳိးေပ်ာက္ စားစရာမေလာက္ ေျမႏုကၽြန္းေတြမရွိစမ္းပါေစ<br />မုိးရြာရင္ ေရႀကီး ေနပူရင္ေျခာက္ကပ္ အပင္ေတြပုျပတ္ျပတ္ ကမ္းေတြကမာဆတ္<br />ငလ်င္ႀကီးလႈပ္ အုံးကနဲက်ဳိးေပါက္ ေဘးအသီးသီး ေရာက္ပါေစ<br />ေအးေအးေဆးေဆး ေနရမယ္ဆုိရင္<br />ၿငိမ္းၿငိမ္းခ်မ္းခ်မ္း ေနရမယ္ဆုိရင္<br />တစ္ရက္ေလာက္ ေအးေအးၿငိမ္းၿငိမ္းေလး ေနရမယ္ဆုိရင္<br />ဧရာဝတီကုိ စေတးပစ္လုိက္ခ်င္တယ္။<br />ဒီအတြက္ ေက်းဇူးျပဳၿပီးေတာ့ မင္းသူတုိ႔ကုိ အျပစ္မေျပာပါနဲ႔။<br /><br /><strong><u>သင္ခန္းစာ (နိဂုံး)</u></strong><br /><br /><br />ဧရာဝတီထိမွ နာတတ္ၾကလုိက္တာလုိ႔ မင္းေျပာခ်င္ရင္ ေျပာလုိ႔ရပါတယ္<br />မဟာတရုတ္ ဆန္႔က်င္ေရးခြင္ထဲ လမ္းလြဲ ဝင္သြားႏိုင္တယ္လုိ႔ မင္းေျပာခ်င္ရင္ ေျပာလုိ႔ရပါတယ္<br />ဒါေပမဲ့ မင္းနဲ႔မဆုိင္ဘူး ငါနဲ႔မဆုိင္ဘူး မေျပာပါနဲ႔အေဆြ<br />ညီညြတ္မႈကုိ ငါတုိ႔ ဧရာဝတီက စရမွာပဲေလ<br />ေအးေလ မင္းဘာမွမေျပာနဲ႔ဆုိလုိ႔<br />ငါဘာမွ်မေျပာေတာ့ပါဘူး၊<br /><br /><strong>ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့ ဧရာဝတီကုိေတာ့ စေတးမပစ္လုိက္ပါနဲ႔</strong><br /><br />ငါ ကုိလုိရာဒုိကုိ ဖက္တြယ္ထားရေပမဲ့ ငါစိတ္က အျမဲ ဧရာဝတီမွာဆုိတာ<br />မင္းသိေစခ်င္တယ္။<br /><br />sosegado<br /><br /><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 10pt;"><span lang="EN-US" style="line-height: 115%; mso-ansi-language: EN-USfont-family:'Zawgyi-One', 'sans-serif';"><span style="font-family: Times New Roman; font-size: x-small;">ဧရာဝတီ အေၾကာင္းေျပာၾကရင္း ေဒါသသႀကီးနဲ႔ မင္းတုိ႔ဘာမွေျပာစရာမလုိဘူး၊ ေျပာခ်င္ရင္ ဒီမွာလာေျပာလုိ႔ စိတ္ဆုိးသြားတဲ့ ကခ်င္ျပည္နယ္က ေက်ာင္းေနဖက္ သူငယ္ခ်င္းသုိ႔ အမွတ္တရ။</span></span></div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 10pt;"><br /></div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 10pt;"><br /></div><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 10pt;"><span lang="EN-US" style="line-height: 115%; mso-ansi-language: EN-USfont-family:'Zawgyi-One', 'sans-serif';"><span style="font-family: Times New Roman; font-size: x-small;">မေရႊစင္၏ တက္ဂ္ပုိ႔စ္</span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3703569828120990851-3105383149391884767?l=sosegado1.blogspot.com' alt='' /></div>sosegadohttp://www.blogger.com/profile/14395790276974941224noreply@blogger.com31tag:blogger.com,1999:blog-3703569828120990851.post-6505643319062388502011-09-14T15:16:00.008+08:002011-09-14T15:21:49.005+08:00သုညႏွင့္က်ေနာ္<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-lDvbL0gmdrA/TnBRQ2ehKII/AAAAAAAAAzo/b2HRcpoZo4g/s1600/zero+P.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" rba="true" src="http://2.bp.blogspot.com/-lDvbL0gmdrA/TnBRQ2ehKII/AAAAAAAAAzo/b2HRcpoZo4g/s320/zero+P.JPG" width="320" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><strong>သုညရဘူးသလား</strong></div><br /><br />ဂ်ာနယ္တစ္ခုတြင္ပါလာေသာ ရန္ကုန္တြင္ စာေမးပြဲ၌္ သုညရေအာင္ေျဖသျဖင့္ ေက်ာင္းထုတ္ခံရေသာ ေက်ာင္းသူေလး တစ္ေယာက္အေၾကာင္း က်ေနာ္တုိ႔တစ္ေတြ စကားေျပာျဖစ္ၾကသည္။ <br /><br />မိတ္ေဆြလည္းျဖစ္ ဆရာလည္းျဖစ္ေသာ က်ေနာ္တုိ႔ဆရာပင္ စာေမးပြဲတြင္ သုညရဘူးပါသည္၊ ဆရာကေတာ့ အလယ္တန္း လပတ္စာေမးပြဲ တစ္ခုတြင္ သခ်ၤာဘာသာ၌ သုညရခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္၊ ထုိသခ်ၤာဘာသာ၌ သုညရဘူးေသာဆရာသည္ ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသုိလ္တြင္ နည္းျပ ကထိကျဖစ္လာၿပီး ယခုအခ်ိန္မွာလည္း စကၤာပူတြင္ ကထိကအျဖစ္လုပ္ကုိင္ေနသူတစ္ေယာက္ျဖစ္ပါသည္။ <br /><br />ေနာက္ထပ္ သုညရဘူးသူ တစ္ေယာက္ရွိပါသည္၊ သူကေတာ့ က်ေနာ္ကုိယ္တုိင္ပဲ ျဖစ္ပါသည္။<br /><br /><strong>ဆရာမ ႏွင့္ က်ေနာ္ </strong><br /><br />မွတ္မွတ္ရရပင္ က်ေနာ္သည္လည္း စာေမးပြဲတြင္ သုညရရွိခဲ့ဘူးသည္၊ ေလးတန္းတုန္းက တစ္ခုေသာ အစမ္းစာေမးပြဲတြင္ ျဖစ္သည္၊ ထုိအခ်ိန္က ေလးတန္းမွာၿမိဳ႕နယ္စစ္စာေမးပြဲျဖစ္သည္၊ အမ်ားသူငွါလုိ သခ်ၤာဘာသာ၌ သုညရရွိခဲ့ျခင္းမဟုတ္ သိပၸံဘာသာတြင္ သုညရရွိခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္၊ မွတ္မွတ္ရရျဖစ္ရတဲ့ အေၾကာင္းကေတာ့ ဆရာႀကီးလုိ႔ေခၚေသာ က်ေနာ္၏ မႈလတန္း ေက်ာင္းအုပ္ဆရာႀကီးေၾကာင့္ျဖစ္ပါသည္။ <br /><br />ေလးတန္းတြင္ က်ေနာ္သည္ အနည္းငယ္ဆုိးေသာ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ဟု ဒီအခ်ိန္မွာ သုံးသပ္ၾကည့္လွ်င္ ဆုိႏုိင္ပါသည္၊ ထုိအခ်ိန္တုန္းကေတာ့ ကုိယ့္ကုိကုိယ္ ဆုိးတယ္လုိ႔မထင္ခဲ့မိပါ၊ ကေလးမုိ႔လု႔ိလဲ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္၊ ေလးတန္းတြင္ အေမက အျပင္က်ဳရွင္ထားသည္၊ သင္ၿပီးေသာစာေတြ ျပန္သင္ရသျဖင့္ အတန္းထဲတြင္ စိတ္ဝင္စားမႈေလွ်ာ့နည္း လာျခင္းလည္းျဖစ္ႏုိင္ပါသည္။ <br /><br />ထုိအခ်ိန္က က်ေနာ့္တြင္ စိန္ဝင္သန္း ဟုေခၚေသာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရွိပါသည္၊ က်ေနာ္တုိ႔တစ္ေတြက သူ႔ကုိစိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္ဟုေခၚပါသည္၊ စိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္နဲ႔ က်ေနာ္ေပါင္းျဖစ္ရျခင္း အေၾကာင္းက အတန္းပုိင္ဆရာမေၾကာင့္ ျဖစ္သည္၊ ထုိဆရာမသည္ က်ေနာ္ကုိ သုညအမွတ္ေပးေသာ ဆရာမလည္းျဖစ္ပါသည္၊ သုံးတန္းတြင္ အဆင့္ ၁ မွ ၁၀ အထိရလာသူမ်ား ေလးတန္းေရာက္ေသာအခါ ေရွ႕ဆုံးခုံမ်ားတြင္ ထုိင္ၾကရသည္မွာ ေက်ာင္း၏ထုံးစံပင္ျဖစ္သည္၊ ေက်ာင္းဖြင့္ၿပီး တစ္ပတ္ ႏွစ္ပတ္ေလာက္ေနေတာ့ ေနာက္တန္းက ေက်ာင္းသားေလးတစ္ေယာက္ မ်က္စိမႈန္သည္ကုိ အေၾကာင္းျပ၍ သူ႔အေမက ဆရာမကုိ သူသားကုိ ေရွ႕ဆုံးတန္းကုိ ေျပာင္းေပးရန္ လာေျပာပါသည္၊ ဆရာမက ေရွ႕ဆုံးတန္းေတာ့ မျဖစ္ႏုိင္ေၾကာင္း ေရွ႕ဆုံးတစ္တန္းႏွစ္တန္းေလာက္ကုိ သူေမးေပးပါမည္ဟုေျပာသည္၊ ၿပီးေနာက္ ဆရာမက ေက်ာင္းသားေတြဘက္လွည့္၍ ေနရာေျပာင္းေပးႏုိင္သူရွိမရွိ ေမးပါသည္၊ ဘယ္သူကမွ မေျပာင္းေပးၾကပါ၊ အေမကုိေျပာရဦးမည္ဟု အေျဖမ်ားသာမ်ားပါသည္၊ ဆရာမက အတင္းေျပာင္းေပးလုိက္ျပန္လွ်င္လည္း ဘာျဖစ္လုိ႔ က်မသားကုိ ေနာက္တန္းပုိ႔တာလဲဆုိၿပီး ျပႆနာေတြ ထပ္လာပါဦးမည္၊ က်ေနာ္သည္ ထုိေက်ာင္းသားေလးကုိ ၾကည့္ရတာ တကယ္ မ်က္စိမႈန္ေနသည္ဟုထင္မိသည္၊ မ်က္မွန္ကလည္း အထူႀကီး တတ္ထားရသည္၊ က်ေနာ္ကလည္း ေရွ႕ဆုံးတန္းတြင္ သိပ္မထုိင္ခ်င္၊ အေမကလည္း ဝင္ပါမည္ မထင္ပါ၊ ဒါေၾကာင့္မုိ႔ ဆရာမကုိ က်ေနာ္ေျပာလုိက္သည္ က်ေနာ္ေျပာင္းေပးမယ္ဆရာမ၊ ဒီလုိနဲ႔ က်ေနာ္သည္ ေနာက္ဆုံးတန္းက စိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္ ေဘးကုိေရာက္ခဲ့ရသည္။ <br /><br />ထုိအခ်ိန္တုန္းက တရုတ္သုိိင္းကားမ်ား၊ ဂ်ပန္ကရာေတး ရုပ္ရွင္ကားမ်ား ေခတ္စားပါသည္၊ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ဖုိက္ fight မည္ဆုိပါက၊ လက္သီးထုိးမည့္အစား ယား ယိ ဆုိၿပီး ကီသြင္းျခင္းကစပါသည္၊ က်ေနာ္သည္ ဂ်ပန္ဇတ္လုိက္ ဟင္နရီဆန္ဒရားကုိ သေဘာၾကသည္၊ က်ေနာ္နဲ႔စိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္တုိ႔သည္ အတြင္းအားၿပိဳင္ဘက္မ်ား ျဖစ္လာၾကသည္။ <br /><br />က်ေနာ္တုိ႔ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာႀကီးသည္ ေလးတန္းကုိ ျမန္မာစာႏွင့္ သခ်ၤာဘာသာရပ္မ်ားကုိ တစ္ခ်ိန္ႏွစ္ခ်ိန္ ဝင္သင္ေလ့ရွိသည္၊ ဆရာႀကီးသင္သည့္ အခ်ိန္မ်ားတြင္ ဆရာႀကီးကုိ ေၾကာက္ၾက၍ တစ္တန္းလုံး တိတ္ဆိတ္စြာ ဆရာႀကီးသင္တာကုိ နားေထာင္ေလ့ရွိသည္၊ တစ္ေန႔ဆရာႀကီး သခ်ၤာဝင္သင္ေနသည့္ အခ်ိန္တြင္ က်ေနာ္နဲ႔စိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္တုိ႔ လက္ခ်င္းအတြင္းအားၿပိဳင္ေနၾကသည္၊ လက္ခ်င္းအတြင္းအားၿပိဳင္ျခင္းဆုိသည္မွာ ခႏၶာကုိယ္အေပၚပုိင္းက ၿငိမ္ေနေသာ္လည္း ထုိင္ခုံေအာက္တြင္ လက္အခ်င္းခ်င္း သုိင္းကားေတြထဲကအတုိင္း တုိက္ခုိက္ေနၾကျခင္းျဖစ္ပါသည္၊ တစ္ခ်ိန္တြင္ က်ေနာ့္အတြင္းအား မ်ားသြားသလားမသိ၊ စိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္ကပဲ မထိမ္းႏုိင္သလားေတာ့မသိပါ၊ စိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္လက္တစ္ဖက္သည္ ခုံေပၚသုိ႔အရွိန္နဲ႔ေရာက္လာကာ ေျဖာင္းဆုိေသာ အသံနဲ႔အတူ စိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္၏ စာအုပ္မ်ားခဲတံမ်ား ေလထဲလြင့္သြားေလသည္၊ ဘာျဖစ္တာလဲဟူေသာ ဆရာႀကီး၏ အသံနဲ႔အတူ စိတ္ဆုိးေနေသာ ဆရာႀကီး၏ မ်က္ႏွာႀကီးကုိေတြ႔လုိက္ရသည္၊ ဆရာႀကီးကုိ ရင္ဆုိင္ရေတာ့မည္ကုိ က်ေနာ္သိလုိက္ပါၿပီ၊<br />‘ေမာင္ လုပ္လုိက္တာဆရာႀကီး၊’ စိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္ ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔ က်ေနာ့္ကုိအျပစ္ပုံေလၿပီ၊<br />‘ေမာင္ မင္းအေရွ႕ထြက္ခဲ့၊ မင္းဘာလုပ္လုိက္တာလဲ’<br />“အတြင္းအားၿပိဳင္တာ မ်ားသြားလုိ႔ပါဆရာႀကီး၊”<br />‘ဟုိဘက္လွည့္ စာသင္ေနခ်ိန္ အတြင္းအားၿပိဳင္ခ်င္တဲ့ေကာင္ေတြ အတြင္းအားနဲ႔ေတြ႔မယ္’<br />“ျဖန္း”၊ က်ေနာ္ ဆရာႀကီး၏ လက္စြဲေတာ္ ႀကိမ္စာမိသြားခဲ့သည္၊<br />‘ဟုိေကာင္လာခဲ့’ စိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္ကုိ ေခၚလုိက္သည္၊ စိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္၏ မ်က္ႏွာမွာကား ျဖဴဖတ္ျဖဴေရာ္ျဖစ္ေနေပသည္၊ ဆရာႀကီးသည္ စိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္ကုိ ရုိက္လုိက္ေလသည္၊<br />“ဖတ္” ဆုိေသာ အသံထြက္ေပၚလာသည္၊ <br />ဆရာႀကီး၊ ဆရာမႏွင့္ ေက်ာင္းသားမ်ားပါ အ့ံအားသင့္သြားသည္၊<br />စိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္ငုိေလသည္ ‘က်ေနာ္နာမွာ ေၾကာက္လုိ႔ပါဆရာႀကီး၊’ <br />စိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္တစ္ေယာက္ ပုဆုိးေအာက္တြင္ စာအုပ္ခံလာျခင္းျဖစ္သည္၊<br />ဆရာႀကီးသည္ မ်က္ႏွာကုိခ်က္ခ်င္းတည္လုိက္ၿပီး အတန္းထဲသုိ႔ လွည့္ကာ<br />‘ဒါ cheating လုပ္တယ္၊ ခုိးေၾကာင္ခုိးဝွက္လုပ္တယ္လုိ႔ေခၚတယ္၊ မသမာတဲ့သူေတြလုပ္တာ၊ မေကာင္းတဲ့လူေတြလုပ္တာ၊ ဘဝမွာ ဘယ္ေတာ့မွ မေကာင္းစားဘူး၊ ေကာင္းစားလည္းခဏပဲ၊ cheating ဆုိတာ အရမ္းရွက္ဖုိ႔ေကာင္းတဲ့ ကိစၥ၊’<br />‘ဘယ္သူမွ ဘယ္ေတာ့မွ ဒီလုိမလုပ္နဲ႔၊ ဟုိေကာင္လွည္႔ မင္းကုိႏွစ္ဆအျပစ္ေပးရမယ္၊’<br />“ျဖန္းျဖန္း”၊ စိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္တစ္ေယာက္ ေပါင္တြင္တစ္ခ်က္ ေျခသလုံးတြင္တစ္ခ်က္ ႏွစ္ခ်က္ထိသြားခဲ့သည္၊ ဆရာႀကီးသည္ အေရးႀကီးသည္ ထင္ေသာ စကားလုံးမ်ားကုိ အဂၤလိပ္လုိ ၾကားညွပ္ေျပာေလ့ရွိသည္၊ ဆရာႀကီးသည္ က်ေနာ္ကုိၾကည့္ကာ ဆရာမဘက္လွည့္ၿပီး ေမာင္ဘာလုိ႔ေနာက္တန္းထဲ ေရာက္သြားသလဲ ေမးသံၾကားလုိက္ရသည္၊ ဆရာမျပန္ေျဖတာကုိ က်ေနာ္မၾကားရပါ၊ ဆရာမသည္ က်ေနာ္ကုိ တစ္မ်ုိးႀကီး ၾကည့္ေနသည္ကုိေတာ့ သိလုိက္ရသည္၊ အရုိက္ခံရေသာ္လည္း က်ေနာ္နဲ႔ စိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္တုိ႔ရဲ႕ အတြင္းအားၿပိဳင္မႈေတာ့ မေလွ်ာ့သြားပါ၊ က်ေနာ္ဘဝတြင္ cheating ဆုိတဲ့စကားလုံးကုိ စသိလုိက္ရျခင္းျဖစ္ပါသည္။ <br /><br />ႀကိမ္နဲ႔ရုိက္ခံထိၿပီး ေနာက္ပုိင္းတြင္ စိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္သည္ ေက်ာင္းသားေတြကုိ မင္းဘယ္ေလာက္မုိက္လဲ ႀကိမ္ရုိက္ခံထိဖုူးလား၊ ႀကိမ္ရုိက္ခံထိဖုူးတယ္ကြ ဆုိကာ နည္းနည္းအႏုိင္က်င့္လာသည္၊ က်ေနာ္ကေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆးပင္ အတြင္းအားေလ့က်င့္လွ်က္ရွိသည္၊ က်ေနာ္သည္ ဆရာဆရာမကုိ ပတ္ခၽြဲႏွပ္ခၽြဲလုပ္သူမ်ား၊ အတုိ႔အေထာင္မ်ား၊ အႂကြားသန္သူမ်ားကုိ ၾကည့္မရေပ၊ ငယ္ငယ္ကတည္းက ယေန႔အထိပင္၊ သုံးတန္းတြင္ မုိးေဇာ္ဆုိေသာ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ရွိပါသည္၊ သူ႔အေဖသည္ ပီနန္သုိ႔ေမွာင္ခုိကုန္ကူးသူတစ္ေယာက္ျဖစ္သည္၊ ပစၥည္းအသစ္အဆန္းမ်ား သူ႔သားအတြက္ ဝယ္လာေပးေလ့ရွိသည္၊ ထုိေက်ာင္းသားေလးကလည္း ထုတ္ထုတ္ႂကြားတတ္သည့္ အက်င့္ရွိသည္၊ တစ္ေန႔တြင္ သူ႔အေဖဝယ္လာေသာ ေပတံကုိႂကြားေနသည္၊ ေပတံေလးမွာ ပလပ္စတစ္အၾကည္နဲ႔ ျပဳလုပ္ထားသည္ အျပာႏုေရာင္ေလးျဖစ္သည္ နည္းနည္းထူသည္၊ ထုိအခ်ိန္၌ ထုိေပတံမ်ဳိး ေက်ာင္းတြင္ သူတစ္ေယာက္သာ ကုိင္သည္၊ ႂကြားေနတာကလည္း သုံးေလးရက္ရွိေနၿပီျဖစ္၍ က်ေနာ္ၾကည့္မရေတာ့၊ မုိးေဇာ္ဆီသြားကာ မင္းေပတံက အေကာင္းစားလား ဘယ္ေလာက္တန္သလဲ ေမးလုိက္သည္၊ <br />မုိးေဇာ္က ၂က်ပ္တန္သည္ဟုေျဖသည္၊ ေျဖတာေျဖရသည္ က်ေနာ္နဲ႔ စိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္ကုိေတာ့ ေၾကာက္၍ေနၿပီ၊ က်ေနာ္ကျပစမ္း မင္းေပတံ ေကာင္းလား မေကာင္းလားၾကည့္ရေအာင္၊ ေပတံကုိေထာင္ကာ လက္ဝါးေစာင္းနဲ႔ရုိက္ခ်ဳိးလုိက္သည္၊ ေဖ်ာင္းကနဲ အသံနဲ႔အတူ ထုိေပတံလွလွေလးက်ဳိးသြားသည္၊ က်ေနာ့္အတြင္းအား လက္စြမ္းျပလုိက္ျခင္းျဖစ္သည္၊ ေရာ့ ၄ က်ပ္ မုိးေဇာ္ကုိ ပုိက္ဆံေပးၿပီးထြက္ခဲ့သည္၊ စိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္တစ္ေယာက္ ေျခာက္လွန္႔စကားေတြေျပာကာက်န္ခဲ့သည္၊ ထုိေခတ္က ေငြ၂က်ပ္၏ တန္ဘုိးသည္ ေတာ္ေတာ္ႀကီးမားပါသည္။ <br /><br />မုိးေဇာ္သည္ သူ႔ေပတံခ်ဳိးခံရသည္ကုိ ဆရာမေတြကုိျပန္မေျပာ၊ သူ႔အိမ္ကုိလည္း မေတာ္တဆက်ဳိးသြားသည့္ ပုံစံေျပာထားသည္၊ စိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္၏ ေျခာက္လုံးေတြေၾကာင့္ျဖစ္မည္၊ ဒါေပမဲ့ ျပႆနာက ၿပီးမသြားပါ၊ အတုိ႔အေထာင္တစ္ေယာက္ ေပၚလာသည္၊ က်ေနာ္တုိ႔အတန္းထဲက ခ်ဳိခ်ဳိလြင္ ဆုိေသာ ေက်ာင္းသူတစ္ေယာက္ျဖစ္သည္၊ ဆရာမကုိ အျမဲကပ္ေနသူလည္းျဖစ္သည္၊ ေပတံ ျပႆနာကို ခ်ဳိခ်ဳိလြင္ ဆရာမကုိ သတင္းသြားေပး၍ ဆရာမသိသြားခဲ့သည္၊ ဆရာမသည္ က်ေနာ္ႏွင့္ စိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္ကုိ ေခၚကာ ဆူသည္၊ ဝမ္နိမ္ေပးသည္၊ ဒါေပမဲ့ မုိးေဇာ္မိဘေတြကလည္းမတုိင္ မုိးေဇာ္အတန္းပုိင္ဆရာမကလည္း မတုိင္၍ ျပႆနာၿပီးသြားခဲ့သည္၊ ျပႆနာေကာင္ေတြဟုဆုိကာ ဆရာမမ်က္လုံးမ်ား၏ အၾကည့္ဒဏ္ကုိခံခဲ့ရသည္။ <br /><br />က်ေနာ္ေရာ စိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္ပါ ခ်ဳိခ်ဳိလြင္ကုိ မၾကည္ေတာ့၊ တစ္ေန႔ ေက်ာင္းေလွခါးေအာက္တြင္ ခ်ဳိခ်ဳိလြင္ကုိ တစ္ေယာက္ထဲေတြ႔ရသည္၊ စိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္က ဟုိမွာ ခ်ဳိခ်ဳိလြင္ဟုေျပာကာ ခ်ဳိခ်ဳိလြင္ေရွ႕ကပိတ္ရပ္လုိက္သည္၊ ခ်ဳိခ်ဳိလြင္က ေျပးဘုိ႔ၾကံပါေသးသည္ စိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္က ေရွ႕ကလက္နဲ႔ တန္းပိတ္ထားလုိက္သည္၊ ေျပးလုိ႔မရ၊ က်ေနာ္ ခ်ဳိခ်ဳိလြင္နားကပ္သြားသည့္အခါ ခ်ဳိခ်ဳိလြင္တစ္ေယာက္ ေၾကာက္၍တုန္ေနသည္၊ တကယ္ေတာ့ ခ်ဳိခ်ဳိလြင္သည္ မ်က္ႏွာေလးမွာ ခ်စ္စရာေကာင္းသူေလးျဖစ္သည္၊ ေရႊၾကာကာတြန္းထဲက မင္းသမီးနဲ႔တူ၍ ေရႊၾကာမ ဟုေခၚၾကသည္၊ က်ေနာ္က “ေရႊၾကာမ ဆရာမကုိ အတုိင္အေတာထူဦးမွာလား၊” ေလသံမာမာနဲ႔ေမးလုိက္သည္၊ ‘မထူေတာ့ပါဘူး၊’ ျပန္ေျဖ၍ က်ေနာ္ေနာက္ဆုတ္လုိက္သည္၊ စိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္က မၿပီးေသးေပ ခ်ဳိခ်ဳိလြင္ကုိ ေရႊၾကာမ နင္ေမာင္ကုိခ်စ္တယ္လုိ႔ေျပာ ဒါဆုိေမာင္ခြင့္လြတ္လိမ့္မယ္၊ ခ်ဳိခ်ဳိလြင္ ဘာမွျပန္မေျပာ က်ေနာ္ကုိၾကည့္၍ေနသည္၊ <br />စိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္က ‘မေျပာေသးဘူးလား၊ ေျပာမွာလား’ ထပ္ေမးရာ၊ ခ်ဳိခ်ဳိလြင္မွာ ‘ေမာင္ကုိခ်စ္ပါတယ္’ ‘ေမာင္ကုိခ်စ္ပါတယ္’ ေၾကာက္၍ေျပာလုိက္သည္ဟုထင္ပါသည္၊ <br />စိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္က ‘နင့္ေမာင္ကုိခ်စ္တယ္ဆုိရင္ နင့္ေဘးနားဘယ္သူမွ မကပ္ေစနဲ႔ ဟုိအတုိ႔အေထာင္ ေအာင္ေဇာ္ေရာပါတယ္ ၾကားလား၊’ <br />‘ၾကားတယ္၊ ၾကားပါတယ္၊’ <br />ဒါဆုိသြားေတာ့၊ ခ်ဳိခ်ဳိလြင္ အေျပးကေလးထြက္သြားေတာ့သည္၊<br />က်ေနာ္က စိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္ကို ဘာလုိ႔အဲဒီလုိလုပ္တာလည္းလုိ႔ေမးရာ ဒါမွ ေတာ္ရုံၾကမယ္ဟုဆုိသည္၊<br />စိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္ ဘာလုိ႔ဒီအၾကံထြက္သလဲ က်ေနာ္လည္းမစဥ္းစားေတာ့ပါ၊ ေနာက္ေန႔ေတြတြင္ ခ်ဳိခ်ဳိလြင္သည္ က်ေနာ္ကုိၾကည့္ေနတတ္သလုိ ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ ေရာေရာမေနေတာ့ပါ၊ က်ေနာ့္ဘဝတြင္ ပထမဦးဆုံးအႀကိမ္ ခ်စ္ပါတယ္လုိ႔ ေျပာခံရျခင္းျဖစ္ပါသည္။ <br /><br /><strong>သုည ရရွိျခင္း</strong><br /><br />အေမသည္ က်ေနာ္၏ စာေမးပြဲရလဒ္မ်ားကုိ အျမဲေစာင့္ၾကည့္ေနသူျဖစ္သည္၊ ဒါေပမဲ့အေမသည္ ပထမရရမယ္ အေတာ္ဆုံးျဖစ္ရမယ္ ဆုိေသာအေမမ်ဳိးမဟုတ္ေပ၊ ကုိယ္သားသမီးအေျခအေနကုိ သိခ်င္ေသာေၾကာင့္ျဖစ္ပါသည္၊ တစ္ေန႔မွာေတာ့ အိမ္ျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္းပင္ အေမကုိ “ေမေမေရ သား ဒီေန႔သုညရလာတယ္”၊ ပထမေတာ့ အေမသည္နားမလည္သလုိျဖစ္ေနၿပီ ‘ဘယ္လုိျဖစ္ရတာလဲ သားရယ္’ဆုိၿပီး အေမကေမးလာသျဖင့္၊ က်ေနာ္လည္း ဆရာမျပန္ေပးလုိက္ေသာ အေျဖစာရြက္ေတြကုိ အေမကုိျပလုိက္သည္၊ ထုိစာေမးပြဲမွာ ေလးပုဒ္ေမး၍ ေလးပုဒ္ေျဖရေသာ စာေမးပြဲျဖစ္ပါသည္၊ အေမသည္ အေျဖစာရြက္မ်ားကုိၾကည့္ၿပီး ‘ဟင္သားေျဖထားတာပဲ’ ဟုဆုိသည္၊<br />တကယ္လည္း က်ေနာ္ေလးပုဒ္လုံးေျဖခဲ့ပါသည္၊ ဒါေပမဲ့ ဆရာမက အပုဒ္တုိင္း အပုိဒ္တုိင္းတြင္ မွင္နီေတြျခစ္၍ နားမလည္၊ ဖတ္မရ ဆုိၿပီး သုညေတြေပးထားသည္၊ အေျဖလႊာထိပ္တြင္ေတာ့ ၁၀၀ တြင္ ၀ ဟုေရးထားခဲ့သည္၊ ‘ဆရာမက ဘာလုိ႔ဖတ္မရမွာလည္း အေမေတာင္ဖတ္ရေသးတာပဲ’ မနက္ျဖန္ အေမဆရာမကုိသြားေတြ႔မယ္ဟုဆုိသည္။ <br /><br />ေနာက္ေန႔တြင္ ဆရာမႏွင့္ အေမနဲ႔ဘယ္လုိ ျဖစ္ၾကသလဲေတာ့ က်ေနာ္မသိပါ၊ ေနာက္တစ္ေန႔ညေနတြင္ က်ေနာ္နဲ႔အေမသည္ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာႀကီး၏အိမ္သုိ႔ သြားရပါသည္၊ အိမ္တြင္ဆရာႀကီးသည္ ပက္လက္ကုလားထုိင္ေပၚထုိင္ကာ က်ေနာ္တုိ႔သားအမိကုိေစာင့္ေနသည္၊ က်ေနာ္တို႔ေရာက္လာေသာအခါ ထလာကာ က်ေနာ္ကုိ ကြပ္ပ်စ္ေပၚတြင္ထုိင္ေစသည္၊ ဆရာႀကီးလည္း ကြပ္ပ်စ္ေပၚတြင္ထုိင္သည္၊ အေမကေတာ့ ေဘးက ထုိင္ခုံတစ္လုံးေပၚတြင္ ထုိင္သည္၊ ဆရာႀကီးက က်ေနာ္ကုိ ‘ေမာင္ မင္းေတာ့ ျဖစ္ရမယ္ေလ’ ဆုိသည္၊ ဆရာႀကီးသည္ ေက်ာင္းသားေတြကုိ ေမာင္တတ္ေခၚေလ့ရွိပါသည္၊ ဆရာႀကီး၏ လက္ထဲတြင္ က်ေနာ္အေျဖလႊာရွိပါသည္၊ ဆရာႀကီးက အေမကုိ ‘ေမာင္က ႏွစ္တန္းသုံးတန္းေတြမွာ ဆုရဘူးတယ္ေနာ္၊’ “ဟုတ္ကဲ့ ဆရာႀကီး၊” ‘အဓိကကေတာ့ ေမာင္ လက္ေရးပဲ ဘယ္လုိျဖစ္တာလဲ ၾကည့္ၾကရေအာင္’ ဆုိၿပီး၊ ဆရာႀကီးသည္ က်ေနာ္ကုိ ခဲတံႏွင့္ စာရြက္ေတြထုတ္ေပးသည္။ <br /><br />ဆရာႀကီးသည္ က်ေနာ္ကုိ သိပၸံသင္ခန္းစာတစ္ခုကုိ အလြတ္ဆုိခုိင္းသည္၊ က်ေနာ္ဆုိျပႏုိင္ခဲ့သည္၊ ျမန္မာစာထဲက သင္ခန္းစာတစ္ခုကုိ ဆုိခုိင္းျပန္သည္၊ က်ေနာ္ဆုိႏုိင္ခဲ့သည္၊ <br />ဟုတ္ၿပီဟုဆုိၿပီး၊ ကၽြန္ေတာ္အေၾကာင္း ဆုိၿပီး ဆယ္ေၾကာင္းေလာက္ စာစီစာကုံးေရးခုိင္းျပန္သည္၊ က်ေနာ္ေရးၿပီးျပလုိက္သည္၊ ဟုတ္ၿပီဆုိျပန္သည္ ၿပီးေနာက္၊<br />‘ကဲ ကၽြန္ေတာ္အေၾကာင္းကုိ အဂၤလိပ္လုိေရး’ <br />က်ေနာ္ အဂၤလိပ္လုိေရးရျပန္သည္၊<br />‘ဟုတ္ၿပီ ေနာက္ထပ္ ဆရာႀကီးကဗ်ာရြတ္ျပမယ္ ေမာင္လုိက္ေရး’<br />လကေလးကသာ <br />ညကေလးကလွ<br />ၾကယ္ေတြကလည္းက<br />အေရာင္ေတြကလည္းထ<br />ေျပးလုိ႔ ခုန္လုိ႔<br />အေရးထဲ ခ်ဳံသုိ႔<br />ဖမ္းလုိ႔မမွီဘူးဗ်ဳိ႕<br />ပုိစုန္းၾကဴး။<br />ၿပီးၿပီဟုဆုိသည္၊<br />ဆရာႀကီးသည္ က်ေနာ္ေရးထားသည္မ်ားကုိ ယူၾကည့္ၿပီး၊ က်ေနာ္ကုိ ျပန္ေပးကာ ‘ကဲ မင္းဖတ္ျပ ငါရဲ႕ လက္တန္းကဗ်ာကုိ၊’ က်ေနာ္လည္း ဖတ္ျပလုိက္သည္။ <br /><br />‘ေမာင္ ခုေရးေတာ့ေကာင္းေနတယ္၊ စာေမးပြဲအေျဖထဲမွာ ေရးထားတာေတြက ေတာ္ရုံဖတ္လုိ႔မရဘူး၊’ ‘ဆရာႀကီးေျပာမယ္ ေသခ်ာနားေထာင္၊ concentrate ေသခ်ာစိတ္ဝင္စားစြားလုပ္ပါ၊ serious အေရးတယူထားပါ၊ respect ရုိေသေလးစားပါ၊ အလုပ္ကုိ ေသခ်ာစိတ္ဝင္စားစြာလုပ္၊ စာေမးပြဲကုိ အေရးတယူထား ရုိေသေလးစား၊ အဲဒါဆုိ ေမာင္ျပင္လုိ႔ရၿပီ၊ ဒီလက္ေရးနဲ႔ ဒီလုိဆက္ေျဖလုိ႔ေတာ့ မင္းကုိ စာေမးပြဲေျဖခြင့္မေပးဘူး၊ နားလည္လား ဆရာႀကီးေစာင့္ၾကည့္ေနမယ္’။ <br /><br />ဆရာႀကီးသည္ အေမဘက္လွည့္ကာ ‘ကေလးကုိက်ဴရွင္ေပးသလား’၊ အေမက “ေပးပါတယ္” လုိ႔ေျဖလုိက္သည္၊ ‘အဲဒါခက္တာပဲ ကေလးက အကုန္သိေနေတာ့ အတန္းထဲမွာ စိတ္ဝင္မစားဘူး၊ ေရရွည္မွာ မေကာင္းဘူးေပါ့၊’ ‘ခုန ဆရာႀကီးေျပာတဲ့ဟာသုံးခုကုိ ကေလးကုိေလ့က်င့္ေပး ဒီေမာင္ ေသခ်ာေပါက္ေအာင္တယ္’။ <br /><br />ဆရာႀကီးသည္ စာေပဝါသနာရွင္ တစ္ေယာက္လည္းျဖစ္သည္ မြန္စာေပ ယဥ္ေက်းမႈ အဖြဲ႔ဝင္တစ္ဦးလည္းျဖစ္သည္၊ အေရးႀကီးသည္ထင္သည့္ ေနရာမ်ားတြင္ အဂၤလိပ္စကားလုံးေတြ သုံးေလ့ရွိသည္။ <br /><br />ဘယ္လုိပင္ျဖစ္ေနပါေစ ေလးတန္းေအာင္စာရင္း ထြက္ၿပီးေသာအခါ အေမသည္ က်ေနာ္ကုိေခၚကာ ဆရာမကုိ သြားကန္ေတာ့ခဲ့သည္၊ က်ေနာ္သည္လည္း စိတ္ထဲတြင္မထား ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ ရွိသြားလြန္းကာ ဒီေန႔ ဆရာမကုိ သိပ္မမွတ္မိေတာ့ပါ။ <br /><br />ေလးတန္းေအာင္ၿပီးေသာအခါ က်ေနာ္နဲ႔ စိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္တုိ႔ အထက္တန္းေက်ာင္းေျပာင္းသြားသလုိ၊ ခ်ဳိခ်ဳိလြင္ကလည္း တျခားအထက္တန္းေက်ာင္းသုိ႔ ေရာက္သြားခဲ့သည္၊ ထုိအခ်ိန္က က်ေနာ္တုိ႔ကေလးအရြယ္ဆုိေပမဲ့ ဆရာ၊ ဆရာမတုိ႔၏ စကားမ်ား၊ အဆုံးအမမ်ားသည္ ဘယ္ေလာက္ထိ ႏုငယ္ေသာ က်ေနာ္တုိ႔ ထဲသုိ႔ ဝင္ေရာက္မႈရွိမရွိ ေသခ်ာမသိႏုိင္ေသာ္လည္း၊<br />ထုိေန႔ကစၿပီး က်ေနာ္သည္ လက္ေရးကုိ သူမ်ားဖတ္တတ္ေအာင္ ေရးပါေတာ့သည္၊ ဆရာႀကီးေျပာသည့္အတုိင္း အဂၤလိပ္စာကုိ လက္ေရးဆက္မေရးပဲ တစ္လုံးခ်င္းေရးသည္မွာ ယေန႔အထိပင္ျဖစ္ပါသည္။ <br /><br />သူငယ္ခ်င္း စိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္တစ္ေယာက္ Cheating ကုိ သေဘာေပါက္သြားလုိ႔လားေတာ့ က်ေနာ္မသိပါ၊ ရွစ္တန္းမေအာင္ေသာအခါ ကုိရင္ဝတ္သြားခဲ့သည္၊ ယေန႔တုိင္ ရဟန္းဘဝျဖင့္ သာသနာ့ဝန္ထမ္းလွ်က္ရွိပါသည္။ <br /><br />ယခုျပန္လည္ စဥ္းစားမိသည္မွာ ဆရာႀကီးႏွင့္ ဆရာမ ဘယ္လုိကြာသလဲ ဆုိတာကုိပင္ျဖစ္သည္၊ <br />ကေလးကုိ သုညေပးေသာ ဆရာမသည္၊ ကေလးကုိ သုည မရေအာင္လုပ္ေပးႏုိင္ရမည္၊ မလုပ္ႏုိင္ရင္ ဆရာမ မလုပ္သင့္ေတာ့ေပ၊ <br />ဆရာ ဆရာမေတြရဲ႕ အဓိကတာဝန္က ကေလးေတြကုိ တတ္ေအာင္သင္ေပးဖုိ႔ပဲ မဟုတ္ပါလား။ <br /><br />ယေန႔အခ်ိန္တြင္ ျမန္မာျပည္တြင္ <br />ကေလးကုိ သုညရေအာင္ သင္ေပးေသာ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ား၊ <br />ကေလးကုိ သုညရေအာင္ သင္ေပးေသာ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးမ်ား၊ <br />ကေလးကုိ သုညရေအာင္ သင္ေပးေသာ ေက်ာင္းမ်ား၊<br />ကေလးကုိ သုညရေအာင္ သင္ေပးေသာ ….ဌါနမ်ား<br />ဘယ္ေလာက္ရွိေနသလဲ က်ေနာ္မသိပါ။ <br /><br />ရမွတ္ သုညရတာထက္ ေအာင္မွတ္ရဖုိ႔ ဂုဏ္ထူးေတြထြက္ဖုိ႔ အမွတ္မ်ားဖုိ႔ Cheating လုပ္ၿပီး အမွတ္ေတြကုိျဖည့္ယူတာက တသက္လုံးအတြက္ ရွက္ဖုိ႔ေကာင္းပါသည္။ <br /><br />Cheating ကုိေျပာခဲ့ေသာ က်ေနာ္၏ ဆရာႀကီးသည္လည္း ကြယ္လြန္သြားခဲ့ၿပီျဖစ္သည္၊ <br />ဆရာႀကီး အသက္ရွင္၍ ရွိေနေသးလွ်င္ ဆရာႀကီး ဆုိခဲ့ေသာ<br />‘cheating လုပ္တယ္၊ ခုိးေၾကာင္ခုိးဝွက္လုပ္တယ္လုိ႔ေခၚတယ္၊ မသမာတဲ့သူေတြလုပ္တာ၊ မေကာင္းတဲ့လူေတြလုပ္တာ၊ ဘဝမွာ ဘယ္ေတာ့မွ မေကာင္းစားဘူး၊ ေကာင္းစားလည္းခဏပဲ၊ <br />cheating ဆုိတာ အရမ္းရွက္ဖုိ႔ေကာင္းတဲ့ ကိစၥ၊’ ဆုိတာကုိ ယေန႔အခ်ိန္တြင္ ဆရာႀကီး ဘယ္လုိ အဓိပၸါယ္ျပန္ဖြင့္မလဲ မသိပါ။<br /><br /><br />End<br /><span style="font-size: x-small;">ဆရာႀကီး ဦးတုိးခင္သုိ႔ အမွတ္တရ။</span><br /><span style="font-size: x-small;">ဆရာႀကီး၏ ပုိစုန္းၾကဴးလက္တန္း ကဗ်ာကုိ အထင္နဲ႔ ျပန္ေရးလုိက္ပါသည္။</span><br /><br /><br /><br /><span style="font-size: x-small;">ဂ်ာနယ္</span><br /><span style="font-size: x-small;">စာေမးပြဲမွာ သုညရေအာင္ ေျဖလို႔ ထုတ္လိုက္တာ http://thevoicemyanmar.com/index.php?option=com_content&view=article&id=564:2011-09-04-10-26-05&catid=3:local&Itemid=34</span><br /><br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3703569828120990851-650564331906238850?l=sosegado1.blogspot.com' alt='' /></div>sosegadohttp://www.blogger.com/profile/14395790276974941224noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-3703569828120990851.post-58143451224045563072011-08-29T23:55:00.001+08:002011-08-29T23:56:27.402+08:00တိတ္ဆိတ္ျခင္းကုိ………..<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-H1GXUYtN0fg/Tluyc3qeiTI/AAAAAAAAAzc/AsODaoiiTYQ/s1600/thank+you1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="140px" qaa="true" src="http://4.bp.blogspot.com/-H1GXUYtN0fg/Tluyc3qeiTI/AAAAAAAAAzc/AsODaoiiTYQ/s200/thank+you1.jpg" width="200px" /></a></div><span style="font-family: Times New Roman;"><span lang="EN-US" style="color: red; font-family: 'Zawgyi-One','sans-serif'; font-size: 10pt; mso-ansi-language: EN-US; mso-bidi-language: AR-SA; mso-fareast-font-family: SimSun; mso-fareast-language: ZH-CN;"><span style="color: blue;">ကိုေအာင္(ပ်ဴႏုိင္ငံ)</span></span><span lang="EN-US" style="color: #6c6969; font-family: 'Zawgyi-One','sans-serif'; font-size: 10pt; mso-ansi-language: EN-US; mso-bidi-language: AR-SA; mso-fareast-font-family: SimSun; mso-fareast-language: ZH-CN;"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: 'Zawgyi-One','sans-serif'; font-size: 10pt; mso-ansi-language: EN-US; mso-bidi-language: AR-SA; mso-fareast-font-family: SimSun; mso-fareast-language: ZH-CN;">ရဲ႕ တဂ္ပိုစ္႔ ဘေလာဂ္ေဒးအမွတ္တရ</span></span><br /><br /><span style="font-family: Times New Roman;"><span lang="EN-US" style="font-family: 'Zawgyi-One','sans-serif'; font-size: 10pt; mso-ansi-language: EN-US; mso-bidi-language: AR-SA; mso-fareast-font-family: SimSun; mso-fareast-language: ZH-CN;">အႏွစ္၃၀ နီးပါး သေဘၤာလုိက္ခဲ့တဲ့မိတ္ေဆြ တစ္ေယာက္ကေျပာဘူးပါသည္၊ ဟုိးအရင္ သေဘၤာလုိက္စတုန္းက တုိင္းတပါးမွာ အိမ္လြမ္းစရာ ျမန္မာျပည္ သတိရစရာဆုိရင္ ပါလာတဲ့ စာအုပ္ေတြ အခါခါထုတ္ဖတ္၊ ပါလာတဲ့ တိပ္ေခြေတြ အခါခါဖြင့္နားေထာင္၊ အခ်ိန္တုိက္ဆုိင္ရင္ေတာ့ ႏုိင္ငံျခား အသံလႊင့္ဌာနေတြကလႊင့္တဲ့ ျမန္မာပုိင္း အစီအစဥ္ေတြကုိ နားေထာင္၊ ဒီလုိနဲ႔ အလြမ္းေတြကုိေျဖ ပင္ပန္းဖိစီးမႈေတြကုိ ေဖ်ာက္ခဲ့ၾကတယ္လုိ႔ဆုိပါသည္။ </span></span><br /><br /><span style="font-family: Times New Roman;"><span lang="EN-US" style="font-family: 'Zawgyi-One','sans-serif'; font-size: 10pt; mso-ansi-language: EN-US; mso-bidi-language: AR-SA; mso-fareast-font-family: SimSun; mso-fareast-language: ZH-CN;">ယေန႔အခ်ိန္မွာေတာ့ အားလုံးသိၿပီးတဲ့အတုိင္း ျမန္မာျပည္ဆုိတာ ကုိယ္ေဘးနားရွိေနသလုိပါပဲ၊ နည္းပညာေတြရဲ႕ေျပာင္းလဲတုိးတက္မႈက ေနရာေတြကုိက်ဳံ႕လုိက္သည္ဟုထင္ပါသည္၊ အေကာင္းေရာ အဆုိးေရာရွိတဲ့ ေျပာင္းလဲတုိးတက္မႈေတြကုိ အေကာင္းဘက္ကုိပဲ ေတြးေျပာၾကည့္မိပါသည္။ </span></span><br /><br /><span style="font-family: Times New Roman;"><span lang="EN-US" style="font-family: 'Zawgyi-One','sans-serif'; font-size: 10pt; mso-ansi-language: EN-US; mso-bidi-language: AR-SA; mso-fareast-font-family: SimSun; mso-fareast-language: ZH-CN;">ေမဆိြ တကယ္ေသမေသ နာရီပုိင္းအတြင္းမွာ ေသခ်ာသိႏုိင္သလုိ၊ လူႀကီးတစ္ေယာက္ငုိျပတာကုိလည္း ဒီလူႀကီးနွယ္ဆုိၿပီး ခဏအတြင္း ပ်ံ႕ႏွံ႔သြားႏုိင္ပါသည္၊ ဒီဆုိင္ကေကာင္းတယ္ ဒီပစၥည္းကေကာင္းတယ္ ဒီဟင္းကုိဒီလုိခ်က္တယ္ဆုိၿပီး သိသမွ် မွ်ေဝႏုိင္ပါသည္၊ ငါ ရည္စားနဲ႔ ကြဲသြားၿပီေဟ့လုိ႔ စကၠန္႔အတြင္းမွာ ေၾကညာခ်က္ထုတ္ႏုိင္သလုိ၊ ငါ ဒီေန႔ဘာဝယ္ခဲ့တယ္ ဆုိၿပီး ပုံႏွင့္တကြ ခ်က္ခ်င္းၾကြားဝါႏုိင္ပါၿပီ၊ ဟုတ္ကဲ့ ဒစ္ဂ်စ္တယ္ပါရာဒုိင္း အေျပာင္းအလဲကုိ အေကာင္းဘက္ကပဲ ေတြးၾကည့္ၾကတာေပါ့။ </span></span><br /><br /><span style="font-family: Times New Roman;"><span lang="EN-US" style="font-family: 'Zawgyi-One','sans-serif'; font-size: 10pt; mso-ansi-language: EN-US; mso-bidi-language: AR-SA; mso-fareast-font-family: SimSun; mso-fareast-language: ZH-CN;">ဒီအတြက္ ပထမဦးဆုံးေတာ့ တီထြင္ဆန္းသစ္သူေတြကုိ ေက်းဇူးတင္ရပါမည္၊ </span></span><span style="font-family: Times New Roman;"><span lang="EN-US" style="font-family: 'Zawgyi-One','sans-serif'; font-size: 10pt; mso-ansi-language: EN-US; mso-bidi-language: AR-SA; mso-fareast-font-family: SimSun; mso-fareast-language: ZH-CN;"></span></span><br />မည္သုိ႔ရည္ရြယ္ခ်က္ပဲရွိေနေန ဘယ္အဖြဲ႔အစည္းက ေနာက္ကရွိေနပါေစ၊ လြယ္ကူစြာ သုံးခြင့္ရေအာင္ အဖုိးအခသက္သာေအာင္ ျပဳလုပ္ေပးသူမ်ားကုိလည္း ေက်းဇူးတင္ရပါမည္၊ Google ကုိေက်းဇူးတင္ပါသည္၊ ZawGyi ကုိေက်းဇူးတင္ပါသည္၊ FBကုိေက်းဇူးတင္ပါသည္၊ ----- ေတြကုိေက်းဇူးတင္ပါသည္။ <br /><br />တကယ္ေတာ့ က်ေနာ္က blog ဖတ္သူ တစ္ေယာက္ပါ၊ blog ဖတ္ျဖစ္ေအာင္ blog ႏွင့္မိတ္ဆက္ေပးသူ တစ္ေယာက္ကုိ ေက်းဇူးတင္ပါသည္၊ blogေတြကုိ ဆက္ဖတ္ျဖစ္ေနေအာင္ က်ေနာ္ကုိဆြဲေဆာင္သြားတဲ့ blog ေရးသူႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ <span style="color: #0b5394;">ကုိမင္းဒင္ <span style="color: black;">ႏွင့္</span> ႏုိင္းႏုိင္းစေန</span> တုိ႔ျဖစ္ပါသည္၊ ျဖစ္ပ်က္ရွာပုံေတာ္ႏွင့္ သက္ခုိင္ဇာတ္လမ္းတြဲေတြကေန စေနအႀကိဳက္ ဘဝအပုိင္းအစေလးမ်ားက က်ေနာ္ကုိ blog လည္ျဖစ္ေစခဲ့ပါသည္၊ blog လည္ျဖစ္ေအာင္လည္း <span style="color: #0b5394;">ခင္ဦးေမ</span> ႏွင့္ <span style="color: #0b5394;">wesheme</span> က လင့္ေတြက လြယ္ကူေစခဲ့ပါသည္။ <br /><br />အလြန္ေအးေသာ ဂ်ပန္ရဲ႕ေဆာင္းတစ္ညမွာေတာ့၊ တိတ္ဆိတ္ျခင္းက လူကုိပုိအထီးက်န္ေစပါသည္၊ ေရာက္ေနတဲ့ေနရာကလည္း ခပ္ေခ်ာင္က်က် ဂ်ပန္ၿမိဳ႕ေလးတစ္ၿမိဳ႕ ေနတာကလည္း အဲဒီၿမိဳ႕ေလးနဲ႔ ၁၀ကီလုိမီတာေလာက္ေဝးတဲ့ ေတာင္ကုန္းေပၚက ေနရာ၊ အပန္းေျဖ Resortဆုိေပမဲ့လည္း အမ်ားအားျဖင့္ ဧည့္သည္ေတြက အဖုိႀကီးႏွင့္အဖြားႀကီးေတြ ျဖစ္ၾကပါသည္၊ စေန တနဂၤေႏြေတြမွာေတာ့ လူငယ္အခ်ဳိ႕ကုိေတြ႔ရသည္ ေဂါက္လာရုိက္ၾကတာမ်ားသည္၊ cinema ရွိသည္ karaoke ရွိသည္ bar ရွိသည္ ဒါေပမဲ့ ဂ်ပန္စကားကုိ ၁၂၃၄ ဟုိနား ဒါစား ပဲတတ္ေသာ က်ေနာ္ အတြက္ ေဖ်ာ္ေျဖမႈမျဖစ္ခဲ့ပါ၊ ေနလာတာကလည္း ၁၅ရက္ေလာက္ရွိၿပီဆုိေတာ့ ပ်င္းစ ၿငီးေငြ႕စျပဳေနပါၿပီ၊ ေနာက္ထပ္ အနည္းဆုံး ရက္၃၀ ေလာက္ဆက္ေနရဦးမည္ဆုိေတာ့ စဥ္းစားသာၾကည့္ေပေတာ့၊ အလုပ္လာလုပ္သည္ ဆုိေပမဲ့ တစ္ေန႔ႏွစ္နာရီ သုံးနာရီေလာက္ သြားၿပီးလွ်င္ ဒီResort ေဟာ္တယ္ျပန္ပုိ႔သည္၊ ကုိယ္companyရဲ႕ေဖၚျမဴလာဒီဇုိင္းဆုိေပမဲ့ ဂ်ပန္ေတြကသူတုိ႔နည္းသူတုိ႔ဟန္နဲ႔လုပ္ၾကသည္၊ စီးပြားေရး လွ်ိဳ႕ဝွက္ခ်က္ဆုိတာကုိ နားလည္လုိက္ရပါသည္၊ တုိက်ဳိ မွာ အုိဆာကားမွာဆုိရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလုိက္မလဲလုိ႔ေတြးမိသည္၊ ျဖစ္ခ်င္တာေတြ လုပ္ခ်င္တာေတြ လုပ္လုိ႔ရသည္ ေဘာ္ဒါေတြရွိသည္၊ ဒီမွာေတာ့ က်ေနာ့္အတြက္ဒီညဘာလုပ္ရရင္ေကာင္းမလဲ အေတြးက ညတုိင္းကုိ မုိးခ်ဳပ္ေစခဲ့ပါသည္။ <br /><br />မ်ဳိးႀကီးရဲ႕ သီခ်င္းထဲကလို ငါတစ္ေယာက္ေယာက္နဲ႔ စကားေျပာခ်င္တယ္ကုိ အထပ္ထပ္အခါခါ ဆုိရမလုိပါပဲ၊ <br />ဂ်ပန္က ေဘာ္ဒါေတြက ညဘက္အလုပ္လုပ္သူေတြနဲ႔ နာရီအၾကာႀကီး အလုပ္လုပ္သူေတြမ်ားသျဖင့္ သူတုိ႔နဲ႔ဖုန္းအၾကာႀကီးေျပာဘုိ႔ကုိ အားနာသည္၊ oversea အၾကာႀကီးေျပာဘုိ႔ကလည္း ေစ်းႀကီးသည္၊ Naruto ဆုိတဲ့ၿမိဳ႕ေလးကုိညတုိင္းသြားဘုိ႔ကလည္း Taxi ခ မတတ္ႏုိင္ပါ၊ အဲဒီမွာ ရုရွား၊ ဘရာဇီးႏွင့္ဖဦးထုပ္မေတြ ရွိသည္ေျပာသည္၊ ေနာက္ဆုံးေတာ ့Laptop ေလးကုိပဲအသုံးခ်ရသည္၊ အင္တာနက္ ဂိမ္းကစား၊ ဟုိ site လုိက္ဖြင့္ ဒီ site လုိက္ဖြင့္၊ blog ေတြလုိက္ဖတ္၊ ထြက္သမွ်နီးပါးဖတ္ျဖစ္ပါသည္၊ အားနည္းခ်က္တစ္ခုက chatting စကားေျပာျခင္းပါပဲ၊ ဟုိဘက္ကလူကုိ အားနာသျဖင့္ chatမလုပ္ျဖစ္ခဲ့တာမ်ားသည္၊ <br /><br />အဲဒီမွာ အေတြးတစ္ခုဝင္လာပါသည္ blog တစ္ခုလုပ္ရင္ေကာင္းမလား၊ <br />ဘုမသိဘမသိနဲ႔ blog တစ္ခုကုိ လုပ္ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ <br /><br /><span style="color: #0b5394;">Saturngod၊ ကုိရန္ေအာင္၊ ကုိေမာင္လွ</span> site သုံးခုထဲနဲ႔ <span style="color: #0b5394;">sosegado </span>ျဖစ္လာခဲ့ပါသည္၊ သူတုိ႔ကုိမသိေပမဲ့ ေက်းဇူးတင္လုိက္ပါသည္၊<br />က်ေနာ့္ ပတ္ဝန္းက်င္ရဲ႕ တိတ္ဆိတ္ျခင္းကုိ က်ေနာ္ ၿဖိဳခြဲလုိက္ပါသည္၊ <br /><br /><br />က်ေနာ္က စာေရးေလ့ေရးထရွိသူတစ္ေယာက္ မဟုတ္ပါ၊ ေက်ာင္းတုန္းက ကဗ်ာေတြကုိေရးဖူးပါသည္၊ <br />တကယ္ေတာ့ ခရီးသြားမွတ္တမ္းသေဘာနဲ႔ blogေလးကုိ လုပ္ခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါသည္။ <br /><br />ဒီလုိနဲ႔ အဲဒီကစၿပီး ေပ်ာ္စရာအေလ့အထေလးေတြရွိတဲ့ blogအသုိင္းအဝုိင္းမွာ လြင့္ေျမာေနမိပါသည္။<br /><br /><br /><br />…………………………………………………………..<br /><br /><br />အမွတ္တရမ်ား<br /><br /><br />က်ေနာ္က blog ဖတ္သူ တစ္ေယာက္ဆုိေတာ့၊ အင္တာနက္ရႏုိင္သည့္ အခ်ိန္မ်ား ေနရာမ်ားတြင္ ထြက္လာသမွ် ပုိ႔စ္ေတြကုိ (ကုိႀကီးေက်ာက္၊ ခင္ဦးေမ ႏွင့္ ေနာက္ဆုံး ကုိေဇာ္ရဲ႕ဘေလာက္ဂါေတြရဲ႕ပုိ႔စ္မ်ားမွတဆင့္) ဖတ္မိပါသည္၊ စိတ္ဝင္စားေသာ ခင္မင္ရေသာ သူေတြရဲ႕ ပုိ႔စ္ေတြကုိ တစ္ခါတစ္ေလ တစ္ပတ္ေလာက္ၾကာေနပါေစ သြားဖတ္ျဖစ္ပါသည္။ <br /><br /><span style="color: black;">မွတ္မွတ္ရရ က်ေနာ့္ကုိ ပထမဦးဆုံး comment ေပးလာသူေတြကေတာ့ ဘေလာ့ဂ္ဂါ၊ MrDBA ႏွင့္ ေပါ့ဆိမ့္ တုိ႔ျဖစ္ပါသည္။</span><br /><span style="color: black;">ပထမဦးဆုံး C Box ထဲ ေရးလာသူေတြကေတာ့ nm ၊ khet myint myint၊ ဘိြဳင္းဇ္ ၊ zt ႏွင့္ ကုိကုိဒီဘီ တုိ႔ျဖစ္ပါသည္။</span><br /><span style="color: black;">စကားေျပာျဖစ္ၾကတဲ့သူေတြကေတာ့ ကုိႀကီးမင္းဒင္၊ ဂ်စ္တူးမုံရြာ၊ ျမတ္မြန္၊ ကုိရင္စည္သူ၊ ကုိႀကီးေက်ာက္ နွင့္ သိဂၤါေက်ာ္ တုိ႔ျဖစ္ပါသည္၊ သက္ေသျပခ်က္ကေတာ့ ေခါင္းပါးတဲ့ က်ေနာ့္လူမႈေရးပါပဲ၊ တဘက္လူကို အားနာစရာ၊ ဆယ္ေၾကာင္းေလာက္ ေရးလုိက္ရင္ ၂ ေၾကာင္းေလာက္ပဲ ျပန္ေရးႏုိင္ခဲ့ပါသည္။</span> <br /><br /><span style="color: black;">အမွားမ်ားစြာႏွင့္ စခဲ့တဲ့ က်ေနာ္ကုိ လမ္းညႊန္ေပးၾကသူေတြရွိပါသည္၊ ဟုိဟာကုိျဖဳတ္လုိက္ပါ ဒီလုိလုပ္ရင္ေကာင္းပါလိမ့္မည္ ဆုိၿပီး အၾကံဥာဏ္္ေပးခဲ့သျဖင့္ လမ္းေၾကာင္းေလးမွန္ခဲ့ပါသည္၊ မေရႊစင္ဦး၊ ကုိႀကီးေက်ာက္၊ ေမာင္ပါလ ႏွင့္ လသာည တုိ႔ျဖစ္ပါသည္၊ အသုံးဝင္စရာ ျမန္မာ စာလုံးေပါင္း Reference ကုိေတာ့ ကုိေဇာ္ဆီမွရခဲ့ပါသည္။ </span><br /><br />ေရးအေဖၚအေပါင္းမ်ားျဖစ္ၾကေသာ ေမာင္မုိး၊ ကုိကုိးအိမ္၊ အျဖဴေလး၊ လသာည၊ အင္းၾကင္းသန္႔၊ သိဂၤါေက်ာ္၊ သဒၵါလိႈင္း၊ ကိုေအာင္ (ပ်ဴႏိုင္ငံ)၊ အျဖဴေရာင္နတ္သမီး၊ ၿမတ္မြန္၊ မီးမီး၊ စိတ္၏ေျဖရာ၊ ေမာင္ေလး၊ blackzone၊ နတ္ဆုိးေလး၊ ဆင္တဲအုပ္စု၊ ZT ၊ TYZ ၊ ေနဝသန္၊ ၾကည္ျဖဴပုိင္၊ ပူးေတ၊ flowerpoem၊ ျမေသြးနီ၊ ညအလၤကာ၊ အုပ္ႀကီး၊ အေတြးကမၻာ၊ ဝက္ဝံေလး၊ Bravo၊ ခ်စ္ၾကည္ေအး၊ Rose of Sharon၊ ခ်င္းမေလး၊ ကုိပီတာ၊ ခႏြဲ၊ ခင္မာလာေအာင္၊ ေကသြယ္၊ ေသာ္ဇင္စုိး၊ စႏၵကူး၊ သက္တန္႔ခ်ိဳ၊ ကိုရီး{ကိုၾကီး}၊ sangpi၊ tharzoe၊ ေဆာင္းယြန္းလ၊ ေသာေစယ်ံ၊ အဂၤါဟူး၊ ျမေလးသွ်င္၊ ေမေက်ာ္၊ july Dream၊ ငဝန္နဒီ ႏွင့္ ညလင္းအိမ္ <br />အသစ္ထြက္တုိင္းအျမဲေရာက္ျဖစ္တဲ့ မေခ်ာ၊ ျမစ္က်ဳိးအင္း၊ ေမဓါဝီ၊ ဏီလင္းညိဳ၊ အိမ္ခ်မ္းေျမ့၊ သက္ေဝ၊ ကုိေဇာ္၊ ပန္ဒုိရာ ႏွင့္ ဆုိနာတာ ကာနာတာ<br /><br />ေနာက္ပုိင္းမွာသြားျဖစ္တဲ့ အန္တီတင္ ့၊ မဒမ္ကုိး၊ ဟန္ၾကည္၊ Anglehlaing၊ တီတီဆိြ၊ ငယ္ႏုိင္၊ မန္းကုိကုိ၊ Jasmine၊ Rita၊ ေငြလမင္း၊ ေအေအတီအုိ၊ ေက၊ မုိးယံ၊ ေမသိမ့္သိမ့္ေက်ာ္၊ ေစာ အဝါေရာင္၊ ညိမ္းႏုိင္၊ ေရႊျပည္သူ၊ Phyo Phyo Hlaing၊ ဗညားရွိန္ ႏွင့္ ေမခင္ <br /><br />လာဖတ္ေလ့ရွိေသာ<br />စည္းစိမ္ ၊ Lwin lwin, Sint, Nyangyi, min min, yamin, kmo, gyidaw, SDL, N/A ႏွင့္ အမည္မေဖၚေသာသူမ်ား ႏွင့္<br /><br />အမည္က်န္ခဲ့သူမ်ားကုိ…..<br /><br />အားလုံးကုိ ေက်းဇူးတင္ အမွတ္တရရွိပါသည္။<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-Z68Wk2QbHSo/TluzsueRtUI/AAAAAAAAAzg/VBFpWSugWiI/s1600/thank+you3.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="151px" qaa="true" src="http://2.bp.blogspot.com/-Z68Wk2QbHSo/TluzsueRtUI/AAAAAAAAAzg/VBFpWSugWiI/s320/thank+you3.jpg" width="320px" /></a></div><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-hot3nR3STEo/Tluz0gfngfI/AAAAAAAAAzk/I_HjZPFtYRA/s1600/thank+you+2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="151px" qaa="true" src="http://4.bp.blogspot.com/-hot3nR3STEo/Tluz0gfngfI/AAAAAAAAAzk/I_HjZPFtYRA/s320/thank+you+2.jpg" width="320px" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3703569828120990851-5814345122404556307?l=sosegado1.blogspot.com' alt='' /></div>sosegadohttp://www.blogger.com/profile/14395790276974941224noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-3703569828120990851.post-23770623886776439282011-08-23T14:57:00.002+08:002011-08-23T15:34:45.077+08:00ခုက်မနဲ႔အိပ္ေနတဲ့သူဟာ က်မေယာက်္ားမဟုတ္ဘူး (၄)<div style="TEXT-ALIGN: center; CLEAR: both" class="separator"><a style="MARGIN-LEFT: 1em; MARGIN-RIGHT: 1em" href="http://3.bp.blogspot.com/-FoExn_7m1ZE/TlL3RAxQzjI/AAAAAAAAAy8/V0W3wf-Fdcg/s1600/md4.jpg" imageanchor="1"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/-FoExn_7m1ZE/TlL3RAxQzjI/AAAAAAAAAy8/V0W3wf-Fdcg/s320/md4.jpg" width="320" height="222" qaa="true" /></a></div>
<br />သမီးေက်ာင္းပုိ႔၊ အလုပ္သြား၊ အလုပ္ျပန္၊ သမီးေက်ာင္းႀကိဳ၊ ပုံမွန္အိမ္မႈကိစၥမ်ားကုိ လုပ္ေနရင္းနဲ႔ပင္၊ ခုတစ္ေလာ စိတ္မရွည္မႈေတြမ်ားလာသည္၊ အလုပ္ထဲတြင္လည္း မွားလုပ္မိေသာ အလုပ္မ်ားလည္း မ်ားလာသည္၊ မွားလုပ္မိေသာ စာရြက္စာတမ္းမ်ားကုိ စက္ထဲေခ်မပစ္ပဲ၊ တစ္စစီဆုတ္ေနမိသည္၊ ကုိယ္ဟာကုိ မွားေနမွန္းသိ၍ ျပန္လုပ္ႏုိင္ခဲ့သျဖင့္ေတာ္ေသးသည္၊
<br />
<br />အလုိလုိေနရင္း ေဒါသျဖစ္လုိက္၊ တစ္ခါတစ္ခါ စိတ္အားငယ္လုိက္နဲ႔၊ ဘာကုိေဒါသျဖစ္ ဘာကုိစိတ္အားငယ္ေနမွန္း မသိေတာ့ပါ။
<br />
<br />ဆရာဝန္နဲ႔ျပဘုိ႔ၾကံမိပါသည္၊ စိတ္ၿငိမ္ရင္ၿပီးေရာဆုိၿပီး face book ဖြင့္ blogging လုပ္မိေသာ တစ္ခ်ဳိ႕ညေတြ မုိးလင္းခါနီးမွ အိပ္ျဖစ္သျဖင့္ မနက္မနည္းႀကိဳးစားပမ္းစားထယူရေသာ အႀကိမ္ေတြလဲမနည္းေတာ့၊ တစ္ခါတစ္ေလ သမီးေလးကုိ ေငါက္ငမ္းမိသည္၊ ဒီမွာ အေမအိမ္အလုပ္ေတြမၿပီးဘူးဆုိတာမသိဘူးလား၊ အိမ္ေရွ႕သြားေန အေမလာခဲ့မယ္၊ စသျဖင့္ေပါ့ေလ၊ သမီးေလးက ထုိအခါမ်ဳိးတြင္က်မကုိ ေသခ်ာၾကည့္ေနတတ္ၿပီး၊ ‘May May.. Are you OK’ လုိ႔ဆုိလုိက္ေတာ့ က်မေဒါသေတြ ခဏေပ်ာက္ကြယ္သြားရပါသည္၊ သမီးေလးကုိေထြးေပြ႔လုိက္ရင္း ေမေမဒါေလးၿပီးေအာင္လုပ္ၿပီး သမီးဆီလာခဲ့ပါမယ္၊ လိမ္မာတယ္ေနာ္သမီးလုိ႔ ေျပာလြတ္လုိက္ရပါသည္၊ သမီးေလးရဲ႕အျမင္မွာ က်မတစ္ခုခုျဖစ္ေနၿပီလား၊ စိတ္ထဲမွာေတာ့ သမီး PSLE စာေမးပြဲ ေျဖရမဲ့ႏွစ္ အေမ အလုပ္ထြက္ပါမယ္၊ အေမ့အတြက္ သမီးေလးဟာအဓိကပါကြယ္လုိ႔ ေျပာေနမိသည္။
<br />
<br />အလုိလုိေနရင္း မ်က္ႏွာျမင္လုိက္လွ်င္ က်မ မေက်မခ်မ္းျဖစ္ရသူကေတာ့ က်မေယာက်္ားဆုိသူကုိပါပဲ၊
<br />က်မတုိ႔ စကားသိပ္မေျပာျဖစ္ၾကပါ၊ လုိအပ္သည္မ်ားကုိသာ ေျပာျဖစ္ၾကသည္၊ သူ႔မ်က္ႏွာျမင္ရလွ်င္ ေဒါသျဖစ္လာသလုိလုိ၊ တစ္စုံတစ္ခုကုိ ေပါက္ပစ္လုိက္ခ်င္စိတ္၊ ခြဲပစ္လုိက္ခ်င္စိတ္ေတြျဖစ္လ႔ုိေနတတ္သည္၊ ဒီအတြက္ သူနဲ႔မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ေတြ႔ဘုိ႔ က်မေရွာင္ပါသည္၊ ေစ်းဝယ္ရင္လုိအပ္သည္ထက္ ပုိၾကာလာသည္၊ တကယ္ေတာ့ ဘာဝယ္ရမွန္းမသိ ပတ္ေနမိျခင္းသာျဖစ္သည္၊ အိမ္အလုပ္ေတြမ်ားမ်ားလုပ္ပစ္လုိက္သည္၊ ဒါကုိပဲ အလုိက္မသိ အလုပ္ေတြမ်ားေနလား ဘာလုပ္ေပးရမလဲ လာ၍ေမးေသးသည္၊ ရန္မျဖစ္ခ်င္၍ ကေလးကုိစာျပေနလုိက္ပါလုိ႔ေျပာၿပီး ေရွာင္ခဲ့ရသည္၊ တစ္ခါတစ္ေလ <span style="FONT-FAMILY: 'Zawgyi-One', 'sans-serif'; mso-ansi-language: EN-US; mso-bidi-language: AR-SA; mso-fareast-: ZH-CNfont-family:SimSun;" lang="EN-US" ><span style="font-family:Times New Roman;">Informatics </span></span>ေက်ာင္းမွာတရားပြဲသြားဖုိ႔ေခၚသည္ အိမ္အလုပ္မၿပီးရတဲ့အထဲ အလုိက္မသိေပ နည္းနည္းျငဴစူလုိက္မွ သမီးကုိပါေခၚကာ တရားပြဲထြက္သြားသည္၊ <span style="FONT-FAMILY: 'Zawgyi-One', 'sans-serif'; mso-ansi-language: EN-US; mso-bidi-language: AR-SA; mso-fareast-: ZH-CNfont-family:SimSun;" lang="EN-US" ><span style="font-family:Times New Roman;">က်မအရြယ္က တရားပြဲသြားရမဲ့အရြယ္လား သူ မစဥ္းစားေပ၊ </span></span>တရားပြဲတြင္ သမီးကုိဘယ္လုိထိန္းမလည္း က်မစဥ္းစားမိပါသည္၊ အခ်ိန္တန္ေတာ့ အေဖႏွင့္သမီးတုိ႔ျပန္ေရာက္လာသည္၊ သမီးထံမွ ဘာကြန္ပလိမ္းမွ မၾကားရပါ၊ အေဖႏွင့္ဆုိ ဘာမွာ ဂ်ီမၾကတဲ့သမီးလုိ႔ စိတ္ထဲကေျပာေနမိသည္။
<br />
<br />………………………………………………………………………..
<br />
<br />က်မေလးစားရေသာ မန္ေနဂ်ာတစ္ေယာက္ ရုံးမွာသူအဆင္မေျပတဲ့အေၾကာင္းရင္ဖြင့္လာခဲ့သည္၊ က်မအံ့အားသင့္ရပါသည္ အလုပ္ႀကိဳးစားသူ စိတ္ပါလက္ပါလုပ္တတ္သူတစ္ေယာက္ ဘာလုိ႔အဆင္မေျပျဖစ္တာပါလိမ့္၊ အသက္ေလးဆယ္ေက်ာ္ ငါးဆယ္နီးေတြဆုိ အလုပ္ရွင္ေတြက သိပ္ခုိင္းမေကာင္းေတာ့ဘူးထင္၍ အျမဲၾကည့္ေနတတ္သလုိ၊ ေနာက္ဝင္လာသည့္ လူငယ္ လူသစ္ေတြရဲ႕ အတုိက္အခုိက္လည္း ခံရေလ့ရွိသည္၊ မေနတတ္မထုိင္တတ္လွ်င္ ျပႆနာေတြျဖစ္လာမည္ အခက္အခဲေတြၾကံဳလာရတတ္သည္ဟု ေျပာျပသည္၊ ငါေနာင္ႏွစ္ဆုိ အသက္ငါးဆယ္ျပည့္ေတာ့မယ္္၊ ဒီႏုိင္ငံမွာ အသက္ေလးဆယ္ေက်ာ္လာရင္ အလုပ္ျမဲဘုိ႔သတိထားရသည္၊ office politic ကုိသူကရွင္းျပေတာ့ က်မပုိ၍ရႈပ္ေထြးသြားရသည္၊ ဒီအတြက္ တစ္ခ်ဳိ႕ဝါရင့္သမားမ်ားသည္ ကုိယ္အလုပ္ျမဲေရးအတြက္ ေနာက္လူကုိ မသင္ေပးမႈမ်ားရွိလာတတ္တယ္၊ သူေဌးေတြကလည္း လူသစ္အျမင္သစ္ ေစ်းနည္းနည္းသက္သာတာကုိပဲ လုိခ်င္ၾကသည္မဟုတ္လား၊ သူ႔အတြက္ေတာ့ ကိစၥမရွိ Professional Pharmacist ျဖစ္ေန၍ အလုပ္ေပါပါသည္ဆုိသည္၊ politic ဆုိတာ ဘယ္မွာပဲျဖစ္ျဖစ္ မေကာင္းၾကပါလားလုိ႔ က်မေကာက္ခ်က္ခ်မိသည္။
<br />
<br />ဒီအေၾကာင္းေတြစဥ္းစားမိေတာ့ သမီးရဲ႕အေဖကုိ သတိရလုိက္သည္၊ သူလည္း အသက္ေလးဆယ္ေက်ာ္သြားပါၿပီ၊ အလုပ္တြင္ရင္ဆုိင္ေနရတာကုိ က်မကုိဖြင့္မေျပာပဲေနတာျဖစ္ပါလိမ့္မည္၊ က်မဘက္ကလည္း ဘယ္ႏွစ္ခါ စိတ္ဝင္တစားေမးျမန္းခဲ့ဘူးလုိ႔လဲ၊ ေနာက္ၿပီးသူက ႏုိင္ငံျခားသားျဖစ္ေနေတာ့ က်မမန္ေနဂ်ာထက္ပင္ပုိဆုိးႏုိင္သည္၊ ဒါမွမဟုတ္ သူေဌးေတြက ေစ်းေပါအလုပ္ၿပီးတာပဲလုိခ်င္လွ်င္ေတာ့ သူအလုပ္ျမဲေနပါဦးမည္၊ ခုမွက်မစုိးရိမ္စိတ္ဝင္လာမိသည္၊ တကယ္လုိ႔ သူအလုပ္အဆင္မေျပ ျဖစ္သြားခဲ့လွ်င္ ဘယ္လုိလုပ္ၾကမလဲ အလုပ္ေျပာင္းလုပ္သည္ထားဦး ၾကားထဲမွာ ကသီလင္တျဖစ္ဦးမည္၊ ဒီႏုိင္ငံရဲ႕ ေပၚလစီေတြက အျမဲေျပာင္းလဲေလ့ရွိသည္၊ က်မအတြက္ပထမဦးဆုံးအႀကိမ္ သူ၏အေရးပါမႈကုိ စဥ္းစားမိျခင္းျဖစ္ပါသည္၊ သူမ်ားေတြနဲ႔ေတာ့ တူလိမ့္မည္မဟုတ္ပါ၊ က်မႏွင့္သမီးေလးက ဒီႏုိင္ငံျခားတုိင္းျပည္မွာ သူ႔ရဲ႕မွီခုိသူေတြမဟုတ္ပါလား၊ အျမဲတမ္းေနထုိင္ခြင့္ပဲ ရေနပါေစ၊ ဘယ္လုိပဲေနထုိင္ေနပါေစ၊ တစ္စုံတစ္ရာေသာ အေျပာင္းအလဲမ်ား မထင္မွတ္ေသာ အျဖစ္အပ်က္မ်ားက အခ်ိန္မေရြး ဒီႏုိင္ငံက ထြက္သြားေစႏုိင္သည္ မဟုတ္ပါလား။
<br />
<br />က်မသူငယ္ခ်င္း ယမင္းတုိ႔ မိသားစု အေမရိကားကုိ ေျပာင္းမည္ဆုိ၍၊ အိမ္ပစၥည္းကူသိမ္းေပးရန္ က်မယမင္းတုိ႔အိမ္သုိ႔ထြက္လာခဲ့သည္၊ Bus ကားေပၚမွာ က်မေဘးနားက ဆယ္ေက်ာ္သက္ေကာင္ေလးႏွစ္ေယာက္ ေျပာေနတာၾကားရေတာ့ က်မ သက္ျပင္းေတြအႀကိမ္ႀကိမ္ခ်မိသည္၊ ပထမဦးဆုံးေတာ့ ဒီကေလးႏွစ္ေယာက္ကုိ မေလးလူမ်ဳိးေတြလုိ႔ပဲထင္လုိက္မိသည္၊ သူတို႔ေျပာေနတာၾကားလုိက္ရမွ ျမန္မာေလးေတြျဖစ္ေၾကာင္းသိလုိက္ရသည္၊ တကယ္ေတာ့ သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္အဂၤလိပ္လုိေျပာေနၾကျခင္းျဖစ္သည္၊ ငါအေဖဒီအဖုိးႀကီးကုိ ငါမႀကိဳက္ဘူး အိမ္ျပန္လာရင္ ငါတုိ႔ကုိဆူဘုိ႔ပဲသိတယ္၊ အဖုိးႀကီးကအလုပ္၆ရက္လုပ္တယ္၊ တစ္ခါလုံးအလုပ္ႀကီးပဲ လုပ္ေနၿပီး အျပင္မွာဘာျဖစ္ေနလဲသိတာမဟုတ္ဘူး၊ ငါအစ္ကုိ ITE စက္မႈအထက္တန္းေက်ာင္းပဲတက္ရတယ္၊ အဲဒါကုိအျပစ္ေျပာလုိ႔မဆုံးဘူး၊ စာႀကိဳးစား စာလုပ္ ဒါခ်ည္းပဲေျပာေနတာ ဘယ္လုိႀကိဳးစား ဘယ္လုိလုပ္ ေျပာတတ္တာလည္းမဟုတ္ဘူး၊ ဒါေၾကာင့္တစ္ခါတစ္ေလ ခက္တာေတြ ငါတမင္သြားေမးၾကည့္တယ္ သူမေျဖႏုိင္ဘူး၊ အဖုိးႀကီးကုိ ငါႀကိတ္ရယ္လုိက္တယ္၊ တစ္ခါတစ္ေလ ငါ့အစ္ကုိနဲ႔ငါ အဂၤလိပ္လုိေျပာ ဒါမွာမဟုတ္ တရုတ္လုိေျပာရင္ အဖုိးႀကီးေရာ အဖြားႀကီးေရာ နားမလည္ဘူး၊ အဖြားႀကီးဆုိပုိဆုိးတာေပါ့၊ ဟုိေန႔က ငါ့အစ္ကုိ သူ part time လုပ္တဲ့ပုိက္ဆံႏွင့္ iphone ဝယ္လာတာကုိဆူလုိ႔ကုိ မၿပီးဘူး၊ iphone မ်ားလူတုိင္းကုိင္ေနတာ၊ ငါအစ္ကုိမ်ား အဆူခံေနတာ၊ ငါသာဆုိ အိမ္ေပၚကဆင္းသြားၿပီ၊ ငါလဲငါ့အစ္ကုိကုိ အဖုိးႀကီးႏွင့္ အဖြားႀကီး မသိေအာင္ တရုတ္လုိလွမ္းေျပာလုိက္တယ္၊ သူမကုိင္ႏုိင္လုိ႔ မနာလုိျဖစ္တာေနမွာေပါ့လုိ႔၊………….
<br />က်န္ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ကလည္း အိမ္မွာ ငါလည္းဒီလုိပဲ စာက်က္ရင္းနဲ႔ ငါနဲ႔ငါ့ညီမ ရုပ္ရွင္အေၾကာင္း၊ တီဗြီအေၾကာင္း ကုိရီးယားဇာတ္လမ္းေတြ ဂိမ္းေတြအေၾကာင္း၊ ေက်ာင္းက ေကာင္ေလး ေကာင္မေလးေတြအေၾကာင္း တရုတ္လုိေျပာၾကတယ္ သူတုိ႔ကေတာ့ စာေဆြးေႏြးေနတာပဲထင္ေနတာ၊ ရယ္ရတယ္ကြာ…………….
<br />က်မရင္ထဲမွာ တစ္မ်ဳိးႀကီးေသာ ခံစားမႈတစ္မ်ဳိးဝင္ေရာက္လာသည္၊ တကယ္ေတာ့ ဒီကေလးေတြက်မနဲ႔ ဘာမွမဆုိင္ပါ၊ သူတုိ႔ပုံစံ သူတုိ႔လမ္းေၾကာင္းသြားမွာပဲျဖစ္သည္၊ ဒါေပမဲ့ တစ္ခုခုကုိဆုံးရႈံးလုိက္ရသလုိ စိတ္မခ်မ္းသာမႈတစ္ခုကုိ က်မခံစားလုိက္မိသည္၊ ေနာက္ၿပီး ႏုိင္ငံျခားေရာက္မွ ညံ့သြားတဲ့ က်မအတြက္ သမီးေလးႀကီးလာရင္ ဘယ္လုိလဲဆုိတဲ့ အေတြးေတြ ဝင္လာခဲ့မိသည္၊ က်မ သမီးရဲ႕အေဖ ေျပာခဲ့တာကုိ သတိရလုိက္မိသည္၊ “ေဖေဖ ေမေမလုိ႔ ျမန္မာလုိေခၚတတ္တာနဲ႔ မင္းအတြက္လုံေလာက္သြားၿပီလား၊” ဆုိတာကုိပင္ျဖစ္သည္၊ က်မပထမဦးဆုံးအႀကိမ္ သူေျပာခဲ့တဲ့ စကားတစ္ခြန္းရဲ႕ အေလးအနက္ကုိ စဥ္းစားမိျခင္းျဖစ္ပါသည္။
<br />
<br />
<br /><div style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family:'Zawgyi-One', 'sans-serif';font-size:10;"><span style="font-family:Times New Roman;">………………………………………………………………………..</span></span></div>
<br /><div style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">
<br /></div>က်မ မနက္ေစာေစာထမိတဲ့အခ်ိန္မွာ ေခါင္းတအားမႈးကုိက္ေန၍ ခဏျပန္လွဲအိပ္လုိက္သည္၊ မေန႔က ယမင္းတုိ႔အိမ္ကအျပန္ မုိးမိသည္ နည္းနည္းလည္းပင္ပန္းသြားသည္လည္းပါမည္၊ က်မေတာ့ဖ်ားေနၿပီဆုိတာ ကုိယ့္ကုိကုိယ္သိလုိက္သည္၊ အဖ်ားတုိင္ကုိယူၿပီးတုိင္းၾကည့္လုိက္သည္ အဖ်ားရွိ၍ေနၿပီ၊ ႏူိကုိလီတစ္လုံးေသာက္လုိက္ၿပီး ဆက္၍အိပ္ေနလုိက္မိသည္၊ ခဏေနၾကာသမီးႏွင့္သူ႔အေဖ ႏုိးလာသည္ကုိသိေနသည္၊ သူတုိ႔ေျပာေနတာကုိ မၾကားတစ္ခ်က္ၾကားတစ္ခ်က္ပါ၊ ေမေမ ေနမေကာင္းဘူးဟုတ္လားေဖေဖ၊ ဟုတ္တယ္ သမီးအေမေနမေကာင္းဘူး ေဖေဖဒီေန႔ေက်ာင္းလုိက္ပုိ႔မယ္……စကားသံေတြကုိၾကားၿပီး က်မအိပ္ေပ်ာ္သြားသည္ထင္သည္။
<br />
<br />က်မေျမေအာက္လမ္းထဲမွာေရာက္ေနၿပီး အျပင္သုိ႔ထြက္ရန္ႀကိဳးစားေနမိသည္၊ ေျပးလည္းေျပးေနမိသည္၊ ဘယ္သူေတြက က်မေနာက္ကုိလုိက္ေနမွန္းမသိပါ၊ ေျပးရင္းေျပးရင္းေမာလာသည္ ထြက္ေပါက္ကရွာမေတြ႔ေပ၊ ေမာလြန္းလုိ႔လဲက်သြားမေလာက္ျဖစ္ရသည္ အားတင္းၿပီးက်မျပန္ေျပးျပန္သည္၊ တစ္ေနရာမွာေတာ့ ေနရဲ႕အလင္းေရာင္ကုိေတြ႔၍ တအားေျပးမိၿပီးအေပၚတက္ဖုိ႔ႀကိဳးစားလုိက္သည္ က်မေမာၿပီးမခံႏုိင္ပဲ ေဘးကေခ်ာက္ထဲက်သြားသည္၊ လုပ္မိလုပ္ရာ လွမ္းဆြဲလုိက္ေတာ့၊ က်မလက္တစ္ဖက္ကုိဆုပ္ကုိင္မိသည္၊ ပါးစပ္ကလည္း က်မကုိလြတ္မခ်လုိက္ပါနဲ႔ လြတ္မခ်လုိက္ပါနဲ႔လုိ႔ လည္း ေအာ္ေနမိသည္။ ဒါအေဖႀကီးရဲ႕လက္ပဲ က်မ မလြတ္တမ္းဆုပ္ကုိင္ထားမိသည္၊ ေအာက္သုိ႔ဆက္မက်ေစရန္ျဖစ္သည္။
<br />
<br />‘အေမႀကီး’ ‘အေမႀကီး’ ဆုိၿပီးေခၚေနေသာ သမီးေလးအေဖရဲ႕ေခၚသံကုိၾကားမိသည္၊ မ်က္စိဖြင့္လုိက္ေတာ့ အလင္းေရာင္တန္းစူးကနဲ ဝင္လာသျဖင့္ ျပန္ပိတ္လုိက္မိသည္၊ ေျဖးေျဖးျခင္းျပန္ဖြင့္လုိက္ေတာ့ သမီးေလးရဲ႕အေဖ မ်က္ႏွာကုိျမင္လုိက္ရသည္၊ က်မရဲ႕လက္ႏွစ္ဘက္စလုံးက သူ႕လက္တစ္ဘက္ကုိ ဆုပ္ကုိင္ထားသည္ကုိ သတိထားမိသည္၊
<br />‘ႏုိးလာၿပီးလား အေမႀကီး၊ အိမ္မက္မက္ၿပီး ဗလုံးဗေထြးေအာ္ေနလုိ႔ ႏူိးလုိက္တာ၊’ ‘ဒီမွာ ေရေလးေသာက္လုိက္’ ေအးျမေသာ ေရရဲ႕အရသာကုိခံစားလုိက္ရသည္၊ သူ က်မကုိေရပတ္တုိက္ေပးေနခဲ့သည္ကုိသိလုိက္ရသည္၊ က်မအဖ်ားႀကီးၿပီးအိပ္ေပ်ာ္အိမ္မက္ မက္ေနရာမွ ျပန္ႏုိးလာျခင္းျဖစ္သည္၊ အေမႀကီးအဖ်ားတက္ေနလုိ႔ အေဖႀကီးဒီေန႔အလုပ္မသြားဘူး၊ ခဏနားၿပီးရင္ေဆးခန္းသြားျပရေအာင္၊ အိမ္နားကေဆးခန္းကုိပဲ သြားျပျဖစ္ၿပီး အိမ္မွာျပန္နားျဖစ္သည္၊ ေဆးခန္းေရာက္ေတာ့ အဖ်ားသိပ္မရွိေတာ့ ပန္းဖ်ားျဖစ္ဖုိ႔မ်ားသည္ဟု သူကဆုိသည္၊ က်မနားေနတုန္းမွာ သူသည္ ကေလးကုိႀကိဳရန္ထြက္သြားသည္၊ က်မရုံးကုိလည္း မနက္ကသူဖုန္းဆက္ အေၾကာင္းၾကားထားေၾကာင္း သိရသည္၊ က်မဘဝမွာ သူရဲ႕ျပဳစုတာကို ပထမဦးဆုံးအႀကိမ္ ခံရဖူးျခင္းျဖစ္ပါသည္။
<br />
<br />သမီးေက်ာင္းကေရာက္ေရာက္ခ်င္း က်မဆီတန္းလာၿပီး ေမေမေနေကာင္းလား၊ ေနေကာင္းသြားၿပီမဟုတ္လား ေမးလာသည္၊ က်မကေခါင္းၿငိမ့္ျပလုိက္ေတာ့၊ သမီးကေက်ာင္းမွာလည္း ေမေမေနေကာင္းေအာင္ဆုေတာင္းေနတာ၊ ဒီအခ်ိန္မွာ အေဖႀကီးေရာက္လာၿပီး က်မကုိေဆးေသာက္ဖုိ႔လာေျပာသည္၊ က်မေဆးေသာက္ေနတဲ႔ အခ်ိန္မွာေတာ့ သမီးေလးကေနာက္က ‘ေမေမ ဘုရားေဆး၊ တရားေဆး၊ သံဃာေဆး ေပ်ာက္ေပ်ာက္’ လုိ႔ဆုေတာင္းတာၾကားလုိက္ရေတာ့ က်မအံ့ၾသမိသည္၊ သမီးေလးဘယ္လုိသိလည္းလုိ႔ေမးေတာ့ ေဖေဖဆီကသိတယ္လုိ႔ေျပာသည္၊ ၿပီးေနာက္သမီးေလးက က်မကုိဘုရားခန္းထဲေခၚလာခဲ့သည္၊ သမီးေလးက ေမေမအတြက္ဆုေတာင္းေပးမယ္ ဒီမွာထုိင္ၾကည့္ဆုိၿပီး <span style="font-family:Times New Roman;"><span style="FONT-FAMILY: Zawgyi-One; mso-ansi-language: EN-US; mso-bidi-language: AR-SA; mso-fareast-: ZH-CNfont-family:SimSun;color:black;" >“ဗုဒၶံပူေဇမိပါဘုရား၊ ဓမၼံပူေဇမိပါဘုရား၊ သံဃာပူေဇမိပါဘုရား၊” “သမီးအေမ ေနမေကာင္းတာေပ်ာက္ကင္းပါေစဘုရား”</span><span style="FONT-FAMILY: Zawgyi-One; mso-ansi-language: EN-US; mso-bidi-language: AR-SA; mso-fareast-: ZH-CNfont-family:SimSun;" > </span></span>ဆုိၿပီး ဘုရားကုိ ဦးသုံးႀကိမ္ခ် ရွစ္ခုိးေနသည္ကုိ ေတြ႔ရသည္၊ က်မ ထပ္အံ့ၾသမိသည္၊ အေဖႀကီးက သင္တတ္တာပဲလုိ႔ စိတ္ထဲကမွတ္လုိက္သည္၊
<br />သမီးဆုေတာင္းလုိက္ၿပီေမေမ ေမေမေနကာင္းသြားၿပီမဟုတ္လား၊
<br />ဟုတ္တယ္သမီး ေမေမလုံးဝေနေကာင္းသြားၿပီ၊ က်မဘဝတြင္မထင္မွတ္ေသာ ဝမ္းသာၾကည္ႏူးမႈတစ္ခုကုိ ခံစားလုိက္မိသည္၊ ပီတိနဲ႔ယွဥ္ေသာ ဝမ္းသာမႈမ်ဳိးျဖစ္ပါသည္။
<br />
<br />သမီးေလးကုိ က်မ ေပြ႔နမ္းမိလုိက္သည္၊ ခ်စ္လုိက္ရတာ သမီးရယ္၊
<br />သမီးေလးက က်မကုိၾကည့္ၿပီး၊
<br />သေဝထုိးမေရး ေမ၊ သေဝထုိးမေရး ေမ၊ ေမေမ၊
<br />သေရးေနာက္ပစ္ သဲ၊ သေရးေနာက္ပစ္ သဲ၊ သဲသဲ၊ လုိ႔ဆုိၿပီး ပုံကေလးထုတ္ျပသည္၊
<br />ပုံထဲမွာေတာ့ အေမႏွင့္ကေလးပုံကုိ သမီးဆြဲထားၿပီး ႏွစ္ေယာက္ၾကားမွာ အသဲပုံႀကီးဆြဲထားသည္၊ အေမပုံေအာက္မွာ ေမေမလုိ႔ ျမန္မာလုိေရးထားၿပီး၊ ကေလးပုံေအာက္မွာ သဲသဲလုိ႔ဆုိၿပီးေရးထားသည္၊
<br />က်မ အံ့ၾသမႈေတြပုိ၍ပုိ၍ ထပ္၍ထပ္၍ ျဖစ္ေနရသည္၊ သမီးေလးျမန္မာစာတတ္ေနသည္၊ စေန တနဂၤေႏြမ်ားတြင္ သမီးကုိထိန္းရေသာအေဖႀကီးသည္ သမီးကုိထိန္းရင္းနဲ႔ စာေတြပါသင္ေပးခဲ့သည္ပါလား၊
<br />ေမေမဒီမွာလာၾကည့္ သမီးေလးသည္က်မကုိ သူ႔အေဖကြန္ျပဴတာဆီေခၚသြားသည္၊ အေဖႀကီးသည္ သူ႔ကြန္ျပဴတာကုိ သမီးကုိသုံးခြင့္ေပးထားသည္၊ သမီးေလးသည္ ကြန္ျပဴတာကုိ သူ႔ကြန္ျပဴတာအလား တစ္ခုၿပီးတစ္ခုဖြင့္ခ်သည္၊ ေနာက္ဆုံး program တစ္ခုကုိဖြင့္ျပသည္၊
<br />
<br />ကႀကီးေရးက၊ ကႀကီးေရးခ် ကာ၊ ခေခြးေရးခ ခေခြးေရးခ် ခါ၊
<br />
<br />ဒီမွာထပ္ၾကည့္ဦးေမေမ ဆုိၿပီးေနာက္ထပ္အထဲကုိဝင္ျပသည္၊
<br />
<br />ဖုိးသာထူး ဖုိးသာထူး
<br />
<br />အလြန္ဝတဲ့ ဖုိးသာထူး၊
<br />
<br />ဖုိသာထူးက ဗုိက္ပူပူ….
<br />
<br />ဖုိးဝႀကီးနဲ့တူ………….
<br />
<br />အေျခခံမႈလတန္း ျမန္မာစာ သင္ခန္းစာ program ေလးပါပဲ၊
<br />အေဖႀကီးတစ္ေယာက္ ဒီsoftwareေလးကုိ ဘယ္ကရတာပါလိမ့္၊ က်မေတြးမိသည္၊ ေတာ္ေတာ္လည္း တတ္ႏုိင္တဲ့အေဖ ကေလးကုိျမန္မာပီသေစခ်င္တယ္တဲ့လား။
<br />
<br />သမီးေလးက ထပ္ၿပီး၊ ဒီမွာၾကည့္ဦးေမေမ ဆုိၿပီး facebook ကုိဖြင့္လုိက္သည္၊
<br />က်မ 'ဟင္'ကနဲျဖစ္သြားရသည္၊ သမီးေလး facebook ဖြင့္တတ္ၾကည့္တတ္ပါသလား၊ သူအေဖကလည္း auto on ထားေပးသည္၊
<br />facebook တစ္ခုကုိဖြင့္လုိက္သည္၊ older post ကုိသြား၍၊
<br />'ဒီကညီမေလးကုိၾကည့္ ေမေမ'
<br />ျမန္မာကေလးေလးတစ္ေယာက္၊ မ်က္မွန္နဲ႔ေကာင္မေလး၊ မႈလတန္း ျမန္မာစာ သင္ခန္းစာေတြကုိ ရြတ္ေနသည္၊ ကဗ်ာေတြကုိရြတ္ေနသည္၊ ၿပီးေတာ့ ၃၈ျဖာ မဂၤလာကုိရြတ္ေနသည္၊ ‘ဒီညီမေလးက အေမရိကားကေလ ေမေမ၊’ သမီးေလးကဆုိသည္၊
<br />ဒီကေလးမေလးကုိ က်မသိပါသည္၊ နယူးေယာက္က အေဖႀကီးသူငယ္ခ်င္းရဲ႕ သမီးေလး၊ နယူးေယာက္မွာေမြးတဲ့အေမရိကန္သူ ျမန္မာမေလး၊ ေတာ္လုိက္ၾကတဲ့ ကေလးေတြ၊ အဲဒီ့သမီးေလးက အဂၤလိပ္လုိ ပုံေျပာလည္းအရမ္းေကာင္းသည္ဟုဆုိ၏၊ ျမန္မာပုံျပင္ေတြကုိ အဂၤလိပ္လုိျပန္ေျပာေလ့ရွိသည္ဟု သိရသည္၊ မဟုတ္မွာလြဲေရာ အေဖႀကီး သူ႔သူငယ္ခ်င္းဆီက နည္းေတြရၾကတာျဖစ္လိမ့္မည္၊ စိတ္ထဲမွာ ေတာ္ေတာ္ ေတာ္တဲ့အေဖေတြလုိ႔ဆုိၿပီး၊ က်မပထမဦးဆုံးအၾကိမ္ ခ်ီးက်ဴးမိလုိက္ပါသည္။
<br />
<br />…………………………………………………………………..
<br />
<br />က်မေနေကာင္းေပ်ာက္သြားခဲ့ပါၿပီ၊
<br />
<br />စိတ္မေကာင္းတာေတြလည္း ေပ်ာက္သြားခဲ့ပါၿပီ၊
<br />လုိခ်င္တာေတြ ျဖစ္ခ်င္တာေတြကုိ လက္ေတြ႔နဲ႔ၾကည့္တတ္ေအာင္ သမီးေလးႏွင့္သူ႔အေဖကသင္ေပးခဲ့ပါသည္။
<br />စကၤာပူတြင္ လုပ္ေသာတရားပြဲမ်ားကုိ က်မတုိ႔မိသားစုလုိက္ တရားနာသြားျဖစ္ၾကပါသည္၊
<br />
<br />Co-existence, Harmony, Peaceful life ကုိ ေနႏုိင္ရန္ Confession မွသည္ Forbearance, Forgiveness ေနာက္ဆုံး Forgetness လုပ္ႏုိင္ရမယ္ဆုိတဲ့ သီတဂူဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး၏ တရားကုိနာခဲ့ရပါသည္။
<br />
<br />ဒီေက်ာင္းရက္ရွည္ပိတ္ရက္မွာေတာ့ က်မတုိ႔မိသားစုေလး ျမန္မာျပည္ကုိအလည္ျပန္ပါမည္၊
<br />သမီးေလးက အဖုိးအဖြားမ်ားကို ေတြ႔ခ်င္သလုိ၊ အဖုိးအဖြားမ်ားကလည္း သမီးေလးကုိ ေတြ႔ခ်င္ပါလိမ့္မည္။
<br />သမီးေလးေျပာေနေသာ ေရြဘုရားႀကီး (ေရြတိဂုံဘုရား)ကုိ သူကုိယ္တုိင္ဖူးရပါေတာ့မည္။
<br />
<br />မုိးေတြတအားရြာေနတယ္၊ ေရေတြႀကီးေနတယ္တဲ့၊
<br />ဘယ္လုိပဲျဖစ္ေနပါေစ က်မတုိ႔ကေတာ့ ဒီေက်ာင္းပိတ္ရက္ကုိ ျမန္မာျပည္ကုိသြားၾကမည္ျဖစ္ပါသည္၊
<br />ျမန္မာျပည္ဟာ က်မတုိ႔တုိင္းျပည္မဟုတ္ပါလား။
<br />
<br />ေျပာရဦးမယ္ ခုက်မေဘးနားမွာ အိပ္ေနတဲ့သူဟာ က်မေယာက္်ား မဟုတ္ပါဘူး၊
<br />က်မရဲ႕ ခင္ပြန္းေကာင္းတစ္ေယာက္ပါ။
<br />
<br />ေနာက္ထပ္ေျပာရဦးမယ္၊ က်မသမီးေလးႀကီးလာရင္
<br />ဘယ္သူေျပာႏုိင္မလဲ
<br />ဧရာဝတီကုိ ကယ္တင္မဲ့သူဆုိတာ
<br />ဟုတ္တယ္ က်မတုိ႔က တကယ္ ဘာမွ မလုပ္ႏုိင္ခဲ့ဘူးေလ မလုပ္ႏုိင္ၾကဘူးေလ။
<br />
<br />
<br />
<br />ၿပီးပါၿပီ။
<br />
<br />.............................................................
<br />
<br />
<br /><span style="font-size:x-small;">မွတ္ခ်က္၊</span>
<br /><span style="font-size:x-small;">
<br /></span>
<br /><span style="font-size:x-small;">တစ္စုံတစ္ေယာက္ရဲ႕ အျဖစ္ကုိ၊</span>
<br /><span style="font-size:x-small;">က်ေနာ္ခံစားေရးေပးလုိက္ပါသည္။</span>
<br /><span style="font-size:x-small;">မွားခဲ့သည္ရွိေသာ္ က်ေနာ္ည့ံ၍ ျဖစ္ပါသည္။</span>
<br /><span style="font-size:x-small;">ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ႕ၾကပါေစ။</span>
<br />
<br /><div style="TEXT-ALIGN: center; CLEAR: both" class="separator"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-9hR993RV7bk/TlL8j90gORI/AAAAAAAAAzA/M9YelYR4O78/s200/MD4+1.JPG" width="200" height="153" qaa="true" /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3703569828120990851-2377062388677643928?l=sosegado1.blogspot.com' alt='' /></div>sosegadohttp://www.blogger.com/profile/14395790276974941224noreply@blogger.com27tag:blogger.com,1999:blog-3703569828120990851.post-771779233080769692011-08-12T16:02:00.005+08:002011-08-12T19:19:25.067+08:00ခုက်မနဲ႔အိပ္ေနတဲ့သူဟာ က်မေယာက်္ားမဟုတ္ဘူး (၃)<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-9PWnIBhtCas/TkPWtR3XHRI/AAAAAAAAAy0/Run_-1A89Io/s1600/IMG_3660.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="150px" naa="true" src="http://1.bp.blogspot.com/-9PWnIBhtCas/TkPWtR3XHRI/AAAAAAAAAy0/Run_-1A89Io/s200/IMG_3660.JPG" width="200px" /></a></div><br />တကယ္တန္း အလုပ္ျပန္လုပ္မည္ဆုိေတာ့ ကုိယ့္ကုိကုိယ္မွန္ထဲၾကည့္မိသည္၊ အိမ္ေထာင္ရွင္ ကေလးအေမ အမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္ ဝဝ လာတာအဆန္းမဟုတ္ေပမဲ့၊ ခုမွ ကုိယ့္ကုိကုိယ္ နည္းနည္းဝေနေၾကာင္း သတိထားမိသည္၊<br />ငါဘာလုပ္မွာလည္း ဒီအရြယ္ႀကီး ငါကုိအလုပ္ခန္႔ဦးမလား၊ 7/11 ေတြ Watsons ဆုိင္ေတြမွာ အေရာင္းစာေရးဝင္လုပ္ရင္ ေကာင္းမလား၊ အိမ္အလုပ္ သမီးအလုပ္ေတြနဲ႔ ဆုိင္အလုပ္ပါ ပါလာရင္ ငါႏုိင္ပါမလား၊ တစ္ေနကုန္ ရပ္ႏုိင္ပါမလား၊ ေမးခြန္းေတြမ်ားစြာထုတ္မိသည္၊ ငါအလုပ္လုပ္တာ မလုိအပ္ဘူးပဲထားဦး ေနာင္ေရးအတြက္စုေဆာင္း ေငြေတြရတာေပါ့၊ တုိင္းတစ္ပါးႏုိင္ငံမွာ ေငြျဖင့္ရပ္တည္ေနရသည္ မဟုတ္ပါလား၊ တစ္ခ်ဳိ႕အမ်ဳိးသမီးေတြမ်ား ကံေကာင္းလုိက္တာ အိမ္မွာ Maid ႏွင့္ အလုပ္လုပ္စရာလဲမလုိ၊ က်မဆက္၍မစဥ္းစားေတာ့ပါ၊ လက္ေတြ႔အရ ဒီလုိျဖစ္လာရတာလုိ႔ပဲ မွတ္လုိက္ပါသည္။ <br /><br />လက္ေတြ႔ အလုပ္ရွာၾကည့္ေတာ့မလြယ္၊ office အလုပ္ပဲလုပ္ခ်င္ေသာ က်မအတြက္ က်မ၏ ပညာေရးဘက္ဂေရာင္း၊ အိမ္ရွင္မအျဖစ္အၾကာႀကီးေနခဲ့ဘူးသည္ ဆုိေသာအခ်က္ေတြက အလုပ္ခန္႔ခ်င္သူမ်ားအတြက္ စဥ္းစားစရာပင္၊ ေနာက္ၿပီး ကေလးရဲ႕အသက္ ပညာေရးႏွင့္ ေမးလာတဲ့ seriously ေမးခြန္းကေတာ့ ကေလးထပ္ယူဦးမလားတဲ့၊ <br />က်မထင္သည္ စကၤာပူ အလုပ္ရွင္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားသည္ ကုိယ္ဝန္ေဆာင္ခြင့္၊ ကေလးခြင့္ေပးရသည္ကုိ သူတုိ႔အတြက္ ခံရခက္ေနသည္၊ ထုိအတြက္အလုပ္လုပ္ေသာ အမ်ဳိးသမီးမ်ားအဖုိ႔ ကေလးယူဘုိ႔အေရး ေတာ္ေတာ္စဥ္းစားရသည္၊ အျပစ္ရွာ အလုပ္ထုတ္ပစ္ေလမလားဆုိၿပီး စုိးရိမ္စိတ္မ်ားကရွိျမဲျဖစ္သည္၊ ျဖစ္လည္းျဖစ္ခဲ့တာေတြကရွိသည္မဟုတ္လား၊ အစုိးရက Baby Bonus ေတြေပးေနပါေစဦး၊ law ေတြ rule ေတြ ရွိေနပါေစဦး၊ အလုပ္ျမဲဲေရးကုိသာ ဦးစားေပးၾကသည္၊ ထုိအတြက္ လူဦးေရႏွင့္ ႏွဳိင္းယွဥ္လွ်င္ ကေလးေမြးဖြားႏူန္းက အရမ္းကုိနည္းၿပီး၊ ကုိယ္ဝန္ဖ်က္ခ်မႈက အမ်ားဆုံးျဖစ္ေနသည္၊ စကၤာပူတြင္ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္ထဲမွာပင္ တရားဝင္ abortions ေပါင္း ၁၂၀၀၀ ေက်ာ္ရွိသည္၊ <br />ကေလးထပ္ယူဦးမလားလုိ႔ေမးလာရင္ က်မရဲ႕ အေျဖကလည္း Not sure ပင္၊ <br />ေနာက္ေတာ့ က်မနည္းနည္းေလွ်ာ့လုိက္သည္၊ ဒီတစ္ႏွစ္အတြင္းမွာေတာ့ ေသခ်ာတယ္ ငါကေလးထပ္မယူပါဘူး လုိ႔ အေျဖကုိေျပာင္းေပးလုိက္ရသည္၊ <br />ဒါေပမဲ့ က်မ လႏွင့္ခ်ီ အလုပ္ရွာေသာ္လည္း အလုပ္မရခဲ့၊ <br />တုိက္ဆုိင္မႈလုိ႔ေျပာရမလားပင္ က်မအလုပ္ျပန္လုပ္ရန္ အလုပ္ရွာေနသည္ကုိ၊ က်မရဲ႕အရင္အလုပ္ေဟာင္းကသိသြားၿပီး သူတုိ႔ဆီမွာ လာျပန္လုပ္ရန္ေခၚသည္၊ အရင္လခထက္လည္း ၃၀၀ ပုိေပးမည္တဲ့၊ တကယ္ေတာ့ တက္လာတဲ့ကုန္ေစ်းႏူန္းေတြေၾကာင့္ လစာႏူန္းထားမ်ားေျပာင္းသြားျခင္းသာျဖစ္သည္၊ <br />ဒီလုိနဲ႔ က်မ လုပ္ခဲ့ဘူးေသာ အလုပ္မွာပင္ လုပ္ခဲ့ဘူးေသာ အလုပ္ေတြကုိျပန္လုပ္ရသည္။ <br /><br />အလုပ္ျပန္လုပ္ေတာ့လည္းမလြယ္၊ အဓိကက သမီးေလးရဲ႕ေက်ာင္းခ်ိန္ပါပဲ၊ သမီးေလးကုိ ေက်ာင္းပုိ႔ႏုိင္ေပမဲ့၊ သမီးေလးေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ အလုပ္ကမဆင္းေသး၍ သြားမႀကိဳႏုိင္၊ သမီးေလးကုိ တစ္ေယာက္ထဲ က်ဴရွင္သြားခုိင္းဘုိ႔ကလည္း ငယ္ေသးသည္ဟု ထင္ေနမိသည္၊ က်မအလုပ္ျပန္လုပ္မည္ဟုေျပာေသာအခါ သမီးအေဖ သူက ဒီဟာအခက္အခဲရွိႏုိင္ေၾကာင္း ေျပာထားၿပီးျဖစ္သည္၊ ဘယ္လုိလုပ္ရမလဲလုိ႔ အၾကံအုိက္ေနတုန္း သူကပင္အၾကံတစ္ခ်ဳိ႕ေပးလာသည္၊ ကေလးထိန္းေပးတဲ့ သူေတြရွိတယ္၊ ကေလးအႀကိဳအပုိ႔လုပ္ေပးတဲ့သူေတြရွိတယ္တဲ့၊ ျမန္မာေတြထဲမွာလည္း ရွိတယ္တဲ့၊ သူ႔သေဘာက ျမန္မာကေလးထိန္းနဲ႔ပဲ ထားခ်င္ေနသည္ကုိ သိလုိက္ရသည္၊<br />စကၤာပူတြင္ဘဝရပ္တည္ေရးအတြက္ လင္ေရာမယားေရာ အလုပ္လုပ္ရတဲ့ မိသားစုေတြ အမ်ားႀကီးရွိပါသည္၊ ဒီမိသားစုအတြက္ ကေလးတစ္ေယာက္ယူေရးသည္မလြယ္၊ အဓိကအခ်က္က ကေလးကုိ ဘယ္သူထိန္းေပးမလဲျဖစ္သည္၊ Maidႏဲ႔လည္းစိတ္မခ် Maid ဘုိးလည္းမတတ္ႏုိင္သည္ကမ်ားသည္၊ ကေလးကုိထိန္းေပးသည့္ ဌါနမ်ားရွိေသာ္လည္း ကန္႔သန္႔ခ်က္ေတြနဲ႔ စားရိတ္ကလည္းႀကီးသည္၊ မိဘရွိေသာ စလုံးလင္မယားေတြ မိဘကုိတတ္ႏုိင္သေလာက္ေပးၿပီး ကေလးထိန္းခုိင္းေစသည္၊ မိဘကလည္း အလုပ္လုပ္ေနေသာ စလုံးလင္မယားေတြ အတြက္ ကေလးထိန္းကုိရွာၾကရသည္၊ ထုိအတြက္ ပုိက္ဆံယူကေလးထိန္းေပးေသာ လုပ္ငန္းတစ္ခုေပၚလာခဲ့သည္၊ တရားမဝင္တာေတြကမ်ားသည္၊ မနက္ေစာေစာ ကေလးကုိ ကေလးထိန္းအိမ္ပုိ႔၊ ၿပီးရင္အလုပ္သြား၊ အလုပ္ကအျပန္ ကေလးကုိဝင္ေခၚၾကသည္၊ ဒီလုိနဲ႔ေမြးစကေလးေလးသည္ ႀကီးျပင္းလာခဲ့သည္၊ ေမြးကာစအရြယ္ကစ ကုိယ္ကေလးကုိ ကေလးထိန္းလက္ကုိ စိတ္ခ်သည္ျဖစ္ေစ စိတ္မခ်သည္ျဖစ္ေစ အပ္ထားရသည္၊ လြယ္လြယ္ေတာ့ မဟုတ္ေပ၊ ျပႆနာေတြကေတာ့ရွိၾကသည္၊ ကေလးထိန္းနဲ႔မိဘေတြ အျငင္းပြားမႈမ်ားသည္ တရားရုံးထိေရာက္သည္၊ ကေလးထိန္းေတြကလည္း မလြယ္ တစ္ခုခုျဖစ္သြားလွ်င္ အေရးယူခံထိဘုိ႔ကမ်ားသည္။ <br /><br />သမီးေလး ကံတစ္ဝက္ေကာင္းသည္လုိ႔ဆုိရမလား၊ သုံးတန္းေရာက္မွ ကေလးထိန္းဆီပုိ႔ရေတာ့မည္၊ သိပ္မစဥ္းစားေတာ့ပါ၊ လက္ေတြ႔အရ ဒီလုိျဖစ္လာရတာလု႔ိပဲ မွတ္လုိက္ပါသည္၊ တကယ္ေတာ့ ကေလးထိန္းလုိ႔သာဆုိရသည္ ၾကားသုံးနာရီေလာက္ သမီးေလးအဆင္ေျပ လုံျခံဳေစရန္အတြက္ျဖစ္သည္၊သမီးအေဖ သ႔ူအဆက္အသြယ္နဲ႔ က်မတုိ႔စိတ္ခ်ရေသာ သမီးေလးကုိႀကိဳပုိ႔ထိန္းေပးမဲ့သူ ရရွိခဲ့သည္၊ အသက္၅၀ေက်ာ္ အန္တီRosy ဆုိေသာ ျမန္မာအမ်ဳိးသမီးႀကီးတစ္ဦးျဖစ္သည္၊ တစ္ခ်ိန္ကနာမည္ႀကီး ရန္ကုန္အထက္တန္းေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းက ဆရာမတစ္ဦးျဖစ္သည္၊ ခုေတာ့ ကေလးထိန္းျခင္းအလုပ္ျဖင့္ တစ္ဘက္တစ္လမ္းက ဝင္ေငြရွာေနျခင္းျဖစ္သည္၊ အန္တီRosyက သမီးေလးကုိေက်ာင္းႀကိဳေပးမည္ ေနာက္သူ႔အိမ္တြင္ထားထားမည္၊ က်မတုိ႔အလုပ္ကျပန္တဲ့အခ်ိန္ ဝင္ေခၚလုိက္ရုံပင္ျဖစ္သည္၊ သမီးေလးသည္ အန္တီRosyအိမ္တြင္အိပ္မည္၊ ႏုိးလာလွ်င္ မုန္႔စား မုိင္လုိေသာက္၊ ကေလးTVဇာတ္လမ္းေတြ ၾကည့္ကာ၊ က်မတုိ႔လာေခၚသည့္ အခ်ိန္ကုိေစာင့္ေနရုံပင္ျဖစ္သည္၊ မုန္႔ႏွင့္မုိင္လုိကုိ က်မတုိ႔ကဝယ္ေပးရသည္၊ ကေလးကုိေရခ်ိဳးေပးေစခ်င္ရင္ ၃၀ ပုိေပးရသည္၊ က်မကေတာ့ သမီးေလးကုိက်မကုိယ္တုိင္ ခ်ဳိးေပးခ်င္သျဖင့္ ေရမခ်ဳိးခုိင္းေတာ့ပါ၊ တကယ္ေတာ့ ျမန္မာကေလးထိန္း ႏွစ္ေယာက္ထဲက အန္တီRosyကုိ ေရြးလုိက္ျခင္းျဖစ္သည္၊ ေရြးရျခင္းမွာ သူက ကေလးငါးေယာက္ထက္ ပုိလက္မခံေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္၊ ဟုိမိန္းမဝဝႀကီးဆီမွာေတာ့ ကေလးေတြ တစ္ျပဳံတစ္ေခါင္းပင္၊ ဘုစုခရုေတြလည္းပါသည္၊ ထုိအတြက္ မိန္းမဝဝႀကီးဆီမွာ မထားျခင္းျဖစ္သည္၊ ေနာက္ၿပီး အန္တီRosyက တစ္ခါတစ္ေလ ျမန္မာမုန္႔ေတြလုပ္ေကၽြးၿပီး ျမန္မာပုံျပင္ေတြလည္း ေျပာျပေစသည့္အတြက္ျဖစ္သည္၊ သမီးအေဖ အႀကိဳက္ေတြ႔ေစခဲ့သည္။ <br /><br />သမီးေလးအလုပ္ အိမ္အလုပ္ ရုံးအလုပ္ေတြကုိ balance လုပ္ရသည္၊ အစပုိင္းမွာ ကသီလင္တေတြရွိေသာ္လည္း ေနာက္ပုိင္းမွာပုံမွန္ျဖစ္လာသည္၊ အလုပ္လုပ္ခါစ လပုိင္းေတြမွာ က်မ blogging လဲမလုပ္ႏုိင္၊ face book လဲမဖြင့္ႏုိင္ခဲ့ပါ၊ အေစာႀကီးထ အားလုံးအတြက္ ေက်ာင္းသြား ရုံးသြားဘုိ႔ျပင္ဆင္၊ သမီးေက်ာင္းပုိ႔၊ ရုံးသြား၊ ရုံးဆင္း၊ ေစ်းဝင္ဝယ္၊ သမီးေလးကုိဝင္ေခၚ၊ အိမ္ေရာက္ရင္ အိမ္အလုပ္ သမီးအလုပ္ေတြလုပ္၊ ဒီလုိနဲ႔ တစ္လတစ္လတုိ႔သည္ ဘယ္လုိကုန္ဆုံးသြားလည္း မသိေတာ့ပါ၊ သူကေတာ့ စေန တနဂၤေႏြမ်ားတြင္ သမီးရဲ႕တာဝန္မ်ားကုိယူထားသည္၊ ဒီအတြက္က်မ မီးပူတုိက္တာကအစ အိမ္အလုပ္ေတြကုိၿပီးေစခဲ့သည္၊ သမီးေလးႏွင့္သ႔ူအေဖတုိ႔သည္ ႏွစ္ပတ္ျခားတစ္ခါ ျမန္မာဆုိင္ေတြရွိေသာ ပင္နီဆူလားသုိ႔ ဂ်ာနယ္ေတြဝယ္ရန္ အေၾကာင္းျပခ်က္ျဖင့္သြားေလ့ရွိသည္၊ သြားသည့္အခါတုိင္း က်မအတြက္ မုန္႔ဟင္းခါး မဟုတ္ရင္ ရွမ္းေခါက္ဆြဲ ဝယ္လာတတ္သည္၊ သမီးေလးသည္ ပဲျပဳတ္ထမင္းေၾကာ္၊ လက္ဖက္သုပ္၊ ဂ်င္းသုပ္ မုန္႔ဟင္းခါးေတြကုိႀကိဳက္တတ္ေနၿပီ၊ က်မအတြက္ေတာ့ အဲဒီလုိသြားစရာမလုိ အြန္လုိင္းထဲမွာပင္ ေရာက္ဖူးသြားဖူးစားဖူး အကုန္သိေနရသည္ မဟုတ္ပါလား။ <br /><br />တစ္ေန႔ အြန္လုိင္းဝင္ေနတုန္း၊ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က အထူးဧည့္သည္ေရာက္ေန၍ gathering လုပ္ရန္စီစဥ္ေနေၾကာင္းေျပာသည္၊ စီစဥ္တဲ့သူငယ္ခ်င္းက က်မရဲ႕အရင္းဆုံးသူဆုိေတာ့ က်မျငင္းလုိ႔မရေပ၊ ေနာက္ၿပီးသူငယ္ခ်င္းက ပင္နီဆူလားဂ်ပုိး တစ္ပတ္ကုိ သုံးရက္ေလးရက္ေလာက္ေရာက္ေနသူ၊ မနက္ျဖန္ အင္းေလးစားေသာက္ဆုိင္မွာ ေတြ႔မယ္လုိ႔ခ်ိန္းလုိက္သည္၊ သိပ္ၿပီးမၾကာ ဖုန္းဆက္လာျပန္သည္၊<br />KK မွာလုပ္ေနတဲ့ မႀကီးက်ယ္ တစ္ေယာက္က ပင္နီဆူလားဆုိမလာဘူး လုပ္ေန၍၊ Orchard ေအာ္ခ်ဒ္ကုိေျပာင္းခ်ိန္းလုိက္သည္၊ <br />သူကုိေတာ့မနက္ၾကရင္ က်မတုိ႔ gathering အေၾကာင္းေျပာျပၿပီး ညေနကေလးတာဝန္ကုိ ယူခုိင္းရပါလိမ့္မည္။<br /><br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"><span lang="EN-US" style="color: black; font-family: "Zawgyi-One", "sans-serif"; font-size: 10pt;"><span style="font-family: Times New Roman;">…………………………………………………………….</span></span></div><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"><span lang="EN-US" style="color: black; font-family: "Zawgyi-One", "sans-serif"; font-size: 10pt;"><span style="font-family: Times New Roman;"></span></span> Orchard ကုိမေရာက္တာ ေတာ္ေတာ္ၾကာခဲ့ၿပီျဖစ္သည္၊ ဘူတာရုံမွာ ခ်ိန္းထားသည့္အတုိင္း သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ေတြ႔သည္၊ ဘယ္မွာ စားၾကမွာလဲေမးလုိက္ေတာ့ Ion Orchard မွာလုိ႔ဆုိသည္၊ ယုံမည္လားေတာ့မသိဘူး Ion Orchard ကုိမေရာက္ဖူးဘူး၊ ဒီလုိနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ေနာက္ပဲ လုိက္လာခဲ့သည္၊ </div>ပထမဦးဆုံးအႀကိမ္ Ion Orchard ကုိေရာက္ဖူးျခင္းျဖစ္သည္၊ သူငယ္ခ်င္းကေျပာလာသည္ နင္ကေတာ့ အရင္တုန္းက သမီးအလုပ္ အိမ္အလုပ္၊ ခုေတာ့ အလုပ္ကလဲထြက္လုပ္ေတာ့ MRTရထား စီးတတ္လုိ႔ေတာ္ေသးတာေပါ့၊ ငါေတာ့ နင့္အေၾကာင္း မစဥ္းစားခ်င္ပါဘူးတဲ့၊ေၾသာ္သူတုိ႔က လင္မယားႏွစ္ေယာက္ထဲကုိလ႔ုိ စိတ္ထဲကေျပာလုိက္မိသည္၊ <br />စားေသာက္ဆုိင္က အေပၚဆုံးထပ္မွာရွိသည္ Australia စတုိင္ ဂ်ပန္စားေသာက္ဆုိင္ျဖစ္ဖုိ႔မ်ားသည္၊ Salt grill & Sky Bar တဲ့၊<br />က်မက သူငယ္ခ်င္းကုိ နင္ဟာက Bar ႀကီးပဲဟုေျပာလုိက္ေတာ့ အစားအေသာက္လည္း ေရာင္းပါသည္ဟုဆုိသည္၊ <br />ဒီလုိအစားအစာမ်ဳိးကုိ က်မမႀကိဳက္၊ သူငယ္ခ်င္းက ဂ်ပန္စာေတြလဲရွိပါသည္ဟုဆုိသည္၊ <br />စားေသာက္ဆုိင္ေရွ႕ေရာက္ေတာ့ က်မပုိအံ့အားသင့္ရသည္၊ ၉ ေယာက္စာ Booking လုပ္ထားတာတဲ့၊ ေျပးၾကည့္မွ စလုံးမွာ ခင္ရေသာသူငယ္ခ်င္း ၅ေယာက္ပဲရွိသည္၊ နင္ဟာကဘယ္လုိလဲလုိ႔ ေမးလုိက္ေတာ့၊ ၄ ေယာက္က ျမန္မာျပည္က သူငယ္ခ်င္းေတြေလဆုိေတာ့ အင္းအင္းပဲ လုပ္လုိက္ရသည္။ <br /><br />က်မတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ ပထမဦးဆုံးေရာက္ၾကသူမ်ားျဖစ္သည္၊ စားေသာက္ဆုိင္က က်မတုိ႔အတြက္ေနရာကုိ သီးသန္႔စီစဥ္ထားေပးသည္၊ Sky view ကေတာ့မဆုိး၊ အျမင္အာရုံအဆန္းျဖစ္ေစပါသည္၊ Orchard ပတ္ဝန္းက်င္ကုိ အေပၚဆီးကလွမ္းျမင္ရသည္၊ သမီးေလးကုိ ေခၚျပခ်င္စိတ္ေတြ ျဖစ္ေပၚလာသည္၊ <br />Menu ေတြကုိၾကည့္မိလုိက္ေတာ့ က်မလန္႔သြားမိသည္၊ Modern Australia Concept, Ginza Japanese Concept, Menu of This month က်မအတြက္အထူးအဆန္းေတြပါပဲ၊ <br />‘ေနာက္လူေတြကုိေစာင့္လုိက္ဦးမယ္လုိ႔’ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ ၿပိဴင္တူေျဖမိလုိ႔ ရီလုိက္ရေသးသည္၊ ဒီဆုိင္မွာစားမယ္ဆုိတာ<br />SGH တုိ႔ KK တုိ႔က မႀကီးက်ယ္ေတြရဲ႕ လက္ခ်က္ပဲျဖစ္မယ္၊ ဒါမ်ဳိးကက်မတုိ႔ရဲ႕ Limit ကုိေက်ာ္ေနၿပီ၊<br />စားပြဲထုိးတစ္ေယာက္က က်မတုိ႔ကုိ ထုိင္ေစာင့္ေနတုန္း အစအေနျဖင့္<br />‘sour apple, bianco, amaretto disaronn’ ထဲကဘာေသာက္မလဲလုိ႔ ေမးလာတဲ့အခါ <br />‘No’ ‘No’ လုိ႔အျမန္ေျဖလုိက္မိသည္၊ ဒါဆုိ Starting Light မဟုတ္ရင္ Shooters လုပ္ပါလုိ႔ဆုိသည္၊ <br />‘Lemon juice’ လုိ႔သူငယ္ခ်င္းကမွွာလုိက္သည္၊<br />က်မက ေသခ်ာၾကည့္ၿပီး ‘Non Alcoholic လုိင္ခ်ီး’ လုိ႔မွာလုိက္သည္၊ သူငယ္ခ်င္းကျပာျပာသလဲျဖစ္သြားၿပီး ငါဟာအရက္ပါေနလားဟုေမးသည္၊ က်မကမသိဘူးလုိ႔ေျဖလုိက္သည္၊ သူငယ္ခ်င္းက ခ်က္ခ်င္းပင္ စားပြဲထုိးေလးကုိ <br />‘Same same, I also want same like her’ ဆုိၿပီး Singlish လုိ အျမန္ ျပန္ေျပာလုိက္၍၊ ႏွစ္ေယာက္သား ထပ္ရီျဖစ္ၾကသည္၊ တကယ္ေတာ့ က်မတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ Bar အသုံးအႏႈံးေတြကုိ နားမလည္ၾကျခင္း မယွဥ္ပါးၾကျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ <br /><br />စလုံးမွာေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္ ေရာက္လာၾကသည္၊ နင္တုိ႔ဒီေနရာဘာလုိ႔ စီစဥ္တာလဲ ေစ်းႀကီးလုိက္တာ ငါတုိ႔မတတ္ႏုိင္ဘူးေနာ္၊ ငါတုိ႔စီစဥ္တာမဟုတ္ဘူးလုိ႔ ျပန္ေျဖလုိ႔ အံ့အားသင့္ေနခ်ိန္မွာပင္၊ ဟုိမွာ စီစဥ္တဲ့သူေတြေရာက္လာၿပီဆုိ၍၊ အားလုံးကဝင္လာတဲ့သူေတြ ၾကည့္လုိက္မိသည္၊ စုစုေပါင္းေလးေယာက္၊ က်မအတြက္အံ့့ၾသမႈကပုိ၍သြားခဲ့သည္၊ လုံးဝမထင္ က်မဘယ္လုိမွာ မထင္ထားေသာ သူတစ္ေယာက္ႏွင့္ ေနာက္က ေက်ာင္းေနဘက္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ၿပီးေတာ့ က်မတုိ႔မသိေသာ ေကာင္မေလးေခ်ာေခ်ာ ႏွစ္ေယာက္၊ လက္ထဲမွာလည္း နာမည္ႀကီး shopping အိတ္ေတြနဲ႔ LV, BVLGARI အိတ္ေတြ က်မတုိ႔ကနာမည္ပဲၾကားဖူးပါသည္၊ သူတုိ႔ဝယ္လာတာကုိၾကည့္ၿပီး အရင္အလုပ္လုပ္တုန္းက ဝယ္ထားတဲ့ က်မရဲ့ COACH အိတ္အေဟာင္းေလးကုိ ငုံ႔ၾကည့္လုိက္မိသည္။ <br /><br />က်မဘယ္လုိမွာ မထင္ထားေသာသူဆုိသည္မွာ တစ္ခ်ိန္က က်မရည္စားပင္ျဖစ္ပါသည္၊ <br />က်မနာမည္ကုိေခၚၿပီး ေနေကာင္းတယ္မုိ႔လား၊ မေတြ႔ျဖစ္တာ ေတာ္ေတာ္ၾကာသြားၿပီေနာ္၊ ဆုိၿပီးလက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္လာသည္၊<br />လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ေနတာ လုိသည္ထက္ပုိၾကာေနသည္ဟု က်မထင္လုိက္မိသည္၊ <br />အားလုံးက က်မတုိ႔ကုိ ဝုိင္းၾကည့္ေနၾကမည္ဟု က်မထင္လုိက္မိသည္၊<br />က်မကုိျပည့္လာတယ္ေနာ္လုိ႔ေျပာၿပီးေနာက္ က်မတုိ႔ထုိင္ျဖစ္သည္၊ <br />ေတာ္ေသးတာေပါ့ ဝ ေနလုိက္တာလုိ႔ မေျပာလုိ႔ ဟုစိတ္ထဲကမွတ္ခ်က္ခ်လုိက္သည္၊<br />ၿပီးေနာက္ သူတုိ႔ႏွင့္ပါလာတဲ့ သူေတြကုိ မိတ္ဆက္ေပးသည္၊ ဒါကဘယ္သူပါ ဒီေလာက္ပဲျဖစ္သည္၊ သူမိတ္ဆက္ေပးေသာ ေကာင္မေလးမွာ က်မတုိ႔ထက္ ၁၀ ႏွစ္ေက်ာ္ငယ္မည္၊ တန္ဘုိးႀကီးေသာ ေခတ္မွီေသာ အဝတ္အစားမ်ားကုိ သူနဲ႔လုိက္ဖက္ေအာင္ ဝတ္ဆင္ထားသည္၊ ဖီးထား လိမ္းထား ဆင္ထားတာေတြက ခုေခတ္ေကာင္မေလးေတြ က်မတုိ႔ေခတ္ထက္ပုိလွလာသည္ဟု ေကာက္ခ်က္ခ်မိခဲ့သည္၊ <br />ေနာက္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ေဆးေက်ာင္းေနဘက္ ဆရာဝန္ျဖစ္ၿပီး ဆရာဝန္အလုပ္မလုပ္ပဲ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းတြင္ ေအာင္ျမင္ေနသူတစ္ဦးျဖစ္ပါသည္၊ သူနဲ႔ပါလာတဲ့ ေကာင္မေလးကုိေတာ့ သ႔ူ Assistant ဆုိၿပီးမိတ္ဆက္ေပးသည္၊ ဒီဆုိင္ကုိ အဲဒီ့ Assistantက Booking လုပ္ထားတာဆုိသည္၊<br />မိတ္ဆက္ေပးသည့္ ကိစၥမ်ားၿပီးသြားေသာအခါ အစားအေသာက္မ်ားမွာၾကမယ္ဆုိၿပီး မွာယူစားေသာက္ၾကသည္၊<br />ထုိေန႔က က်မဘာမွ မမွာပါ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြမွာထားတာကုိပဲ စားေသာက္ျဖစ္ခဲ့သည္၊<br />ေရွ႕တြင္ ကုိကုိ ေရာ့၊ ကုိကုိ ဒီမွာ၊ ကုိကုိဒါေလး စသျဖင့္ ကုိကုိခ်င္းထပ္ေနေသာ ကုိကုိဇာတ္လမ္းကုိၾကည့္ေနရသည္၊ အစားအေသာက္ေတြထည့္ေပးေနေသာ ေကာင္မေလးရဲ႕ လက္ကေလးကုိ ေက်းဇူးေနာ္ဆုိၿပီး သူကနမ္းလုိက္ျပန္သည္၊ ဟုိကဆံပင္ေတြကုိျပန္နမ္းလုိက္ျပန္သည္၊ အကဲပုိတယ္လုိ႔ သူတို႔ကုိသူတုိ႔ထင္မိပုံမေပၚ၊ ပုံမွန္ လုပ္ေနၾကသလားပင္၊ က်မတုိ႔ထဲက အပ်ဳိႀကီးႏွစ္ေယာက္ေတာ့ ဘယ္လုိေနမယ္မွန္းမသိ၊ <br />သူ႔ေကာင္မေလးက ကုိကုိက Cocktail ႀကိဳက္သည္တဲ့ ‘Daiquiri on the rocks’ ဆုိၿပီး သူ႕ကုိကုိအတြက္ အရက္မွာေပးသည္၊<br />က်မဘက္လွည့္ကာ အစ္မလည္း လုိင္းခ်ီးႀကိဳက္တယ္ေနာ္ လုိ႔ေျပာၿပီး သူ႔အတြက္ Sparkers လုိင္းခ်ီးကုိမွာလုိက္သည္၊ သူ႔လုိင္ခ်ီးႏွင့္ က်မလုိင္းခ်ီးတုိ႔ကတူမည္မဟုတ္ပါ၊<br />ဟုိႏွစ္ေယာက္ကလည္း ဒီလုိပဲ ‘Long Island Ice Tea’, ‘Margarita’ အသီးသီး မွာေပး မွာယူေနတာေတြ႔ရသည္၊ <br />Assistant အလုပ္ကမလြယ္ပါလားဟုေတြးေနမိသည္။ <br /><br />စားရင္းေသာက္ရင္းေျပာေနၾကသည္မ်ားမွာ ေက်ာင္းတုန္းကအေၾကာင္း အရင္တုန္းကအေၾကာင္းမ်ားသိပ္မပါ၊ လက္ရွိျဖစ္ပ်က္ေနေသာ အရာမ်ား၊ သူတုိ႔၏ေအာင္ျမင္ေသာ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းမ်ား အေၾကာင္းသာျဖစ္သည္၊ ရတနာပုံ တယ္လီပုိ႔မွာ အစုရွယ္ယာဝင္ထားတယ္၊ SIM cards ေတြေရာင္းဘုိ႔ႀကိဳးစားေနတယ္၊ ခု M1နဲ႔လာေဆြးေႏြးတာ၊ ဟုိျခံကုိ ၂၀၀၀ နဲ႔ဝယ္ၿပီး ၅၀၀၀နဲ႔ ျပန္ေရာင္းလုိက္တယ္၊ ထားဝယ္မွာေျမကြက္ႀကီးတစ္ခ်ဳိ႕ ဝယ္ၿပီးထားၿပီ၊ ေမာင္းမကန္ ရီဆုိ႔ကုိ ၆ ႏွစ္နဲ႔ အၿပီးေဆာက္မယ္၊ အေျခအေနေကာင္းတာနဲ႔ ဗန္းေမာ္ကုိဝင္မယ္ စသည္ျဖင့္ စသည္ျဖင့္ သူတုိ႔စကားလုံးေတြေၾကာင့္ က်မတုိ႔ထဲက တစ္ေယာက္ကသာ စကၤာပူ ေဆးရုံေတြအေၾကာင္း နည္းနည္းေျပာျဖစ္သည္ကလြဲလုိ႔ နားေထာင္သူမ်ားျဖစ္ခဲ့ၾကပါသည္၊ စားေသာက္ဆုိင္တြင္ ရွင္းေတာ့ ေက်ာင္းေနဘက္ဆရာဝန္ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္က အကုန္ရွင္းသြားခဲ့သည္၊ <br />ဒီအတြက္ သူကေတာ့ က်မတုိ႔အားလုံးကုိ Nippon-Ya က ဂ်ပန္မုန္႔ေတြ တစ္ေယာက္သုံးအိတ္ေလာက္ ဝယ္ေပးလုိက္သည္၊<br />အျပန္တြင္ က်မတုိ႔အခ်င္းခ်င္းေျပာျဖစ္သည္က ငါတုိ႔ စလုံးမွာေနရင္းနဲ႕ ေခတ္ေနာက္ၾကေနၿပီထင္တယ္၊ ျမန္မာျပည္က အရက္ေသာက္တဲ့ ေကာင္မေလးေတြမ်ား စီးပြားေရး ႏုိင္ငံေရးေတြ ေလာေလာဆယ္ျဖစ္ပ်က္ေနတာကုိ က်မတုိ႔ထက္ေတာင္ပုိသိေနေသးတယ္လုိ႔ ျဖစ္သည္၊<br />ေနာက္ေတာ့ က်မတုိ႔အခ်င္းခ်င္း ဒီလုိဆုိင္မ်ဳိး ရန္ကုန္မွာ ရွိသလား၊ ရွိတာေပါ့ ေနျပည္ေတာ္မွာေတာင္ ရွိေနၿပီ၊ ကမာၻေအးဘုရားလမ္းက ဆုိင္ဆုိပုိနာမည္ႀကီးတယ္၊ LE PLANTEUR ကုိေျပာတာလား၊ မသိဘူး၊ နင္ေရာက္ဖူးလား၊ ဒီေလာက္ေစ်းႀကီးတာ၊ ဘယ္ေရာက္ဖူးမလဲ ၾကားဘူးတာ ဟုဆုိၾကသည္၊<br />သူငယ္ခ်င္းအရင္းႀကီးက ‘နင္တုိ႔သိသြားၿပီ မဟုတ္လား၊’ ဆုိၿပီးက်မတုိ႔ကုိ ေမးခြန္းထုတ္လုိက္သည္၊<br />‘ဘာကုိလဲလုိ႔၊’ ၿပိဴင္တူျပန္ေမးလုိက္ၾကသည္၊<br />‘စပြန္ဆာ ဆုိတာကုိေလ၊’<br />က်မတုိ႔အားလုံးရယ္မိလုိက္ၾကသည္၊<br />ေနာက္ဆုံး အားလုံး ဂ်ပန္မုန္႔ေတြ သုံးအိတ္ဆြဲကာ အိမ္ျပန္ျဖစ္ၾကသည္၊<br />ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ တြဲခဲ့ဘူးသူတစ္ေယာက္လည္း ေအာင္ျမင္ေနတာကုိ ဝမ္းသာပါသည္၊<br />ေက်ာင္းေနဘက္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ေအာင္ျမင္ေနတာကုိ ဝမ္းသာပါသည္၊ <br />က်မကုိ ရင္ကုိျပန္ခုန္ေစခဲ့ပါသလားလုိ႔ေမးလာခဲ့ရင္ မခုန္ခဲ့ပါဘူးလုိ႔ေျဖရပါမည္၊ <br />ဒါေပမဲ့ ရင္ထဲမွာ တစ္မ်ဳိးႀကီးျဖစ္က်န္ရစ္ခဲ့သည္၊<br />တုိးတုိးေလးေျပာသြားတဲ့ စကားတစ္ခုက Keep in touch လုပ္ၾကမယ္တဲ့။<br /><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;"><span lang="EN-US" style="color: black; font-family: "Zawgyi-One", "sans-serif"; font-size: 10pt;"><span style="font-family: Times New Roman;">…………………………………………………………….</span></span></div><br />အိမ္ျပန္ေရာက္ေသာအခါ တီဗီၾကည့္ရင္းေစာင့္ေနၾကေသာ သမီးနဲ႔သူ႔အေဖကုိေတြ႔ရသည္၊ ဒီမွာ ေမေမသူငယ္ခ်င္းေတြ ဝယ္ေပးလုိက္တဲ့ မုန္႔ေတြကုိလာၾကည့္၊ ဟာဂ်ပန္မုန္႔ေတြ သမီးတစ္ခါမွ မေတြ႔ဖူးဘူး၊ မစားဖူးဘူး၊ သမီးအတြက္ေပါ့၊ ဟုတ္လား၊ ေမေမ့သူငယ္ခ်င္းကုိ ေက်းဇူးတင္လုိက္တာ၊ သမီးေလးကဝမ္းသာအားရျဖစ္ေနသည္၊ သားအမိႏွစ္ေယာက္ စကားေျပာေနရာမွ သူဘက္ကုိၾကည့္လုိက္ေတာ့ စိတ္ဝင္စားပုံမျပ၊ ခဏေနၾကေတာ့ အိပ္ေတာ့မယ္ဆုိၿပီး အခန္းထဲဝင္သြားသည္၊ <br />သူနဲ႔က်မ ကေလးကိစၥကလဲြလုိ႔ စကားသိပ္မေျပာျဖစ္ၾကပါ၊<br />က်မေရခ်ဳိးၿပီးေသာအခါ သမီးေလးနဲ႔အိမ္စာေတြနည္းနည္းလုပ္ၿပီး သိပ္လုိက္ေတာ့ သမီးအိပ္သြားခဲ့သည္၊ <br />က်မအခန္းထဲလာၿပီး ကြန္ျပဴတာစဖြင့္လုိက္ေသာ အခ်ိန္မွာေတာ့ သူသည္ အိပ္ေမာၾက၍ေနၿပီျဖစ္သည္၊<br />Face book ကုိဖြင့္လုိက္တဲ့အခါမွာေတာ့ ခုနသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က Ion Orchard စားေသာက္ဆုိင္က အစားအေသာက္ပုံေတြကုိ တင္ထားလုိ႔ေနၿပီ၊ ေတာ္ေတာ္ျမန္တဲ့ ေကာင္မလုိ႔ စိတ္ထဲကေျပာလုိက္မိသည္၊ ‘Margarita’ ခြက္ကုိ သူေသာက္သလုိဘာလုိနဲ႔ တင္ထားလုိက္ေသးသည္၊ <br />ဟုိတစ္ေယာက္၏ Friend request လုပ္လာသည္ကုိေတြ႔လုိက္ရသည္၊ ျမန္လြန္းလုိက္တာ ဘာမွမလုပ္မိ၊ <br />ေၾသာ္ Keep in touch တဲ့လား၊<br />စားလာေသာက္လာလုိ႔လားမသိ အိပ္ခ်င္ေနတာေတာ့အမွန္ပဲ၊<br />ကြန္ျပဴတာကုိ ပိတ္ၿပီး က်မအိပ္ယာထဲ ဝင္လုိက္သည္၊<br />ေဟာက္သံကုိၾကားရသည္၊ <br />အိပ္ေနေသာသူ႔ကုိ က်မ ေသေသခ်ာခ်ာ စုိက္ၾကည့္မိသည္၊ <br />က်မေယာက်္ားတဲ့၊<br />က်မတုိ႔ လင္လုိမယားလုိ မေနတာဘယ္ေလာက္ၾကာသြားခဲ့ၿပီလဲ၊<br />ရန္ျဖစ္စကားမမ်ားခင္ထဲကပါ၊<br />က်မကုိ သူမနမ္းတာဘယ္ေလာက္ၾကာသြားၿပီလဲ၊<br />သူ႔အနမ္းမ်ားကလည္း က်မအတြက္ ဘယ္တုန္းကမွ် ခ်ဳိၿမိန္ခဲ့ျခင္း သာယာခဲ့ျခင္း မရွိခဲ့ပါ၊<br />ယုယတယ္ ၾကင္နာတယ္ ဆုိတာဘာလဲရွင္ရယ္ သိပါရဲ႕လားလုိ႔ ႏႈိးၿပီးေမးလုိက္ခ်င္သည္၊<br />က်မကေရာ သူကုိ စိတ္ေရာကုိယ္ေရာ ဘယ္ႏွစ္ခါနမ္းဘူးလုိ႔လဲ၊<br />သူနဲ႔ခရီးထြက္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေတြပဲ အမွတ္ရျဖစ္သည္၊<br />တကယ္ေတာ့ က်မေယာက်္ားဆုိတဲ့ သူဟာ လြမ္းစရာ မေကာင္းတဲ့သူ၊<br />လင္ေယာက်္ား ဆုိတာ မိန္းမတစ္ေယာက္အတြက္ဘာလဲ၊<br />ကေလးအေမက်မ ေသခ်ာမသိခဲ့ပါ၊<br />က်မထင္မိေနတာ စိတ္ထဲမွာျဖစ္ေနရတာေတာ့<br />ေသခ်ာပါသည့္ သူဟာ က်မေယာက်္ားမဟုတ္ဘူး၊ <br />က်မကေလးရဲ႕ အေဖပဲ၊<br />က်မ<br />မ်က္စိကုိအၾကာႀကီး မ်က္ေတာင္မခတ္ပဲဖြင့္ထားလုိက္၊ အၾကာႀကီး မ်က္ေတာင္ပိတ္ရုံေလးပိတ္ထားလုိက္နဲ႔ <br />ဒီလုိဖြင့္လုိက္ ပိတ္လုိက္နဲ႔ ဘဝ ဆုိတာကုိ စဥ္းစား စဥ္းစားရင္း………….. <br />ေလပူမ်ားစြာကုိ ထုတ္ပစ္မိပါသည္၊<br /><br />ထုိညက က်မသည္ ညေနက ကုိယ္ေရွ႕က ကုိကုိဇာတ္လမ္းကုိ ျပန္ေတြးၿပီး အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့ပါသည္။<br /><br /><br /><br />ဆက္လက္ေဖၚျပပါမည္၊<br /><br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-uT0DwnLgpIc/TkPa8VmJ5_I/AAAAAAAAAy4/qJdy-APwFhI/s1600/MD3.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320px" naa="true" src="http://1.bp.blogspot.com/-uT0DwnLgpIc/TkPa8VmJ5_I/AAAAAAAAAy4/qJdy-APwFhI/s320/MD3.jpg" width="292px" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3703569828120990851-77177923308076969?l=sosegado1.blogspot.com' alt='' /></div>sosegadohttp://www.blogger.com/profile/14395790276974941224noreply@blogger.com29tag:blogger.com,1999:blog-3703569828120990851.post-67703557930699916922011-08-05T19:37:00.003+08:002011-08-05T19:56:50.631+08:00ခုက်မနဲ႔အိပ္ေနတဲ့သူဟာ က်မေယာက်္ားမဟုတ္ဘူး (၂)<div style="TEXT-ALIGN: center; CLEAR: both" class="separator"><a style="MARGIN-LEFT: 1em; MARGIN-RIGHT: 1em" href="http://4.bp.blogspot.com/-PVO6FU0Nl58/TjvUxMI03oI/AAAAAAAAAyw/K4TPycvzAFQ/s1600/IMG_4816.JPG" imageanchor="1"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-PVO6FU0Nl58/TjvUxMI03oI/AAAAAAAAAyw/K4TPycvzAFQ/s320/IMG_4816.JPG" width="320" height="212" /></a></div><br />သမီးေလးရဲ႕ေက်ာင္းအတြက္ ႀကိဳးပမ္းရင္းနဲ႔ က်မ စလုံးအိမ္ရွင္မ housewife တစ္ခ်ဳိ႕နဲ႔ ရင္းႏွီးခြင့္ရခဲ့သည္၊ စကၤာပူတြင္ က်မတုိ႔လုိ အမ်ဳိးသမီးမ်ားအား ခြဲျခမ္းၾကည့္လွ်င္၊ က်မထင္သည္ tai tai လုိ႔ေခၚတဲ့ သူေဌးကေတာ္မ်ား၊ housewife, working housewife ႏွင့္ single ma ma မ်ားတုိ႔ျဖစ္သည္၊ က်မသိကၽြမ္းခဲ့ရသူတုိ႔ကေတာ့ ေနာက္ဆုံးသုံးမ်ဳိးပင္ျဖစ္သည္၊ က်မ Taxi စီးတဲ့အခါတုိင္းမွာလည္း Taxi ေမာင္းသူေတြက စပ္စုၾကသည္၊ က်မကုိဘာလုပ္သလဲေပါ့၊ က်မကအိမ္ရွင္မပါ housewife လုိ႔ေျပာတဲ့အခါ၊ မင္းတုိ႔သိပ္ေကာင္းတာပဲ ကေလးေက်ာင္းပုိ႔ၿပီးလွ်င္္ ေစ်းဝယ္ထြက္လုိ႔ရၿပီ၊ သြားခ်င္တဲ့ေနရာသြားလုိ႔ရၿပီ၊ အလုပ္ရွင္တုိ႔ လုပ္ခတုိ႔ပူပင္စရာမလုိဘူး၊ က်မကလည္း ေအာ္ဦးေလးႀကီးရယ္ က်မမွာအခ်ိန္ေတြ အဲဒီေလာက္အားေနရင္ ဦးေလးရဲ႕ Taxi ေတာင္ငွါးမစီးပါဘူး၊ Bus နဲ႔ပဲသြားမယ္၊ ပုိက္ဆံလည္းသက္သာတယ္၊ က်မက ထုိက္ထုိက္ tai tai မဟုတ္ဘူးေလလုိ႔ ျပန္ေျပာေတာ့ ဦးေလးႀကီးႏွင့္ က်မတုိ႔အတူရယ္မိၾကသည္၊ တကယ္ေတာ့ က်မတုိ႔က ဘာပဲဝယ္ဝယ္ price tags ေလးေတြကုိ အရင္ၾကည့္တတ္တဲ့ သူေတြမဟုတ္ပါလား။<br /><br />အစစ္အမွန္ကေတာ့ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဝင္ေငြတစ္ခုထဲႏွင့္ ရပ္တည္ႏုိင္ဘုိ႔သည္ သာမန္လူေတြအတြက္ ဒီႏုိင္ငံမွာမလြယ္၊ အိမ္လခ၊ စားစရိတ္၊ ေရဖုိးမီးဖုိး၊ ေက်ာင္းစရိတ္ ႏွင့္ အျခားကုန္ေငြေတြက က်မတုိ႔အတြက္ သံရုံးတြင္ အခြန္ေဆာင္ရန္ပင္ မက်န္ေတာ့၊ တစ္ႏွစ္တစ္ခါ Bonus ရလာရင္ ဘာလုပ္လုိက္မယ္ဆိုတဲ့ က်မ၏ႀကိဳတင္စိတ္ကူးမ်ားသည္ သမီးအတြက္ မထင္မွတ္ေသာ အပုိကုန္ေငြမ်ား၊ အခြန္မ်ားက အရယူသြားခဲ့ေလသည္၊ ဒါေတာင္ က်မတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ ျမန္မာျပည္ရွိ မိသားစုမ်ားကုိ ေထာက္ပ့ံရန္မလုိ၍ ေတာ္ေသးသည္ဟုဆုိရေပမည္၊ တစ္ႏွစ္မွာ ႏွစ္ခါ သီတင္းကၽြတ္ႏွင့္ သႀကၤန္တုိ႔တြင္ ႏွစ္ဖက္မိဘကုိ ကန္ေတာ့ျဖစ္ၾကသည္က လြဲလုိ႔ေပါ့၊ အိမ္ငွါးခေတြတက္လာေသာအခါ က်မတုိ႔အိမ္လခ အိမ္ရွင္ကုိေပးေနမည့္အစား ကုိယ္ဟာကုိယ္ အိမ္ဝယ္ရန္ဆုံးျဖတ္ျဖစ္ခဲ့ၾကသည္၊ တကယ္ေတာ့ ဒီႏုိင္ငံမွာ အိမ္ဝယ္ကားဝယ္တဲ့သူေတြဟာ အရစ္ၾကျပန္ေပးရေသာ installment ျဖင့္ အေၾကြးဝယ္ထားၾကသူမ်ား အမ်ားဆုံးျဖစ္သည္၊ ဝင္ေငြမရွိေသာ တစ္ေန႔တြင္ ဒီအိမ္ကုိ ဘဏ္ကသိမ္းမည္ေလာ၊ အစုိးရဌါနက ျပန္သိမ္းမည္ေလာ၊ ထုိေလာေလာ စုိးရိမ္စိတ္ pressure မ်ားသည္ ဒီႏုိင္ငံက လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား၏ ခံစားေနရမႈျဖစ္သည္၊ ထုိ႔အတူ အလုပ္တည္ျမဲေရး အလုပ္ရွိေနေရး stress သည္လည္း ဒီႏုိင္ငံကလူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား၏ အစုိးရိမ္ဆုံးအရာတစ္ခုပင္ျဖစ္သည္၊<br />ထုိအားနည္း ခ်ဳိ႕ယြင္းခ်က္မ်ားသည္ ႏုိင္ငံေရးသမားမ်ား၏ အသုံးခ်ခံျဖစ္ခဲ့ရသည္ မဟုတ္ပါလား၊ ထုိသူတုိ႔၏ pressure, stress မ်ားသည္ က်မတုိ႔လုိ လာေရာက္ေနထုိင္ အလုပ္လုပ္ကုိင္သူ ႏုိင္ငံျခားသားမ်ားကုိ လက္ညွိးထုိးစရာျဖစ္ခဲ့ပါသည္၊<br />PR ႏွင့္ ႏိုင္ငံသား အခြင့္အေရး ျခားနားခ်က္ကုိျမွင့္တင္လုိက္ေသာ အခါတြင္၊ က်မတုိ႔၏ ထြက္ေငြသည္ ပုိ၍တက္သြားခဲ့ရပါသည္၊ ဆရာဝန္တစ္ေယာက္ျဖစ္ခဲ့ဘူးသည့္အတုိင္း ဝင္ေငြထြက္ေငြသည္ Anatomy နဲ႔ ကြာျခားမွန္းသိသလုိ ခြဲျခမ္းမိေနတာေတာ့ အမွန္ပါ။<br /><br />က်မ၏ သမီးေလးအေပၚလြန္ကဲေနမႈသည္ ေဘးပတ္ဝန္းက်င္အတြက္ သိသာထင္ရွားေနသည္လားေတာ့မသိ၊ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က သမီးခ်ည္းပဲ လုပ္မေနနဲ႔ဦး ေယာက္်ားဘက္လွည့္ဦး ေတာ္ၾကာ ပါသြားဦးမယ္လုိ႔ေျပာမွ ကုိယ္ကုိကုိယ္ Reassessment လုပ္ၾကည့္ဘုိ႔ သတိရေတာ့သည္၊<br />ဒါဆုိရင္ ငါဟာအျမဲတမ္း ငါ့သမီးအတြက္ အားလပ္ေနရမယ္ အဆင္သင့္ျဖစ္ေနရမယ္ ဆုိတဲ့ က်မရဲ႕ခံယူခ်က္ေတြမွားေနၿပီလားမသိ၊ ျပန္လည္စဥ္းစားရင္း ေတြးမိလုိက္သည္မွာ က်မဝါသနာပါတဲ့ photography and blogging ေတြကုိ က်မရဲ႕ အိပ္ခ်ိန္ေတြထဲကေန ေပးဆပ္ထားရတယ္ဆုိတာ သူတုိ႔မသိၾကဘူး၊<br />အလုပ္လုပ္တုန္းက ဝင္ေငြနဲ႔ဝယ္ထားတဲ့ Canon EOS ကင္မရာေလးဟာ ေဟာင္းေနလြန္းပါၿပီ၊ အသစ္ဝယ္ခ်င္တဲ့ စိတ္ေတြေပၚလာတုိင္း သမီးႏွင့္ေယာက္်ားမ်က္ႏွာကုိျမင္ၿပီး သက္ျပင္းခ်ခဲ့တဲ့ က်မသက္ျပင္းေတြ မေရတြက္ႏုိင္ခဲ့ပါ၊<br />အဲဒီလုိပဲ က်မဝယ္ခ်င္ သိမ္းထားခ်င္ေသာပစၥည္းေတြဟာ စိတ္ကူးေတြသာျဖစ္ခဲ့ရသည္၊<br />ထြက္ခဲ့ဘူးတဲ့ ခရီးေတြကုိ သတိရမိသည္၊ ခရီးထြက္ခ်င္ပါသည္ ကင္မရာတစ္လုံးနဲ႔ ဓါတ္ပုံလုိက္ရုိက္ခ်င္ပါသည္၊ သမီးနွင့္သူ႔အေဖကုိ ဟင္းငါးမ်ဳိးေလာက္ ခ်က္ေကၽြးခ်င္ပါသည္၊ သမီးအတြက္ ကစားစရာေတြ လုိအပ္တာေတြ အမ်ားႀကီးဝယ္ေပးခ်င္ပါသည္၊ မိသားစုလုိက္ ျမန္မာျပည္က ဘုရားေတြလုိက္ဖူးခ်င္ပါသည္၊ တစ္ပတ္တစ္ခါ မိသားစုလုိက္ ကမ္းေျခမွာ အနားယူ ေပ်ာ္ျမဴးခ်င္ပါသည္၊<br />ဒါေပမဲ့က်မရဲ႕ “ခ်င္ပါသည္ ခ်င္ပါသည္” ဆုိတာေတြသည္ ရင္ထဲမွာ ကိန္းေအာင္းေနေသာ အိမ္မက္မ်ားသာ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္၊ မက္ခြင့္ပင္မရေသာ အိမ္မက္ေတြဆုိရင္ ပုိမွန္ပါေပလိမ့္မည္။<br /><br />ဝါသနာအရ အြန္လုိင္းဝင္တတ္ေသာ က်မသည္ သမီးႏွင့္သူ႔အေဖ အိပ္ၿပီးၾကာမွာ အိပ္ရာဝင္တတ္ပါသည္၊ မနက္ဆုိလည္း ငါးနာရီထ သမီးေက်ာင္းသြားဘုိ႔ျပင္ဆင္၊ ဟုိဟာကုိ မိနစ္ ၂၀ နဲ႔အၿပီးလုပ္၊ ဒီဟာကုိ ၁၀ မိနစ္နဲ႔ အၿပီးလုပ္ စက္ရုပ္တစ္ရုပ္အလား၊ ၆နာရီဆုိ သမီးႏွင့္သူ႔အေဖ အတြက္ အဆင္သင့္ျဖစ္လုိ႔ေနပါၿပီ၊ သူ႔အေဖ အလုပ္ထြက္သြားတဲ့အခ်ိန္မွာ က်မက သမီးကုိေက်ာင္းပုိ႔ ၿပီးရင္ျပန္လာ ေဆးေၾကာ၊ ညက သမီးႏွင့္အေဖ ဖြထားတာေတြ သပ္သပ္ယပ္ယပ္ျပန္လုပ္၊ တစ္အိမ္လုံးသန္႔ရွင္းေရးလုပ္ ဒီလုိနဲ႔မနက္သည္ အခ်ိန္ေႏွာင္းသြားခဲ့ပါသည္၊ ေန႔လည္ထမင္းျမန္ျမန္စား၊ ခဏေလးနားၿပီးတာနဲ႔ သမီးကုိႀကိဳဘုိ႔ထြက္ရသည္၊ လုိအပ္ရင္ ေစ်းဝင္ဝယ္၊ ျပန္ေရာက္ သမီးကုိ ေရမုိးခ်ဳိးခုိင္း၊ ၿပီးရင္ က်ဴရွင္မဟုတ္ရင္ သင္တန္းလုိက္ပုိ႔ ညေနစာအတြက္ ခ်က္ျပဳတ္၊ က်မ ေရဝင္ခ်ဳိးၿပီးတဲ႔ အခ်ိန္မွာေတာ့ အေဖႏွင့္သမီးတုိ႔ ျပန္ေရာက္ေနၾကပါၿပီ၊ ညစာစား ၿပီးေနာက္ သမီးႏွင့္အတူ အိမ္စာအတူတူလုပ္ၿပီးတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ညသည္မုိးခ်ဳပ္သြားခဲ့ပါၿပီ၊ တစ္ေန႔တာေမာခဲ့ရတာေတြကုိ အြန္လုိင္းထဲဝင္အပန္းေျဖရင္း က်မ၏ညသည္ ကုန္ဆုံးသြားခဲ့ရပါသည္၊ ဒါဆုိရင္ က်မသမီးအတြက္နဲ႔ အခ်ိန္ေတြကုန္ဆုံးေနတာလား၊ ဟုတ္မည္ဟု က်မမထင္ပါ၊ က်မမွာ အားနည္းခ်က္တစ္ခုရွိပါသည္၊ လင္ေယာက္်ားကုိ ခၽြဲႏြဲမေျပာတတ္ျခင္းပင္၊ ေနာက္ၿပီး က်မသည္ sweet wifely action ရွိေသာသူ တစ္ေယာက္လည္း မဟုတ္ပါေပ။<br /><br />ပတ္ဝန္းက်င္၏ စကားမ်ားကုိ က်မသည္ ေတာ္ရုံတန္ရုံ အေလးထားတတ္သူမဟုတ္ပါ၊ ကုိယ္လုပ္စရာရွိတာကုိသာ လုပ္ေလ့ရွိတတ္သူ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ပါသည္၊ ဒါေပမဲ့ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိတာကုိေတာ့ အျမဲစဥ္းစားတတ္သူ တစ္ေယာက္ျဖစ္ပါသည္၊ “ေယာက္်ားဘက္လွည့္ဦး” ဆုိၿပီးဒီလုိသူငယ္ခ်င္းေတြက ေျပာလာေသာအခါ က်မတကယ္ဝမ္းနည္းမိပါသည္၊ ဘာကုိဝမ္းနည္းသလဲဆုိတာေတာ့ ေသခ်ာမသိပါ၊<br />အထူးသျဖင့္ အိမ္သန္႔ရွင္းေရးလုပ္တဲ႔အခါ ရန္ကုန္ေဆးတကၠသုိလ္(၁)က ေပးလုိက္တဲ့ က်မဘြဲ႔လက္မွတ္ေလးရဲ႕မွန္ေဘာင္ကုိ ဖုန္သုတ္ရင္းနဲ႔ေပါ့၊ က်မမ်က္ရည္ေတြဝဲခဲ့ရတဲ့ အၾကိမ္ႀကိမ္ေတြကုိ ဘယ္သူမွလည္းသိၾကမွာ မဟုတ္ပါဘူး၊ ဂရုစုိက္မိၾကလိမ့္မယ္လည္း မထင္ပါဘူး၊<br />ကုိယ္ခံစားမႈက အဓိကမက်ပါဘူးေလဆုိၿပီး က်မရင္ထဲမွာသိမ္းထားခဲ့ရပါသည္၊<br />အခ်ိန္ေတြအတြက္ Balance လုပ္ဘုိ႔ သမီးေလးရဲ႕ အေဖ သူနဲ႔ တုိင္ပင္မိၾကသည္၊ စေနႏွင့္တနဂၤေႏြေတြမွာ သမီးေလးရဲ႕ တာဝန္ေတြသူ႔အတြက္ထားလုိ႔ ခပ္ေပါ့ေပါ့ပဲေျပာလုိက္သည္ကုိ ၾကားရမိေသာအခါ စိတ္ထဲမွာ က်မဘယ္လုိမွ ေရွာေရွာရွဴရွဴျဖစ္မသြားခဲ့ပါ၊<br />က်မတုိ႔၏ဝင္ေငြသည္ သမီးေလးအတြက္ insurance ဝယ္ႏုိင္ေလာက္ေအာင္မရွိမွန္း သိလုိက္ရေသာအခါ က်မစိတ္ဓါတ္ေတြမက်ေအာင္ ထိန္းထားလုိက္ရသည္၊<br />စိတ္ဓါတ္ေတြကုိထိန္းရင္း က်မသည္ ပထမဦးဆုံးအႀကိမ္ အေဝးႀကီးကုိ ေမွ်ာ္ၾကည့္လုိက္မိသည္၊<br />ေလာေလာဆယ္ အေျခအေနကုိပဲၾကည့္ ေလာေလာဆယ္အဆင္ေျပေအာင္ လုပ္ၾကတာေပါ့လုိ႔ ဆုိလုိက္တဲ့ သူစကားဟာ၊ သူနဲ႔က်မ ဘယ္ေလာက္ထိေဝးကြာေနသလဲဆုိတာကုိ က်မသိလုိက္ရေတာ့သည္။<br /><br /><br /><br /><div style="MARGIN: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:10;color:black;"><span style="font-family:Times New Roman;">………………………………………………………………………….</span></span></div><br /><br /><div style="MARGIN: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"><br /></div>ဒီလုိနဲ႔ သမီးေလး တစ္တန္းကေနႏွစ္တန္း၊ သုံးတန္းေရာက္တဲ့ႏွစ္မွာပင္ သမီးနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး မေက်မလည္ျဖစ္ၾကသည္၊ တကယ္ေတာ့ အဲဒီေန႔ဟာ သမီးရဲ႕ေမြးေန႔ပါ၊<br /><br />သမီးရဲ႕ေမြးေန႔ဆုိၿပီး သူကအိမ္မွာ Pizza ပီဇာမွာစားသည္၊ ခဏေနၾကာNoel မွ ဝက္ဝံအရုပ္ႀကီးနဲ႔ပန္းေတြေရာက္လာသည္၊ အလြန္ႀကီးေသာ ဝက္ဝံရုပ္ႀကီးကုိ သမီးသေဘာက်ေနသည္၊<br />သူသည္ က်မကုိ ဘာေမြးေန႔လက္ေဆာင္မွ မေပးခဲ့ဘူးပါ၊ ပန္းစည္းမေျပာနဲ႔ ပန္းတစ္ပြင့္ေတာင္ မေပးခဲ့ဘူးပါ၊<br />က်မသည္လည္း လုိအပ္သည္ အဝတ္အစားမ်ားမွအပ သူကုိဘာမွ မဝယ္ေပးခဲ့ဘူးပါ၊<br />သူေမြးေန႔တစ္ရက္မွာေတာ့ က်မစီစဥ္ၿပီး ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းတြင္ ဆြမ္းကပ္ဘူးပါသည္၊<br />သူက “သမီးေရ မနက္ျဖန္ အေဖတုိ႔ မိသားစု ပါဆီရစ္ theme park သြားမယ္ေဟ့၊”<br />ေဟးလုိ႔ သမီးကဝမ္းပါတသာ ေအာ္ေၾကြးလုိက္သည္၊<br />က်မအံ့အားသင့္သြားသည္၊ တကယ္ဆုိသူသည္ က်မကုိႀကိဳေျပာသင့္သည္၊ တုိင္ပင္သင့္သည္၊ က်မေတာ္ေတာ္တင္းသြားသည္၊<br />‘မျဖစ္ဘူးထင္တယ္ မနက္ျဖန္သမီးသင္တန္းေတြတက္စရာ အမ်ားႀကီးပဲ၊’ က်မ ေျပာလုိက္သည္၊<br />“အဲဒီသင္တန္းေတြဖ်က္လုိက္ေလ၊”<br />‘ဘာရယ္၊’ က်မ အသံတင္းတင္းနဲ႔အတူ၊ က်မတုိ႔ စကားမ်ားျဖစ္ခဲ့သည္။<br /><br />သူကသမီးကုိ က်မကပုံစံတစ္ခုထဲကုိရုိက္သြင္းေနသည္ဟု စြပ္စြဲသည္၊ က်မကလည္း ဒါသမီး၏ေနာင္ေရး စကၤာပူရဲ႕ ပညာေရးစနစ္ဟာ ဒီလုိပဲ <strong>MOULDING THE FUTURE</strong> လုိ႔ေခ်ပလုိက္သည္၊ က်မကသမီးေလးကုိ အရာရာမွာေတာ္ေစခ်င္သည္၊ ထိပ္ဆုံး ၁၀ ေယာက္ထဲတြင္ပါေစခ်င္သည္၊ ထုိအတြက္ အေထာက္အပ့ံျဖစ္ေစရန္ က်ဳရွင္ေတြသင္တန္းေတြ တက္ေစသည္၊ စာၾကည့္တုိက္ဆုိလဲ စာၾကည့္တုိက္သြား၊ ျပတုိက္ဆုိလည္းျပတုိက္သြား၊ ဦးေႏွာက္ႏွစ္ဘက္စလုံး အသုံးျပဳႏုိင္မႈသင္တန္း၊ အဂၤလိပ္ႏွင့္ တရုတ္အသံထြက္ အထူးသင္တန္းေတြပါေပးသည္၊ ေရကူး၊ ပီယာႏုိေတြေတာင္ပါလုိက္ေသးသည္၊<br />“ကေလးကုိေပးတဲ့ သင္တန္းေတြမ်ားေနၿပီလုိ႔ တုိ႔ထင္တယ္၊”<br />‘လုိအပ္လုိ႔ က်မေပးေနရတာပါ၊’<br />“လုိအပ္သည္ထက္ပုိေနၿပီလုိ႔ တုိ႔ထင္တယ္၊”<br />‘ဒါအေျခခံေတြပါ၊ က်မတုိ႔သမီးတစ္ေယာက္ထဲ ဒီသင္တန္းေတြတက္ေနတာ မဟုတ္ဘူး၊’<br />“မဟုတ္ဘူးေလ၊ အေရးႀကီးတဲ့ PSLE မူလတန္းေအာင္ စာေမးပြဲ၊ GCE စာေမးပြဲေတြအတြက္ဆုိထားလုိက္ပါေတာ့၊ ခုဟာကအေျခခံအတန္းပဲ ရွိေသးတာ၊ ေနာက္ၿပီး ဦးေႏွာက္သင္တန္းတုိ႔ အသံထြက္သင္တန္းတုိ႔ မဟုတ္ေသးပါဘူး၊”<br />‘အို သမီးကုိထိပ္ဆုံးမေရာက္ေတာင္ သူမ်ားနဲ႔တန္းတူျဖစ္ေစခ်င္တယ္၊’<br />“ဟြန္း ဒီဦးေႏွာက္အသုံးခ်တတ္ေတာ့ သမီးကဘာျဖစ္လာမွာတုန္း၊ အေမရိကန္တစ္ေယာက္လုိ၊ ျပည္ႀကီးတရုတ္တစ္ေယာက္လုိ စကားသံထြက္တတ္ေတာ့ သမီးကဘာျဖစ္လာမွာတုန္း၊ မင္းကြာ…”<br />“သမီးေလးဟာ ကေလးဆုိတာကုိ သတိထားဦး၊ ေနာက္သမီးဟာလူသားတစ္ေယာက္ကြ၊”<br />“ကေလးဆုိတာေဆာ့ရမယ္၊ ကစားရမယ္၊ တစ္ခ်ိန္လုံး စာအုပ္ေရွ႕ ကြန္ျပဴတာေရွ႕ သင္တန္းေတြနဲ႔ ပတ္ခ်ာရုိက္ေနရင္ေတာ့၊ မင္းေျပာတာေတြျဖစ္လာမွာ မဟုတ္ဘူး”<br />က်မကုိေဒါသသံျဖင့္ျပန္ေျပာေနေသာ သူ႔ကုိေတြ႔လုိက္ရသည္၊ ေနာက္ၿပီး မင္းနဲ႔ငါနဲ႔ ေျပာလာသည္၊ က်မလည္း ေဒါသေတြထြက္သြားမိသည္၊<br />‘ရွင္ကေဒါသထြက္တာေပါ့ေလ၊ ရွင္သင္တန္းေၾကးေတြ မေပးခ်င္တုိင္း ဒီလုိေျပာတာေပါ့၊’<br />“မေပးခ်င္လုိ႔ေျပာတာမဟုတ္ဘူး လြန္ေနလုိ႔ေျပာတာ၊ ေတာ္ေတာ္ကုိလြန္ေနလုိ႔”<br />‘ရွင္ကသမီးေလးကုိ မေတာ္ေစခ်င္ဘူးေပါ့၊ မတတ္ေစခ်င္ဘူးေပါ့’<br />‘ရွင္သင္တန္းေၾကးေတြ မေပးရင္လဲေန၊ က်မစုေဆာင္းထားတာေတြနဲ႔ သမီးကုိသင္တန္းေတြပုိ႔ရမွာပဲ’<br />“မင္းဘာသိသလဲ၊ ေတာ္တာတတ္တာကုိ မင္းဘာသိသလဲ၊ ငါက သမီးေလးကုိ မေတာ္ေစခ်င္လုိ႔ မဟုတ္ဘူး သမီးေလးကုိ ေကာင္းစားေစခ်င္လုိ႔၊ A*ေတြရလုိ႔ ဂုဏ္ထူးေတြထြက္လုိ႔ ဒါေတြဟာ ဘဝမွာ သိပ္အေရးမပါလွဘူးဆုိတာ မင္းခုထိမသိေသးဘူးလား၊ တစ္ခါလာလဲ ပညာေရးစနစ္နဲ႔ပဲ ငါကုိကုိင္ေပါက္ေနတယ္၊ က်ဴရွင္ေတြသင္ေနရတယ္ဆုိတဲ့ ပညာေရးစနစ္ဟာ အေကာင္းဆုံးလုိ႔ မင္းေျပာမလား၊ ဒီႏုိင္ငံ အဖြဲ႔အစည္းႀကီးေတြရဲ႕ CEO ေတြ ထိပ္ဆုံးကသူေတြ ဟာဘယ္သူေတြလဲ ဘယ္လုိလူေတြလဲဆုိတာ မင္းနားလည္ဘုိ႔ေကာင္းတယ္၊ A*ေတြရတဲ႔ ဂုဏ္ထူးေတြထြက္တဲ့သူေတြ အမ်ားအားျဖင့္ သူမ်ားခုိင္းတာလုပ္ေနရတယ္၊ ဘာမွမျဖစ္လာဘူး၊”<br />“မင္းၾကားခဲ့ဘူးမွာပါ၊ ပုံစံတစ္ခုထဲ ဇြတ္သြင္းေနရင္ နဂုိရွိရင္းစြဲေတြပါေပ်ာက္ကုန္တယ္ဆုိတာ၊ ငါအတြက္ေတာ့ သမီးေလးကုိ သူ Talent ရွိတာကုိပဲ ေျမေတာင္ေျမာက္ေပးခ်င္တယ္၊ ေျမာက္ေပးမွာပဲ၊”<br />က်မေဒါသတုိ႔သည္ အထြတ္အထိပ္သုိ႔ ေရာက္လာေပသည္၊ က်မဘာကုိမွ မစဥ္းစားမိေတာ့၊ တုန္ရီလုိ႔ေနၿပီ၊ သူက်မကုိေစာ္ကားလုိက္တာ က်မဆယ္တန္းကုိ ဘာသာစုံဂုဏ္ထူးထြက္ခဲ့တာ သူသိတယ္၊ ေနာက္ၿပီးက်မက အတန္းထဲမွာ အျမဲတမ္း ပထမ မဟုတ္ရင္ ဒုတိယရေနၾက၊<br />‘ရွင္ေတာ္ေတာ့၊’ က်မအသံကုန္နီးပါးေအာ္လုိက္မိသည္၊<br />“မေတာ္ႏုိင္ဘူးကြာ၊ ဆက္ေျပာရမွာပဲ၊ ဟုိသင္တန္းေတြ၊ ဒီသင္တန္းေတြနဲ႔ မင္းသမီး ဘုရားေတာင္ရွိခုိးတတ္ရဲ႕လား၊ ဘုန္းႀကီးႏွင့္ လူႀကီးမိဘေတြကုိ စကားေျပာတတ္လား၊ ေဖေဖ ေမေမလုိ႔ ျမန္မာလုိေခၚတတ္တာနဲ႔ မင္းအတြက္လုံေလာက္သြားၿပီလား၊”<br />“ငါကေတာ့ မနက္ျဖန္ မင္းမလုိက္လဲ၊ သမီးနဲ႔သြားမွာပဲ၊”<br />က်မရႈိက္ႀကီးတငင္ငုိခ်လုိက္မိသည္၊<br />သူသည္ က်မကုိမေခ်ာ့ပါ၊ အိမ္ေရွ႕ခန္းသုိ႔ထြက္သြားခဲ့သည္၊<br />က်မဆက္၍ ငုိေၾကြးေနမိသည္၊<br />သမီးကေလးသည္ က်မကုိဖက္ကာ လုိက္ငုိေနသည္၊<br />က်မ scarifies လုပ္ထားရတာေတြ အနစ္နာခံခဲ့တာေတြ ဘယ္သူမွ နားမလည္ၾကဘူး၊<br />“Don`t cry May May. I am not going anywhere tomorrow because you are crying.”<br />သမီးေလး အသံကုိၾကားရေတာ့ က်မအငုိတိတ္ခဲ့ရသည္၊<br />က်မဘဝတြင္ သူနဲ႔ပထမဦးဆုံးအႀကိမ္ စကားမ်ားျခင္းျဖစ္ပါသည္၊<br />သမီးေလးေရွ႕တြင္ က်မတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ ပထမဦးဆုံးအႀကိမ္ ေဒါသျဖစ္ ရန္ျဖစ္ၾကျခင္းျဖစ္ပါသည္၊<br />သမီးေလးေရွ႕တြင္ က်မ ပထမဦးဆုံးအႀကိမ္ ငုိခဲ့ျခင္းလည္းျဖစ္ပါသည္။<br /><br /><br /><br /><div style="MARGIN: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:10;color:black;"><span style="font-family:Times New Roman;">…………………………………………………………….</span></span></div><br />ေနာက္တစ္ေန႔တြင္က်မတုိ႔ ပါဆီရစ္သုိ႔ မသြားျဖစ္ခဲ့ပါ၊<br />သမီးေလးကုိလဲ ဘယ္သင္တန္းမွ က်မ မပုိ႔ျဖစ္ခဲ့ပါ၊<br />သမီေလးဆႏၵကုိ ရယူပါဆုိေသာ ႏွစ္ေယာက္ဆုံးျဖတ္ခ်က္အရ၊ သမီးေလးကုိ ဦးေႏွာက္အသုံးခ်သင္တန္းမွထြက္ေစခဲ့သည္၊ အသံထြက္သင္တန္းကုိ ဆက္ရွင္အၿပီးအထိ သင္ယူရန္နဲ႔ က်ဴရွင္ကုိေတာ့ ဆက္လက္သင္ယူရန္ သေဘာတူညီမႈ ရခဲ့ၾကပါသည္၊<br />သူသည္က်မကုိ မေတာင္းပန္ခဲ့သလုိ၊ က်မသည္လည္း သူ႔ကုိ မေတာင္းပန္ခဲ့ပါ၊<br />မင္းဘာမွမသိဘူးလုိ႔ ေျပာတဲ့စကားေလာက္ က်မအတြက္ခံျပင္းတာမရွိပါ၊ မင္းဘာမွမဟုတ္ဘူးလုိ႔ ေျပာလုိက္တာက ပုိဆုိးေသးသည္၊<br />ေငြေရးေၾကးေရးသည္ က်မတုိ႔အတြက္ စကားေျပာလာၿပီကုိ က်မသိရွိခဲ့ပါၿပီ၊<br />က်မအလုပ္ ျပန္လုပ္ရန္ဆုံးျဖတ္ခဲ့ပါသည္၊<br />က်မရင္ထဲတြင္ အစုိင္အခဲ တစ္ခုရွိေနၿပီဆုိတာကုိေတာ့ ဝန္ခံမိပါသည္၊<br />ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကေျပာဘူးပါသည္၊ သူ scarifies လုပ္ခဲ့တာ မဟုတ္ဘူး၊ သူ choose လုပ္ခဲ့တာပါတဲ့၊<br />ဒီလုိပါပဲေလ က်မလည္း က်မေရြးခ်ယ္ခဲ့တာပဲ မဟုတ္ပါလား။<br /><br /><br /><br />ဆက္လက္ေဖၚျပပါမည္၊<br /><br /><br /><br /><div style="TEXT-ALIGN: center; CLEAR: both" class="separator"><a style="MARGIN-LEFT: 1em; MARGIN-RIGHT: 1em" href="http://1.bp.blogspot.com/-NqxsMN6gMkI/TjuI-ddyJrI/AAAAAAAAAys/gKEcIsV1cnk/s1600/MD1.JPG" imageanchor="1"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/-NqxsMN6gMkI/TjuI-ddyJrI/AAAAAAAAAys/gKEcIsV1cnk/s200/MD1.JPG" width="200" height="125" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3703569828120990851-6770355793069991692?l=sosegado1.blogspot.com' alt='' /></div>sosegadohttp://www.blogger.com/profile/14395790276974941224noreply@blogger.com30tag:blogger.com,1999:blog-3703569828120990851.post-3607470653614765342011-07-31T20:00:00.003+08:002011-08-01T08:20:50.310+08:00ခုက်မနဲ႔အိပ္ေနတဲ့သူဟာ က်မေယာက်္ားမဟုတ္ဘူး<div style="TEXT-ALIGN: center; CLEAR: both" class="separator"><a style="MARGIN-BOTTOM: 1em; FLOAT: left; CLEAR: left; MARGIN-RIGHT: 1em; cssfloat: left" href="http://4.bp.blogspot.com/-lTXnaGywbBA/TjVAMwyM_MI/AAAAAAAAAyo/q7-1tspC6Ig/s1600/my+darlin.jpg" imageanchor="1"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-lTXnaGywbBA/TjVAMwyM_MI/AAAAAAAAAyo/q7-1tspC6Ig/s320/my+darlin.jpg" width="240" height="320" /></a></div><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />က်မ စိတ္ေရာဂါဆရာဝန္တစ္ေယာက္နဲ႔ ျပသင့္ေနၿပီလုိ႔ က်မကုိယ္က်မ ထင္ေနမိတယ္၊ ဒါမွမဟုတ္ စိတ္ပညာရွင္တစ္ေယာက္နဲ႔ သြားတုိင္ပင္ခ်င္သည့္ စိတ္ေတြလည္းျဖစ္ေပၚေနသည္၊ ကုိယ္ဟာေရာဂါသည္တစ္ေယာက္ျဖစ္ေနၿပီလား၊ ေရာဂါသည္တစ္ေယာက္ျဖစ္ေအာင္ အစပ်ဳိးမႈ႔ေတြျဖစ္ေနၿပီလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ကုိယ္ကုိကုိယ္ေရာဂါသည္တစ္ေယာက္လုိ႔ ထင္ျမင္မိေနတာလား၊ လားေပါင္းမ်ားစြာျဖင့္ ကုိယ္ကုိကုိယ္ျပန္လည္သုံးသပ္ရင္းနဲ႔ပင္ ဆရာဝန္နဲ႔မျပျဖစ္ခဲ့၊ စိတ္ပညာရွင္နဲ႔ မတုိင္ပင္ျဖစ္ခဲ့၊ ေနာက္ထပ္အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြကေတာ့ ကုိယ္ခံစားေနရတာကုိ ေရလည္ေအာင္ေျပာျပဘုိ႔ကလည္း ဘာသာစကား အားနည္းခ်က္က ကုိယ္ဘက္မွာရွိေနသည္၊ ေနာက္ၿပီးကုိယ္ကုိတုိင္ကလည္းဆရာဝန္တစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့ဘူးသည္မဟုတ္ပါလား။<br /><br />ကုလားေသကုလားေမာအိပ္ေနသည္ကုိ ဘယ္လုိအဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆုိသလဲ က်မ မသိပါ၊ ခုလုိလူတစ္ေယာက္ ကုလားေသကုလားေမာအိပ္ေပ်ာ္ေနခ်ိန္မွာ က်မတစ္ေယာက္ ကြန္ျပဴတာနဲ႔ မ်က္ႏွာအပ္ထားခဲ့သည္ ေဖ့ဘြတ္၊ ခ်ပ္တင္း၊ဂ်ီေတာ့၊ဘေလာက္ဂင္းထဲမွာက်မရဲ႕ ညတစ္ဝက္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ အျမဲတမ္းကုန္းဆုံးသြားခဲ့ရေလသည္၊ ကုလားေသကုလားေမာအိပ္ေနသူထက္ က်မရဲ႕အြန္လုိင္းေပၚကမိတ္ေဆြမ်ားနဲ႔ ပုိရင္းႏွီးလာသည္ဟု က်မထင္ျမင္မိေနျပန္သည္၊ က်မ၏ကုန္ဆုံးခဲ့ေသာညေတြကုိ ျပန္လည္သုံးသပ္ၾကည့္မည္ဆုိရင္ အဓိပၸါယ္မရွိေသာအဓိပၸါယ္ရွိျခင္းမ်ားနဲ႔ျပည့္ေနေပလိမ့္မည္၊ ဒီလုိျဖစ္ခဲ့တာဘယ္ေလာက္ၾကာခဲ့ၿပီလဲ၊ ေရွ႕ဒီလုိပဲဆက္သြားမလား ဘာေတြကုိဘယ္လုိလုပ္ရမလဲ စတဲ့အေတြးေတြဝင္လာမိရင္၊ ဘေလာက္ထဲကစာေတြအကုန္လုိက္ဖတ္၊ ေဖ့ဘြတ္ေတြေလွ်ာက္လည္နဲ႔ အြန္လုိင္းထဲမွာ ခ်ာခ်ာလည္လုိ႔ က်မအတြက္အေျဖသည္ မရွိျဖစ္ခဲ့ရသည္။<br /><br /><div style="MARGIN: 0cm 0cm 10pt" class="MsoNormal"><span style="mso-ansi-language: EN-US;font-family:'Zawgyi-One', 'sans-serif';" lang="EN-US" ><span style="font-family:Times New Roman;">…………………………………………………… </span></span></div>က်မတြင္ရည္စားတစ္ေယာက္ရွိခဲ့ဘူးပါသည္၊ တကယ္ခ်စ္သလားမခ်စ္သလား က်မျပန္လည္ မစဥ္းစားမိခဲ့ပါ၊ ေက်ာင္းပုိ႔ ေက်ာင္းႀကိဳ၊ ရုပ္ရွင္ၾကည့္ ဘုရားသြား၊ ဟုိသြားဒီသြား၊ ငါ့ဘဲကဘယ္လုိ နင့္ဘဲကဘယ္လုိ၊ ငါ့လူကဒီလုိ နင့္လူကဒီလုိ ေျပာဘုိ႔ေျပာလုိ႔ရသည္၊ က်မမွာရည္စားတစ္ေယာက္ရွိသည္ေပါ့၊ က်မရည္းစားသည္ ရည္းစားတာဝန္ေက်ျပြန္ခဲ့ပါသည္၊ ေက်ာင္းၿပီးအလုပ္ဝင္ၿပီးမၾကာခင္မွာပင္ က်မနဲ႔က်မရည္းစားတုိ႔လမ္းခြဲဘုိ႔ ၾကံဳလာခဲ့သည္၊ အထူးအဆန္းေတာ့မဟုတ္ပါ၊<br /><br />မိဘတုိ႔ဝတၱရားရွိသည့္အတုိင္း က်မကုိအိမ္ေထာင္ခ်ေပးၾကမည္ဆုိ၍ျဖစ္ပါသည္၊ “အိမ္ကငါကုိအိမ္ေထာင္ခ်ေပးေတာ့မယ္၊ ငါလည္းသေဘာတူလုိက္ရတယ္၊ ဒီေန႔ ငါနဲ႔နင္ ေနာက္ဆုံးေတြ႔ျခင္းပဲ၊” ဒီလုိနဲ႔ ေနာက္ေတာ့ မေတြ႔ျဖစ္ေတာ့၊ က်မရည္းစားလည္း သူ႔လမ္းသူေလွ်ာက္သြားခဲ့သည္၊ က်မသည္လည္း က်မေရြးခ်ယ္ရာလမ္းကုိေလွ်ာက္ျဖစ္ခဲ့သည္။<br /><br />က်မနဲ႔အိမ္ေထာင္ျပဳရမိသူသည္ က်မထက္ ၇ ႏွစ္ႀကီးပါသည္၊ သေဘၤာအင္ဂ်င္နီယာတစ္ေယာက္ျဖစ္ၿပီး ကုန္းေပၚတြင္အေျခခ်ရန္ ၾကံစည္ေနသူတစ္ေယာက္ျဖစ္သည္၊ ဒီလုိပဲ အိမ္ကစီစဥ္ေပးလုိ႔ ေစ့စပ္ေပးလုိ႔ ယူျဖစ္သြားတဲ့သူေတြ က်မတုိ႔အသုိင္းဝုိင္းတြင္ အမ်ားအျပားပင္၊ ထုိအတြက္လည္း ထုိသူနဲ႔အိမ္ေထာင္ျပဳဘုိ႔ က်မနက္နက္နဲနဲ မေတြးမိခဲ့ပါ၊ ၆လအတြင္းမွာပင္ က်မတုိ႔မဂၤလာေဆာင္ျဖစ္ခဲ့ၾကၿပီး တစ္ႏွစ္အတြင္းမွာပင္ သူအေျခခ်ေနထုိင္ရာစကၤာပူသုိ႔ က်မေရာက္လာခဲ့သည္၊ အမ်ားစုကေတာ့ က်မကုိ ကံေကာင္းလုိက္တာလုိ႔ ဆုိၾကပါသည္၊ ႏုိင္ငံရပ္ျခားတြင္ အေျခခ်ေနထုိင္သူတစ္ေယာက္ကုိ လက္ထပ္လုိက္ရၿပီး ထုိႏုိင္ငံသုိ႔လုိက္ပါလာရျခင္းကုိ ကံေကာင္းသည္ဟုဆုိၾကပါသလား၊ ဒီလုိဆုိရင္ ကံေကာင္းသည္ဟုဆုိေသာအဓိပၸါယ္ကုိ ျပန္လည္သုံးသပ္သင့္သည္ဟု က်မထင္ျမင္မိပါသည္။<br /><br /><div style="MARGIN: 0cm 0cm 10pt" class="MsoNormal"><span style="mso-ansi-language: EN-US;font-family:'Zawgyi-One', 'sans-serif';" lang="EN-US" ><span style="font-family:Times New Roman;">………………………………………………………….</span></span></div>အရာရာကုိ သိပ္ေလးေလးနက္နက္ မေတြးတတ္သူက်မအတြက္ စကၤာပူေရာက္ခါစက်မသည္ အစစအဆင္ေျပခဲ့သည္ဟုဆုိႏုိင္ပါသည္၊ က်မတုိ႔ႏွစ္ေယာက္သည္ ပထမတြင္ သူမ်ားငွါးထားေသာအိမ္တြင္ အခန္းငွါးေနထုိင္ၾကပါသည္၊ အဆင္ေျပသလုိေနတတ္ေသာက်မအတြက္ ဘာမွမျဖစ္ေသာ္လည္း၊ သူ၏တစ္ခါတစ္ေလ လြတ္လပ္စြာေနခ်င္တယ္ဆုိေသာ အေၾကာင္းျပခ်က္ျဖင့္ က်မတုိ႔ကုိယ္ဟာကုိယ္ အိမ္တစ္အိမ္လုံးငွါးေနျဖစ္ခဲ့ပါသည္၊ ေျပာရဦးမည္ သူကက်မကုိညီမဟုေခၚၿပီး၊ သူကုိယ္သူအစ္ကုိႀကီးလုိ႔ဆုိပါသည္၊ ဘယ္သူကုိမွ အိမ္ငွါးမတင္ေသာက်မတုိ႔အတြက္ ဒီငွါးေနေသာအိမ္ေလးသည္ ညီမႏွင့္အစ္ကုိႀကီးတုိ႔ရဲ႕ အိမ္ကေလးဆုိရင္မွန္ပါေပလိမ့္မည္။<br /><br /><br />မဟာရန္ကုန္နယ္ပယ္ထက္ပင္ မႀကီးေသာစကၤာပူႏုိင္ငံေလးသည္ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ ေနထုိင္လာေသာက်မအတြက္ သြားစရာေနရာမက်န္ေတာ့ပါ၊ ဒီလုိနဲ႔ က်မအလုပ္ဝင္လုပ္ျဖစ္ခ