Friday, March 26, 2010

တီယန္မင္သုိ႔ ေရာက္ရွိျခင္း


Tiananmen 承天门, 承天門

မၾကာေသးခင္က ပီကင္းကုိေရာက္ခဲ့သည္။
ပီကင္းကုိေရာက္ရင္ တီယန္မင္ကုိ ေရာက္ရမည္ ဆုိသျဖင့္ တီယန္မင္ကုိေရာက္ခဲ့သည္၊ တီယန္မင္ သမုိင္းသည္1420 မွအစျပဳကာ ယေန႔ morden တရုတ္ျပည္ထိျဖစ္သည္၊ ကမာၻအႀကီးဆုံး ျပည္သူ႔ရင္ျပင္ႀကီးျဖစ္သည္၊ 880 m x 500 m ရွိကာ ယခုတုိးခ်ဲ႕ထားသည္။

တီယန္မင္ကုိ အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆုိရာတြင္ "Gate of Heavenly Peace", ျငိမ္းခ်မ္းေရး ေကာင္းကင္ဘုံ သုိ႔သြားရာလမ္း အဝင္ဝ ဟုျပန္ဆုိထားသည္၊ ႏုိင္ငံျခားသားမ်ားပါမက တရုတ္ျပည္သူ တုိ႔လည္းလာေရာက္ေလ့ရွိေသာ သမုိင္းဝင္ေနရာျဖစ္သည္။



တီယန္မင္ ရင္ျပင္တြင္ သမုိင္းဝင္ အျဖစ္အပ်က္တုိ႔ ျဖစ္ပြားခဲ့သည္၊

၁။ ေမလ ၄ရက္ လႈပ္ရွားမႈ႔ 1919
၂။ တရုတ္ျပည္သူ႔သမၼတ ႏုိင္ငံ ေပါက္ဖြားျခင္း 1949
၃။ တီယန္မင္ အေရးအခင္း 1979
၄။ တီယန္မင္ အေရးအခင္း 1989
၅။ ပီကင္း အုိလံပစ္ အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာ စင္ျမင့္ 2008
Cultural Revolution ကုိလည္းေက်ာ္လႊားခဲ့သည္၊ မ်ားျပားေသာ လူထုခ်ီတက္ပြဲ၊ စစ္ေရးျပပြဲမ်ား က်င္းပခဲ့သည္။



ယေန႔ morden တရုတ္ျပည္ တြင္ တီယန္မင္ အေရးအခင္းမ်ားသည္ ပုံျပင္ျဖစ္ခဲ့ၿပီး၊ ပီကင္း အုိလံပစ္သာ ေျပာစရာ က်န္ရစ္ခဲ့သည္။

ပီကင္း အုိလံပစ္သည္ ပီကင္းၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီးကုိ အေျပာင္းလဲႀကီး ေျပာင္းလဲခဲ့ေပသည္။
Forbidden City နန္းေတာ္ေဟာင္းမွ ေမာ္စီတုံး ျပတုိက္ထိ ရွည္လွ်ားၿပီး ေဘးပတ္ဝန္းက်င္တြင္ အစုိးရ အေဆာက္အဦးႀကီးမ်ားနဲ႔ ခမ္းနားထည္ဝါေသာ တီယန္မင္ ရင္ျပင္ကုိ တစ္ေန႔တာ သြားေရာက္ လည္ပတ္ခဲ့ျခင္းျဖင့္ တရုတ္ျပည္ႀကီး၏ တုိးတက္ေျပာင္းလဲမူကုိ သိသာျမင္ေတြ႔လုိက္ရသည္။
ဟုတ္သည္ အရင္တုန္းက တရုတ္ျပည္ မဟုတ္ေတာ့။

တီယန္မင္ ရင္ျပင္ကုိပတ္၊ ေမာ္စီတုံး ျပတုိက္ထဲဝင္၊ Forbidden City နန္းေတာ္ေဟာင္း လွည္႔ပတ္ၾကည္႔ရႈရင္း တရုတ္ျပည္ႀကီး ဘယ္လဲဆုိတာကုိ ေတြးမိေနသည္။


တီယန္မင္ ပုလိပ္


လႈပ္ရွားမူ႔ ေက်ာက္တုိင္


ေမာ္စီတုံး ႀကီးေရ မင္းနာမည္ ေတာ္ေတာ္ေခၚလုိ႔ေကာင္းတာပဲ၊


ေမာ္စီတုံး ႀကီးေရ မင္းနဲ႔ငါ ခုေတာ့ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ေပါ့၊                       

ေမာ္စီတုံး ႀကီးေရ မင္းေၾကာင့္ ငါတုိ႔ဆီမွာ ဆူပူမူ႔ေတြ ျဖစ္ခဲ့တယ္၊

ေမာ္စီတုံး ႀကီးေရ မင္းေၾကာင့္ ငါတုိ႔ဆီမွာ မတည္မၿငိမ္ ျဖစ္ခဲ့တယ္၊

ေမာ္စီတုံး ႀကီးေရ မင္းဝါဒနဲ႔ မင္းလက္နက္ေတြေၾကာင့္ ငါတုိ႔နယ္စပ္ေတြမွာ မျငိမ္းခ်မ္းခဲ့ဘူး ခုထိေတာင္ က်န္ေနတုန္းပါပဲ၊


ေမာ္စီတုံး ႀကီးေရ မင္းျပည္ႀကီးကေတာ့ မင္းဝါဒေတြကုိ ေျပာင္းလဲပစ္ၿပီး တုိးတက္ေနလုိက္တာ ၾကည္႔စမ္း၊

ေမာ္စီတုံး ႀကီးေရ မင္းျပည္ႀကီးက လူငယ္ေတြကေတာ့ မင္းသမုိင္းေၾကာင္းကုိ တူးေနၾကၿပီ၊ ယဥ္ေက်းမူ႔ ေတာ္လွန္ေရး မွားလား၊ ျဖဳတ္ထုတ္သတ္ မွားလား၊ မွားလား…..မွားလား……..

ေမာ္စီတုံး ႀကီးေရ မင္းျပည္ႀကီးက လူေတြကေတာ့ မင္းကုိအငမ္းမရပဲ မင္းဓါတ္ပုံပါတဲ့ အသျပာ ကုိပါ၊

ေမာ္စီတုံး ႀကီးေရ မင္းျပည္ႀကီးက ခ်မ္းသာတဲ့လူေတြ သုံးပုံျဖဳန္းပုံ၊ ကုန္တုိက္ေတြမွာေရာင္းရဆုံးက၊ ကမာၻေက်ာ္ တံဆိပ္ေတြ၊ မင္းဘာလုပ္ဦးမလဲ ေဒါသျဖစ္ဦးမလား၊ အမိန္႔ေတြေပးဦးမလား၊

ေမာ္စီတုံး ႀကီးေရ မင္းျပည္ႀကီးက ဆင္းရဲတဲ့လူေတြ မရွိပုံ ငတ္ပုံ၊ ေတြေဝမေနဘူး ၿမိဳ႕တက္ ႏုိင္ငံျခားထြက္ ပစၥည္းမဲ့လူတန္းစား ရွားလာၿပီ၊ မင္းဘာလုပ္မလဲ လူထုအစည္းအေဝးလုပ္ဦးမလား၊ ေတာ္လွန္ေရး တစ္ရပ္ ထပ္လုပ္ဦးမလား၊
                           
ေမာ္စီတုံး ႀကီးေရ ဒီ တီယန္မင္ ေရာက္တုိင္း မင္းဓါတ္ပုံ ရွိေသးရဲ႕လား အျမဲၾကည္႔မိတယ္၊ ဒါေပမဲ့ မင္းလဲအရင္လုိ မဟုတ္ေတာ့ဘူးလုိ႔ၾကားတယ္၊ ညည လူေတြမရွိတဲ့ အခ်ိန္ မင္းျပံဳးျပံဳးေနတယ္တဲ့၊

ေမာ္စီတုံး ႀကီးေရ မင္းႀကိတ္ၿပီး သေဘာၾက ေနတယ္ေပါ့၊ မင္းအရုပ္တစ္ရုပ္ ငါဝယ္ခဲ့ပါတယ္၊ ေၾကာင္ေတြကုိ ေခ်ာက္မလုိ႔၊ ငါ့ခေလးေတြကုိေတာ့ ေပးမွာ မဟုတ္ဘူး၊                               
                             
ေမာ္စီတုံး ႀကီးေရ မင္းနာမည္ ေတာ္ေတာ္ေခၚလုိ႔ေကာင္းတာပဲ၊




New generation of China

ျပတုိက္ေရွ႔မွာ Generation gap

လမ္းတေနရာ
ေျမေအာက္ဘူတာရုံ Taxi နဲ႔သြားရင္ပုိေကာင္းတယ္

ေျမပုံ


Forbidden City ကုိဆက္ေရးပါမည္၊

Note: ဝါဒျဖန္႔ျခင္းမဟုတ္ပါ။

Friday, March 19, 2010

ပံုၿပင္မဟုတ္တဲ့ ငါ့ရဲ႕မွတ္စု (တတိယပိုင္း)





မႏ ၱေလး ဆင္းမည္႔ကား၊ အိမ္ထိလာႀကိဳသည္၊ လက္ေဆာင္လာေပးတဲ့သူမ်ားသား၊ က်မကုိမဟုတ္၊ ရဲလင္းေအာင္ကုိျဖစ္သည္၊ သူ႔စက္ျပင္ခေတြေပါ့၊ နန္းေထြးက က်မကုိ ရွမ္းဝတ္စုံတစ္စုံ လက္ေဆာင္ေပးသည္၊  က်မစုထားေသာ ပန္းေျခာက္ေတြကုိ ပလပ္စတစ္အိတ္ေတြနဲ႔ ေသခ်ာ စုစည္းေပးလုိက္သည္၊ ရဲလင္းေအာင္ကလည္း သူရလာေသာ ခ်ယ္ရီပန္းေတြ က်မကုိလာေပးသည္၊ က်မဝမ္းသာလုိက္သည္ျဖစ္ျခင္း၊ က်မတုိ႔လင္မယား ဦးစုိင္းလွေအးနွင့္ ေဒၚေထြးကုိ ကန္ေတာ့ၿပီး            မႏ ၱေလးကုိ ခရီးဆက္ခဲ့သည္၊ က်မတုိ႔ကုိ ဆုေတြေပးသည္၊ ရွမ္းလုိေပး၍ က်မနားမလည္၊ ဗမာလုိေပးေသာ စိတ္သြားတုိင္းကုိယ္ပါပါေစ ကုိေတာ့သိလုိက္သည္။

မႏ ၱေလးကုိ ညေနပုိင္းတြင္ေရာက္သည္၊ မႏ ၱေလးအဝင္တြင္ က်မ ကုိေဇာ္ဦးကုိ သတိရမိသည္၊
မႏ ၱေလးဘယ္နားကပါလိမ္႔၊ စကားေျပာပုံႏွင့္ သူ႔မ်က္နွာကုိ ျပန္ျမင္ေယာင္လာသည္။
မႏ ၱေလးတြင္ မ်က္ပါးရပ္အလြန္ ဂရိတ္ေဝါ ေဟာ္တယ္တြင္တည္းျဖစ္သည္၊ ေရာက္ေရာက္ခ်င္းညမွာ၊    မႏ ၱေလးမွေဆြမ်ဳိးမ်ားက ထမင္းဖိတ္ေကြ်းသည္၊ ေဟာ္တယ္ေရာက္ေတာ့ က်မ မူးၿပီးအံပါသည္၊ ခရီးပန္းလ႔ုိလား၊ စားတဲ့အစာေတြေၾကာင့္လား မသိ၊ က်မ ရွမ္းပြဲရပ္က ေဆးခန္းတစ္ခုသြားျပၿပီး အေၾကာေဆးတစ္လုံး ထုိးလုိက္ရပါသည္၊ အိပ္ေဆးလဲေပးလုိက္ေသာေၾကာင့္၊ ထုိညက မႏ ၱေလးမွာ က်မ ႏွစ္ခ်ဳိက္စြာ အိပ္ေပ်ာ္ခဲ့ပါသည္။
က်မ ညကမူးေသာေၾကာင့္ ဘတ္စ္ကားနဲ႔ ရန္ကုန္ျပန္မည္႔ အစီအစဥ္ဖ်က္ကာ၊ ေလယာဥ္ပ်ံ ျဖင့္ ျပန္ရန္စီစဥ္လုိက္သည္၊ ငပိန႔ံ ငါးျခာက္န႔ံ ေတြၾကားမွာ ၂နာရီ နီးပါး ယူဘီ ေလယာဥ္စီးကာ က်မတုိ႔ ျပန္ခဲ့ၾကသည္၊ အေတြးမ်ားစြာျဖင့္ မႏ ၱေလးကုိ က်မ ထားရစ္ခဲ့သည္။

က်မတုိ႔ ရန္ကုန္ က်မတိုက္ခန္းမွာပဲ ေနျဖစ္သည္၊ က်မ၏အစီအစဥ္ပင္ျဖစ္သည္၊ က်မတိုက္ခန္းေလးသည္ ကန္လမ္းတြင္ ျဖစ္ၿပီး အင္လ်ားကန္ႏွင့္နီးသည္၊ အခန္းနံရံမ်ားကုိ အစိမ္းေရာင္သုတ္သည္၊ အိပ္ခန္းအျပင္ဘက္ နံရံကုိမူ အစိမ္းရင့္ေရာင္၊ အမုိးစီလင္ကုိ အျပာေရာင္ သုတ္ထားသည္။ အေရာင္ေရြးခ်ယ္မူႏွင့္ ပတ္သက္၍ ရဲလင္းေအာင္က က်မသေဘာအတုိင္းျဖစ္ေစသည္၊ ဧည္႔ခန္းႏွင့္ တဆက္တည္း ဘုရားခန္း လုပ္ထားၿပီး ဘုရားစင္ကုိ က်မစိတ္ႀကိဳက္လုပ္ထားသည္။
ဒီတိုက္ခန္း ပုိင္ဆုိင္ရျခင္းသည္ ေဖေဖ ေက်းဇူးပင္ျဖစ္သည္၊ က်မ အသက္ႀကီးလာေလေလ အေဖကုိ ပုိနားလည္လာေလေလ၊ ေဖေဖသည္ ေရွ႕ေရးကုိႀကိဳျမင္သည္႔အလား အိမ္အတြက္ က်မပုိ႔ေပးေသာ ေငြမ်ားမွ ဒီတိုက္ခန္းေလးကုိ ျဖစ္ေအာင္ဝယ္ခဲ့သည္၊ ဒီတိုက္ခန္းေလးကုိ က်မေသြးျဖင႔္ မရင္းရေပမဲ့၊ က်မ၏ ေခြ်းနဲ႔ ရင္းခဲ႔ရသည္၊ က်မ၏ အိပ္ခ်ိန္၊ နားခ်ိန္ေတြနဲ႔ ျဖစ္ခဲ့သည္၊ ေနာက္ဆုံး က်မ မ်က္ရည္ေတြ ေပးဆပ္ခဲ့ရသည္၊ က်မက မ်က္ရည္တုိက္ခန္းေလးဟု အမည္ေပးထားသည္။

က်မသန္လ်င္အိမ္တြင္ သိပ္သပ္သပ္ရပ္ရပ္ မေနခဲ့ေသာ္လည္း က်မ၏တုိက္ခန္းကုိ အျမဲသပ္ရပ္စြာႏွင့္ အားလုံးအစီအစဥ္ တက် ျဖစ္ေစသည္၊ စာအုပ္၊ ဂ်ာနယ္၊ သတင္းစာတုိ႔ သ႔ူေနရာႏွင့္သူ၊ စာၾကည္႔စားပြဲသည္၎၊ ဧည္႔စားပြဲသည္၎၊ အျမဲရွင္းလင္းသပ္ရပ္ေနရမည္၊ ဘုရားပန္းတုိ႔ ဘယ္ေတာ့မွ မညိဳးရ၊ ထမင္းစား စားပြဲေပၚတြင္ စားၾကြင္းက်န္မ်ား တစ္ဝက္လက္က်န္မ်ား မရွိေစရ၊ ပန္းကန္မ်ား အားလုံးေဆးၿပီးေမွာက္ထားမွႀကိဳက္သည္၊ ထုိေၾကာင္႔ က်မတုိက္ခန္းေလးသည္ အျမဲ ေျပာင္ရွင္းေနသည္၊ က်မအားေနသည္႔အခ်ိန္ အိမ္သန္႔ရွင္းေရးလုပ္၊ ပန္းကန္ေတြကုိ ေဆးၿပီးရင္းေဆးေနေတာ့သည္၊
‘ရဲလင္း ဂ်ာနယ္ေတြကုိ ဘာလုိ႔ စားပြဲေပၚမွာ ပစ္ထားတာလဲ၊’
‘ပစ္ထားတာ မဟုတ္ဘူး၊ တင္ထားတာ ဖတ္လုိ႔ မၿပီးေသးဘူး၊’
‘ဟာ ေအာက္ထဲထည္႔ထား ဖတ္ေတာ့မွ ျပန္ထုတ္၊’
‘အုိေက၊ အုိေက၊’
‘ထမင္းစားစားပြဲေပၚမွာ နင့္ေရခြက္၊’
‘ေမ့သြားတာ’
‘မေမ့နဲ႔၊ စားၿပီးရင္ရွင္း’
က်မတုိ႔အိမ္၏ ေန႔တုိင္းၾကားေနရေသာ စကားမ်ားပင္။

က်မတုိ႔အိမ္ကုိ က်မႏွင့္ ရဲလင္း သူငယ္ခ်င္းမ်ား၊ မိဘ ေဆြမ်ိဳးမ်ားလာလည္သည္၊ က်မ သူတုိ႔ ေျပာေနတာကုိ တစ္ခါတစ္ေလ ဘာမွမသိလုိက္၊ က်မအိမ္ ဘာဖြသြားမလဲ လုိက္ၾကည္႔ေနမိသည္၊ သူတုိ႔ျပန္သြားလွ်င္ က်မႏွင့္ ရဲလင္းေအာင္တုိ႔ စကားမ်ားၾကသည္၊
‘အိမ္ကုိ ဘယ္သူမွ မလာရင္ေကာင္းတယ္၊’
က်မက ‘ငါလဲ အဲဒါပဲႀကိဳက္တယ္၊’
က်မ သန္လ်င္အိမ္ သြားျဖစ္သည္မွလြဲ၍၊ ဘယ္သူ႔ အိမ္မွ မလည္ျဖစ္ေခ်။

အစ္မဝမ္းကြဲ မရီခိုင္မွတဆင့္ ဟုိနုိင္ငံတြင္ ျဖစ္ခဲ့သည္႔ကိစၥ က်မ မိဘမ်ားသိရွိသြားသည္၊ ေဖေဖသည္ ယူက်ံဳးမရဆုံးျဖစ္ေလသည္၊ ရဲလင္းေအာင္ႏွင့္ က်မ မိဘေတြၾကား အျမင္သိတ္မၾကည္လင္ေတာ့။

ညည အိပ္မေပ်ာ္ျခင္းကို္ က်မစြဲလုိ႔ေနၿပီ၊ ၊ က်မ စာေတြပုိဖတ္ျဖစ္လာသည္၊ က်မ အိပ္ေသာအခ်ိန္တြင္ ရဲလင္းေအာင္ အိပ္ေကာင္းေနၿပီ၊ ရဲလင္းေအာင္ ထေသာအခ်ိန္ က်မ အိပ္ေကာင္းေနၿပီ။ အိပ္ေဆးမ်ားသည္ က်မအတြက္ အသုံးမဝင္ေတာ့ပါ။ ထုိအတူ ေခါင္းကုိက္ျခင္း ေဝဒနာကုိ တစ္ခါတစ္ေလ က်မခံစားရသည္၊ ရဲလင္းေအာင္အၾကံေပး၍ က်မ အဂၤလိပ္စာေပ သင္တန္းကုိ သံရုံးတစ္ခုတြင္တက္ျဖစ္သည္၊ ညည အိပ္မေပ်ာ္ျခင္း နည္းနည္းေတာ့ေလွ်ာ့လာသည္၊ ၾကည္ေအး ဝထၳဳထဲကလုိ ‘ညႀကီးမင္းႀကီးထၿပီးထုိင္ေန’ က်မညလူျဖစ္ခဲ့သည္။
တစ္ခါတစ္ေလ မနက္မနက္ အလုပ္သြားခါနီးတိုင္း က်မရဲ႕နဖူး သို႔မဟုတ္ ပါးကို ရဲလင္းေအာင္ နမ္းသြားတတ္သည္၊ ညည အိပ္ေနေသာ ရဲလင္းေအာင္ကို္ၾကည့္ၿပီး က်မစိတ္ထဲမွာ ငါကို အလိုလိုက္သားပဲ၊ နင္ကိုငါ့ခ်စ္ပါတယ္ ရဲလင္းရယ္ ေျပာေနမိသည္။
တစ္ခါတစ္ေလ နံနက္ ၂ နာရီ ၃ နာရီေလာက္ က်မ ဟင္းေတြခ်က္၊ ေခါက္ဆြဲေတြေၾကာ္၊ မနက္ ရဲလင္းေအာင္ စားရန္ျဖစ္သည္၊ သုံးေလးမ်ိဳးေလာက္ ခ်က္ျဖစ္ေသာ ေန႔မ်ားတြင္ ရဲလင္းေအာင္ ညည္းသည္၊ က်မကလည္း နင္စားေစခ်င္လုိ႔ပါ ဆုိရင္ ဘာမွ်မေျပာေတာ့ပါ။

ေခါင္းတအားကုိက္၍ ဆရာဝန္သြားျပရာမွ က်မတြင္ ကုိယ္ဝန္ႏွစ္လ ရွိေနၿပီျဖစ္ေၾကာင္းသိရသည္၊ က်မဘယ္လုိမွမေန လင္ယူရင္သားေမြးရမည္မဟုတ္ပါလား၊ ရဲလင္းေအာင္ႏွင့္ သူ႔မိသားစုကေတာ့ တအားေပ်ာ္ၾကသည္၊ က်မမိဘေတြကေတာ့ က်မက်န္းမာေရးအတြက္ စုိးရိမ္သည္၊ အေမ နွင့္ ေမာင္ေလး က်မဆီတစ္ပတ္တစ္ခါ လာေတာ့သည္၊ ရဲလင္းေအာင္က က်မကုိယ္ဝန္ကုိ ပါေမာကၡ ဆရာဝန္မႀကီးထံတြင္ အပ္သည္၊ ဒီလုိႏွင့္က်မ အျပဳစုခံျဖစ္ေနရသည္၊ ညမ်ားမွာေတာ့ က်မရင္ေသြးေလးအတြက္ စိတ္ကူးယဥ္မိသည္။
ေဆးခန္းသြားတုိင္း၊ ပါေမာကၡ ဆရာဝန္မႀကီးက၊
လာသမီးဘယ္လုိေနသလဲ၊ ဆရာမႀကီး ခေလးမေလးကုိ ေသခ်ာစစ္ေပးလုိက္၊
တုိ႔ ဘယ္သူ႔အိမ္ကေခၚထားလုိ႔ သြားလုိက္ဦးမယ္၊
က်မကုိ ကုိင္ေတာင္မၾကည္႔၊ ဒီလုိနဲ႔ ဆရာမႀကီးနဲ႔ပင္ ရက္ခ်ိန္းေတြ ၿပီးခဲ့ရသည္၊
အဲလုိဆုိလဲ အဲဒီ႔လူတန္းစားေတြပဲ ကုသည္ ဟုေရးထားပါလားလုိ႔၊ က်မ ရဲလင္းေအာင္ ကုိေတာင္ေျပာမိသည္။
က်မကိုယ္က်မ ကုိယ္ဝန္ေဆာင္နွင့္မတူ၊ သာမန္ျဖစ္ေနသည္၊ Morning sickness လဲသိပ္မျဖစ္၊ တစ္ခါတစ္ေလ ေနာက္ေက်ာဘက္နာ၍ ဆီးခဏခဏသြားသည္၊ ဓမၼတာေတာင္ျပန္လာသလိုလို။ ပါေမာကၡ ဆရာဝန္မႀကီးက ေနာက္တပတ္ ultrasound ရိုက္မည္တဲ့။

အေမ နွင့္ ေမာင္ေလး ဒီေန႔မနက္ ေရာက္လာသည္၊ မေန႔ညကက်မ ဖ်ားသည္၊ ေဆးခန္းသြားျပရမည္ ဟုဆုိသည္၊ ေဆးခန္းသြားရန္ ရဲလင္းေအာင္ အလာကုိေစာင့္ေနၾကသည္။ က်မ ဗုိက္နာလာသည္၊ ဗုိက္နာတာပုိဆုိးလာကည္၊ က်မခံနုိင္ရည္မရွိေတာ့၊
‘အေမေရနာလုိက္တာ’
‘အေမေရနာလုိက္တာ’
‘သမီးေလး၊ သမီေလး၊’
‘မျဖစ္ဘူးေဆးရုံပုိ႔မွပဲ၊’
ေသြးေတြစီးလာသည္၊
အေမ နွင့္ ေမာင္ေလး ေအာက္ထပ္ အကူအညီႏွင့္ က်မကုိ ေဆးရုံပုိ႔ၾကသည္၊
နာက်င္မူ႔၏ ေဝဒနာေၾကာင့္ က်မေလာကႀကီးႏွင့္ ေခတၱ အဆက္အသြယ္ျပတ္သြားသည္။

က်မ ျပန္သတိရလာတာပဲျဖစ္မည္၊ အျဖဴေရာင္ အမုိးစီလင္ကုိျမင္ေနရသည္၊ စကားေျပာသံအခ်ဳိ႕ ၾကားေနရသည္၊
ERPC ၊ Unusual ၊ ၁၆ ပတ္ေက်ာ္ၿပီ၊ Gestation ၊ IUFT ၊ ပါေမာကၡ ဆိုတဲ့ဂုဏ္ နွင့္ လူကိုေလးစားလို ့ အပ္လိုက္တာ ဘာေတြမွန္းမသိ မသဲကြဲ၊ တေျဖးေျဖး စကားသံေတြ သဲကြဲလာသည္၊
‘ပါေမာကၡ တစ္ေယာက္လုံးလုပ္ေနၿပီး Symptoms ကုိမသိဘူးလား၊ က်ေနာ္ေတာ့ ဖိဘက္လုပ္မယ္ အစ္မႀကီး’  အမ်ဳိးသား အသံ၊
သူက မိခင္ေစာင့္ေရွာက္ေရး နွင့္ အခ်ိန္ကုန္ေနတာ၊ နင္႔ ဖိဘက္ ဘာအရာေရာက္မွာလဲ၊’ ‘မိခင္ေစာင့္ေရွာက္ေရး ဘယ္သူေတြလဲဆုိတာ နင္သိသားနဲ႔၊’ အမ်ဳိးသမီးအသံ၊
‘လူနာက ေတာ္ေတာ္ခံလုိက္ရမွာ၊’ ေယာက္်ားအသံ၊
‘သမီးေလးကုိ ၾကည္႔ေပးၾကပါဦး၊’ က်မ ေယာကၡမႀကီး၏အသံ ၾကားလုိက္ရသည္၊
ဆရာဝန္ဟုထင္ရေသာ အမ်ဳိးသား တစ္ေယာက္ဝင္လာသည္၊
‘လူနာ သတိရေနၿပီ၊’
ေယာကၡမႀကီးက ‘ေဟ့ သား၊ သမီးအေမေတြကုိ ေခၚလာခဲ့၊’
ဆရာဝန္မႀကီးက
‘ခဏ ေနၾကပါဦးရွင္၊ က်မတုိ႔ လူနာကုိ အရင္စစ္ပါရေစ၊ ၿပီးရင္ေခၚလုိက္ပါမယ္’။

က်မ ကုိယ္ဝန္ပ်က္က်သြားခဲ့ပါသည္၊ သားအိမ္ျခစ္ လုိအပ္တာေတြလုပ္ရင္း၊ ေဆးရုံတြင္ တစ္ပတ္ေနလုိက္ရပါသည္။
ေဆးရံုဆင္းသည္႔ေန႔တြင္ တာဝန္က် သမားေတာ္ႀကီးက က်မတို႔ကိုေခၚေတြ႔သည္၊ ေနာက္ထပ္္ကုိယ္ဝန္ယူဘုိ႔ တစ္နွစ္ေလာက္ေစာင့္ရန္၊ အအိပ္အစားမွန္ရန္၊ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနရန္၊ အေသးအဖြဲေလးကအစ မိမိဆရာဝန္နွင့္ တိုင္ပင္ရန္၊ ေနာက္ဆံုး ရဲလင္းေအာင္ကို က်မကို ပိုမုိဂရုစိုက္ရန္ မွာၾကားလုိက္သည္။
နွစ္သိမ့္စကားေတြ ၾကားမွာ က်မဘယ္လိုခံစားရမွန္းမသိ၊ ဝမ္နည္းေနသည္ေတာ့မွန္သည္၊ ေၾသာ္ ငါ မိခင္မျဖစ္ထိုက္ေသးလို႔၊ ဒီရင္ေသြးေလးကငါကို အေမလို႔မေခၚခ်င္လို ့ေနမွာ၊ ငါတို႔နွင့္ မေနခ်င္လုိ႔ေနမွာ ဟုေတြးမိသည္။ ရဲလင္းေအာင္က ငါနင့္ကို ပိုဂရုစိုက္ပါမယ္၊ ေပ်ာ္ေအာင္ေန စိတ္ဆင္းရဲစရာေတြ စိတ္ကူးထဲေတာင္ မထည့္နဲ႔၊ ေနာက္တစ္ခါအတြက္ ငါတို႔ျပင္ဆင္ရေအာင္ေပါ့။


တစ္လအတြင္းမွာ က်မစိတ္ေတြ ဘယ္လိုျဖစ္လာသည္မသိ၊သန္႔ရွင္းမူ ့ကို က်မပိုခင္တြယ္လာသည္၊ လက္ခဏခဏ ေဆးမိသည္၊ အျပင္ထြက္ခါနီး၊ အျပင္ကျပန္လာရင္ က်မေရခ်ဳိးမွ၊ မခ်ဳိးပါက က်မကိုယ္က်မ မသန္႔ရွင္းဟုခံစားရသည္။

ပိုဆိုးသည္က က်မနွင့္ ရဲလင္းေအာင္ၾကားမွာ က်မဘက္က ဘာျဖစ္လာမွန္းမသိ၊ ရဲလင္းေအာင္ မ်က္လံုးကို က်မ မၾကည့္ခ်င္ မ်က္လံုးခ်င္းမဆံုေအာင္ ႀကိဳးစားသည္၊ စကားေျပာလ်ွင္ မ်က္နွာကို လႊဲထားသည္၊ စကားသံေတြကို တျခားသို ့ပို ့ပစ္သည္၊ ရဲလင္းေအာင္ရဲ႕ စကားေျပာသံၾကားရင္ က်မ အလိုလို ေဒါသထြက္လာသည္၊ သူ ့ကိုယ္နံ႔ကိုက်မ မခံနိုင္ေတာ့၊ ညညအိပ္မေပ်ာ္ဘူး ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္ျဖင့္ က်မ တျခားအခန္းသို႔ ေျပာင္းအိပ္လိုက္သည္။

ဘုရားရိွခိုးခ်ိန္မွ လြဲ၍ က်မ အခန္းထဲမွာပဲေနသည္ စာဖတ္ေနသည္ကမ်ားသည္၊ ရဲလင္းေအာင္ကလည္း ဧည္႔ခန္းမွာအေနမ်ားသည္ သီခ်င္းနားေထာင္ ေနတာမ်ားသည္၊ ဖြင့္မေျပာပဲ က်မက စည္းျခားထားျခင္းျဖစ္သည္၊
သူ ဘာလုပ္လုပ္ က်မအျမင္မၾကည္ေတာ့၊ က်မကို အဆိုးလုပ္ေနသည္ဟုထင္သည္၊ သူဖြင့္သည္သီခ်င္းမ်ားသည္ က်မကိုတိုက္ခိုက္ေနသည္ဟုထင္မိေနသည္၊ သူႀကိဳက္သည့္အဆိုေတာ္မ်ားကလည္းၾကည့္ဦး ေလးျဖဴ ၊ မ်ဳိးႀကီး၊ ေဇာ္ဝင္းထြဋ္၊
က်မကလဲ က်မအေတြးနဲ႔က်မ ခင္ေမာင္တိုး၊ စိုင္းထီးဆိုင္၊ ထူးအိမ္သင္္ တို႔ကိုႀကိဳက္သည္၊
‘ရန္သူႀကီးတစ္ေယာက္လိုထင္ေနၿပီလား၊’
‘ရန္သူႀကီးတစ္ေယာက္လိုထင္ေနၿပီလား၊’
ဒါငါ့ကို ေစာင္းဆိုေနတာ၊ က်မလည္း အခန္းထဲကေန ထူးအိမ္သင္သီခ်င္းေတြ က်ယ္ေလာင္စြာဖြင့္လိုက္သည္၊ အျပင္ဘက္က အသံတိတ္ သြားသည့္အထိ၊ မယံုမရွိနဲ ့ က်မ စစ္ခ်ီသီခ်င္းေခြေတာင္ ဝယ္ထားေသးသည္၊ အၿပိဳင္ဖြင္႔ရန္။

ရံုးပိတ္ရက္တစ္ရက္မွာ၊ က်မဘယ္လိုမွ သည္းမခံနိုင္ျဖစ္ခဲ့သည္၊ မေန ့က သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြလာသည္၊ က်မ မရွိဘူးအထင္နဲ ့ က်မအေၾကာင္းေျပာၾကသည္၊ တေကာင္က မင္းမိန္းမ စိတၱဇတဲ့၊ ေနျမင့္ေအာင္မထားနဲ ့ ဆိုလား၊ ရဲလင္းေအာင္က ဘာမွျပန္မေျပာေတာ့၊ ခ်စ္ဒုကၡ ႀကီးျဖစ္ေနၿပီ၊ က်မကိုထားခဲ့ၿပီး စကၤာပူ သြားရန္တိုက္တြန္းၾကသည္၊ ဘာဆက္ေျပာမလဲ နားေထာင္ရင္း က်မအိပ္ေပ်ာ္သြားသည္၊ ညကထမေသာင္းက်န္းလိုက္ရ။
မိုးလင္းေတာ့ က်မ မီးစ ရသြားသည္၊ ဒီေန႔မွ အသစ္လဲမယ္ဟုထားထားေသာ ဘုရားပန္းမ်ားကို ရဲလင္းေအာင္ မနက္ေစာေစာစီးစီး စြန္႔လိုက္သည္၊ က်မထလာေတာ့ သီခ်င္းနားေထာင္ ေနသည္၊ သီခ်င္းကလည္း မ်ဳိးႀကီး ဘာေတြေအာ္ေနမွန္းမသိ၊
‘ရဲလင္းေအာင္ နင္ငါ႔ဘုရားပန္းေတြကို ဘာလုပ္လိုက္သလဲ၊’
‘စြန္႔လိုက္တယ္ေလ၊ အသစ္တင္လိုက္ေတာ့၊’
‘ငါ႔ပန္းေတြကို မထိနဲ ့လို ့နင့္ကိုငါေျပာထားတာ၊’
‘ဒီေလာက္ေတာင္ ႏြမ္းေနတာ၊ ကူညီတာဟ၊’
‘ကူညီစရာမလိုဘူး၊ ထိစရာကိုမလိုဘူး၊’ ‘နင့္သီခ်င္းပိတ္လိုက္၊’ က်မအသံျမင့္လိုက္သည္၊
‘ဟာ ဒါငါႀကိဳက္လုိ႔ဖြင့္ထားတာ၊နင့္ဟာနင့္ အခန္းထဲဝင္ေန’ က်မကိုေအာ္ေျပာလိုက္သည္၊
“ရဲလင္းေအာင္ နင့္ငါကိုဘယ္နွစ္ခါေအာ္ေျပာဘူးလ႔ိုလဲ၊” “ေသနာေကာင္၊” က်မျပန္ေအာ္လိုက္သည္၊
‘မေန႔က ေသနာေတြ ေျမႇာက္ေပးတာနဲ႔ နင္ကဲတာေပါ့ေလ၊ အဲဒီေသနာေတြ ဘယ္ေတာ့မွ မလာေစနဲ ့၊’
‘လူဆိုတာ အေပါင္းအသင္းနဲ႔ေနရတာကြ၊ ဘယ္သူမွ ငါ႔ကိုေျမႇာက္ေပးတာမဟုတ္ဘူး၊’ က်မကို ျပန္ေအာ္သည္၊
‘ေအာ္ဦးကြာ၊ ေျမႇာက္ဦးကြာ၊’
“ေအာ္ေအာ္ မ်ဳိးႀကီးနဲ႔ အျပိဳင္ေအာ္၊” က်မ HiFi ကို အသံကုန္သြားျမင့္လိုက္သည္၊
‘ဂလြမ္း၊ ဒိုင္း၊’ “ေအာ္ေအာ္ မ်ဳိးႀကီးနဲ႔ အျပိဳင္ေအာ္၊”
က်မ ပန္းအိုးကိုခြဲပစ္္လိုက္သည္၊ စာအုတ္စင္ကို ကန္ပစ္လိုက္သည္၊
‘သြားငါဆီမွာ မေနနဲ ့၊’ ‘သြား၊’
‘စိတ္ကူးထဲမွာေတာင္ ငါကို မေအာ္နဲ ့၊’
‘ဂ်ိန္း’ အခန္းတံခါးကိုပိတ္၊ အထဲကေသာ့ခပ္ကာ က်မငိုပစ္လိုက္သည္။ အျပင္မွာ ဆူညံသံမ်ားက်န္ရစ္ခဲ့သည္။
တစ္နာရီေလာက္ေနေတာ့ ရဲလင္းေအာင္ေသာ့ဖြင့္ၿပီး အခန္းထဲဝင္လာသည္၊ ကုတင္ေျခရင္းတြင္ ေခြေခြေလးအိပ္ေနေသာ က်မကုိ၊ ကုတင္ေပၚခ်ီေပြ႔တင္ရင္း၊ ငါလဲအလုပ္ထဲမွာ အဆင္မေျပျဖစ္လာလုိ႔ပါ၊
ဆယ္မိနစ္ေလာက္ က်မကုိေခ်ာ့သည္၊ ၿပီးေနာက္ ေအးေအးေဆးေဆးဆက္အိပ္ေတာ့ ဟုဆုိကာ အခန္းျပင္ျပန္ထြက္သြားသည္။
ေနာက္ေန ့ အိမ္ေအာက္ဆင္းေတာ့၊ ေအာက္ထပ္က ကေလးေလး ေဘာလံုးကစားေနရာမွ သူ ့ေဘာလံုး
က်မ ကိုလာထိသည္၊ ကေလးေလး အလန္႔တၾကား က်မကိုၾကည့္ၿပီး ‘ထိမိသြားတာပါ၊’ ‘မေတာ္တဆပါ၊’ ‘က်ေနာ္ ေအာ္တာမဟုတ္ဘူး၊’ ‘က်ေနာ္ မ်ဳိးႀကီးလဲ မဟုတ္ဘူး၊’ ကေလးကို ဒီအတိုင္းၾကည့္ၿပီး ေဘာလံုးကို ျပန္ေပးလိုက္သည္၊ မုန္႔ဆိုင္က အေဒၚႀကီးေတြကလဲ က်မကို တမ်ဳိးႀကီး ၾကည့္ေနၾကသည္၊ သူတုိ႔ေျပာသလုိ ငါတကယ္ပဲ တခုခု ျဖစ္ေနသလား။

အဲဒီေန႔က သန္လ်င္ျပန္ၿပီး အေမ့ရင္ခြင္ထဲမွာ က်မငုိပစ္လုိက္သည္၊ အေမကေတာ့ နားလည္ႏွစ္သိမ့္သည္၊ ဟုတ္တယ္မဟုတ္လား အေမေတြဟာ သမီးေတြကုိ နားအလည္ဆုံးဆုိတာ၊ ညေနၾက ရဲလင္းေအာင္လာေခၚသည္၊ ေအးေအးေဆးေဆး စကားေျပာရေအာင္ က်ိိဳက္ေခါက္ဘုရားေပၚတက္ခဲ့ပါသည္၊ ဒီတစ္ခါေတာ့ လင္မယား ဘဝေပါ့။

မိဘ ေမတၱာ ဟာ တကယ္ကို ေအးျမေစခဲ့ပါတယ္၊ က်မ ငိုခ်င္သမ်ွကို အေမ့ဆီမွာ သြားငိုလိုက္ျခင္းသည္ က်မ အတြက္ အနည္းငယ္ေတာ့ ေပါ့ပါးသြားသည္၊ ေမေမ၏ နွစ္သိမ့္စကားမ်ားသည္ က်မရင္ကို တစ္ခ်ဳိ႕တစ္ဝက္ ၿငိမ္းေအးေစခဲ့သည္။

က်မစဥ္းစားမိသည္၊ ငါဘာေတြလုပ္ေနတာလဲ၊ ရဲလင္းေအာင္က ငါ႔ေယာက္်ားပဲ၊ သူလဲခံစားခ်က္ရွိမွာေပါ့၊ က်မ ကုိယ႔္ကုိကုိယ္ ဝမ္းနည္းမိသည္၊ တစ္ႏွစ္တာ ေက်ာ္သြားသည္၊ ရဲလင္းေအာင္ကုိ ငါဘာေပ်ာ္ရႊင္မူေတြ ေပးခဲ့လဲ၊ သူလုိအပ္တာ ျဖည္႔စြမ္းေပးခဲ့လုိ႔လား၊ တစ္ခုခုလုပ္သင့္တာေပါ့။

ဘုရားဖူးၿပီးေနာက္ ေစာင္းတန္းက ထိုင္ခံုတြင္ ရဲလင္းေအာင္ကို ထိုင္ေစ၍ က်မကန္ေတာ့လိုက္သည္၊ ျပစ္မွားခဲ့သည္ အားလံုးကိုကန္ေတာ့ျခင္းျဖင့္ ခြင့္လြတ္ဘို႔ က်မေျပာလိုက္သည္၊
ရဲလင္းေအာင္က က်မကို နွစ္သိမ့္သည္၊
‘ငါစိတ္ထဲ မထားပါဘူး မ ရယ္၊’
ရဲလင္းေအာင္က သူ ့အလုပ္တြင္ အဆင္မေျပေတာ့၊ စစ္တပ္ေခါင္းေဆာင္ အေျပာင္းအလဲက သူတို႔ကုမၼဏီကို ထိခိုက္ေစခဲ့သည္၊ လုပ္ငန္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားသည္ အႀကီးပိုင္းမ်ားနွင့္ ဆက္စပ္ေနသည္ မဟုတ္ပါလား၊ စကာၤပူက သူ ့သူငယ္ခ်င္းမ်ားက ထြက္ခဲ့ရန္၊ အလုပ္ရွာေပးမည္၊ ဒီအတြက္ သူစဥ္းစားရက်ပ္ေနေၾကာင္း ရွင္းျပသည္။
‘ငါ နင္ကိုေျပာမလို ့ပဲ မ၊ နင္ ့မ်က္နွာကို ၾကည့္ၿပီး အခ်ိန္ကိုေစာင့္ေနတာ၊’
‘ငါကလည္း လြန္ပါတယ္ ရဲလင္း၊ ကိုယ္ဟာကို ရႈပ္ေနတာ၊’
‘နင္ဘာျဖစ္ေနမွန္း ငါမသိခဲ့ဘူး၊’
‘နင္ကို ငါကျပန္ေခၚထားၿပီး၊ ခုငါက သြားဘို ့ေျပာတာ၊ ငါ မတရားဘူးျဖစ္ေနတယ္၊ မဟုတ္လား၊’
က်မက ‘ေအးေလ၊ နိုင္ငံျခားအလုပ္ထြက္လုပ္ဘို ့က ငါတို ့ရဲ႕ ထြက္ေပါက္တစ္ခုပဲ၊ မဟုတ္လား၊ စကၤာပူက
ငါတို ့ျမန္မာေတြကို အေျခအေနနွင့္ လက္ခံထားတာ၊ ငါ ေရာက္ခဲ့တဲ့နိုင္ငံ ေဘးပတ္ဝန္းက်င္           ေတြနဲ႔ ၾကည့္ရင္ အမ်ားႀကီးသာပါတယ္၊ စကာၤပူဟာနင့္ရဲ႕ေျခတစ္လွမ္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္လာမယ္၊      တိုးတက္မူ႔ကို ရွာရမွာေပါ့၊
နင္တကယ္လုပ္ခ်င္ ႀကိဳးစားခ်င္တာကို ငါဝမ္းသာပါတယ္၊ ငါကို ယံုၾကည္စိတ္ခ်စြာထားခဲ့ပါ၊ ေဖေဖေမေမတို႔လည္း ရွိတယ္ေလ၊’
‘အဲဒီလို မဟုတ္ဘူး၊ ငါတို႔နွစ္ေယာက္အတူတူ သြားၾကမွာ၊ နင္ကိုငါ မထားခဲ့နိုင္ပါဘူး၊’
‘နင္႔ကို မေျပာရေသးတာ၊ နင့္အိမ္ကို ငါေျပာၿပီးၿပီ၊’
‘ငါ နိုင္ငံျခားကို ထပ္မသြားခ်င္ေတာ့ဘူး ရဲလင္း၊’
ရဲလင္းေအာင္က ‘နင္ေသခ်ာ စဥ္းစားပါ၊ စကၤာပူဟာ နင္ေရာက္ခဲ့တဲ့နိုင္ငံနွင့္မတူဘူး၊ ငါလဲပါတာပဲ၊ နင္ေျပာသလိုေပါ့ တိုးတက္မူ႔အတြက္ အဲဒီမွာ အသစ္ျပန္စရေအာင္၊’
က်မျပန္ေျဖမိတာေတာ့ ‘ငါ မသြားခ်င္ေတာ့ဘူး ရဲလင္း၊ စကၤာပူဟာ မတူေပမဲ့ တူတာေတြရွိတယ္၊ ငါတို႔ဟာျမန္မာေတြ၊ အလုပ္သြားလုပ္ၾကတာပဲ မဟုတ္လား၊’
‘ေနာက္မွ ေအးေအးေဆးေဆး ေဆြးေႏြး တိုင္ပင္ၾကတာေပါ့၊ ခုနင္ ေအးေနၿပီ ျပန္္ၾကရေအာင္၊’
ရဲလင္းေအာင္က ေျပာရင္း သူ႔အေႏြး အကၤ်ီ ကို က်မကိုျခံဳေပးသည္၊
ဘုရားေပၚမွ ဆင္းကာ၊ ရန္ကုန္သို ့ က်မတို႔ျပန္ခဲ့ၾကသည္။

အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ က်မ အေသအခ်ာ စဥ္းစားသည္၊ ရဲလင္းေအာင္က အသစ္္ျပန္စခ်င္သည္၊
ေလာေလာဆယ္ကို ေက်နပ္မူ႔ မရွိလို႔ေနမွာဟု ေတြးမိရင္း၊ က်မ ကိုယ႔္အေၾကာင္းကို ကိုယ္ျပန္လည္သံုးသပ္ ၾကည့္မိသည္၊ ဘယ္လိုမွ မထင္မွတ္တာေတြ ျဖစ္ခဲ့သည္၊ ခ်စ္သူနွစ္ဦး အတူေနရရင္ ေပ်ာ္ရြင္ဖြယ္ဟုထင္မွတ္ခဲ့သည္၊ တကယ္တန္း ေလာကႀကီးကို ရင္ဆိုင္ရေသာအခါ မလြယ္ကူ့ခဲ့၊ ငါ့ဘဝေပးကံ ေၾကာင့္ျဖစ္ခဲ့တာကို ဘာလို႔ကိုယ္႔ခ်စ္သူကို ခံစားေစသလဲ၊ ငါခံစားသလို မဟုတ္ေတာင္ တမ်ဳိးေတာ့ ခံစားရမွာေသခ်ာသည္၊ ရဲလင္းေအာင္က အေလ်ွာ့ေပးခဲ့တာပဲ၊ မဟုတ္ဘူး ငါအဆင္သင့္ မျဖစ္ေသးပါဘူး ဆိုတာ သူဇြတ္လုပ္ခဲ့တာပဲ၊ က်မ အေတြးေတြ လည္ေနသည္။

ေမေမကေတာ့ ေျပာသည္၊ လင္မယားျဖစ္သြားၿပီသမီး၊ လင္မယားလိုစဥ္းစား ေတြးေခၚ၊ နွစ္ဘက္မ်ွေတြး၊ ေအးအတူပူအမ်ွေပါ့တဲ့၊ အင္း ေအးအတူပူအမ်ွျဖစ္ခဲ့ရဲ ့လား၊ ငါတို႔ကခ်စ္သူဘဝကေန လင္မယားျဖစ္ခဲ့တာ၊ တစ္ခ်ဳိ႕ေတြဆို မိဘေပးစားလို႔ ၊ ေအာင္သြယ္ေပးလို႔ လင္မယားျဖစ္ခဲ့ၾကတာ၊ တစ္ကယ္ေတာ့ သူစိမ္းေတြပဲ၊
သူ႔အေၾကာင္း ကိုယ္မသိ၊ ကို္ုယ႔္အေၾကာင္း သူမသိ၊ ဒီလိုနဲ႔အဆင္ေျပေနၾကတာမ်ားသား၊ ငါတို႔လဲ အဆင္ေျပသြားမွာပါ။

အဲဒီလို အၾကာႀကီး စဥ္းစားၿပီးေနာက္ က်မ ရဲလင္းေအာင္ကို နားလည္ေအာင္ ႀကိဳးစားသည္၊ ရဲလင္းေအာင္ဘက္က ျပန္ေတြး ၾကည့္ျခင္းျဖစ္သည္၊ ရဲလင္းေအာင္ ေပၚက်မအခ်စ္ေတြ ေသဆုံးခဲ့ၿပီလား၊  ဒါမွမဟုတ္ အခ်စ္ေက်ာက္ရုပ္ျဖစ္ေနၿပီလား၊  ေသခ်ာတာက ရဲလင္းေအာင္ က်မအေပၚနားမလည္၊ သူခ်စ္တာကုိ က်မ မခံစားရ၊ က်မအခ်စ္ေတြ ျပန္လည္ႏူိးထ လာေအာင္ သူလုပ္ေပးရမည္ မဟုတ္ပါလား၊ က်မပဲ နားလည္ေပးလုိက္ပါသည္။

အဆင္ေျပသည္ဟု ဆိုရမလား က်မတို ့နွစ္ေယာက္ အခန္းခြဲအိပ္သည္မွ လြဲလို႔ တိုင္တိုင္ပင္ပင္ ရွိလာသည္၊ ဒီၾကားထဲ သာထက္ အကူအညီန႔ဲ ရဲလင္းေအာင္ကို စကၤာပူက ဖုန္းနွင့္ အင္တာဗ်ဳးၾကသည္။

ရဲလင္းေအာင္ စကၤာပူသြားမည့္ ကိစၥ ေဖေဖေမေမတို႔နွင့္ တိုင္ပင္ၾကည့္ရာ၊ ‘လိုက္သြားသမီး ေနရာသစ္မွာ သမီးပိုၿပီး အဆင္ေျပသြားမွာပါ၊’ ေဖေဖကဆိုရင္ ‘သမီးေပ်ာ္မယ္လို ့ ေဖေဖလံုးဝ ယံုႀကည္တယ္၊ တစ္ခုခုျဖစ္ရင္ ေဖေဖေရာေမေမေရာ ခ်က္ခ်င္းထလိုက္လာမယ္၊’ ‘လိုက္သြားသမီး လင္နွင့္မယား ဆိုတာ အတူရွိတာ အေကာင္းဆံုးပဲ’ ။
ေၾသာ္ လင္နွင့္မယား ဆိုေတာ့
ရဲလင္းေရ ငါလိုက္ခဲ့မယ္၊ နင္ဘက္က ေသခ်ာပါေစ စီစဥ္လိုက္ေတာ့။ ။

ေနာက္မွ သိရသည္မွာ၊ က်မစိတ္ဖိစီးမူ႔ သက္သာရေစရန္ အတြက္ က်မမိဘေတြ ဆရာဝန္ႏွင့္ တုိင္ပင္ကာ ေနရာသစ္သုိ႔ သြားေစျခင္းျဖစ္သည္၊ ရဲလင္းေအာင္ေၾကာင့္မဟုတ္ေခ်၊ က်မကေတာ့ မ်က္ရည္တုိက္ခန္းေလးနဲ႔ ေဝးခဲ့ရသည္၊ အေျပာင္းအလဲေတြေပါ့၊ ထုိအခ်ိန္မွစ၍ က်မဆရာဝန္မ်ားကုိ အယုံအၾကည္ သိပ္မရွိေတာ့ေပ။

You couldn't understand,
even if you tried,
the reason that she cries at night,
the reason she tries to hide.

Don't try to come close,
she'll just push you away,
there's something that you don't know,
words she couldn't say.

She tries with all her might,
to be herself around her loves,
but something doesn't feel right,
a sad heart that could not mend.

She pretends that she's strong,
a tough outer shell,
but there's always something wrong,
she's trapped in her Hell.

She wants to speak,
to tell you all the truth,
but she is way too weak,
broken without any glue.

Painfully shy;
the bird that couldn't fly.
Dying on the inside;
a body without a mind.

Maybe if you took the time,
find the person she tries to be.
Maybe if you looked inside,
you'd realize she is me.

တတိယပိုင္းၿပီး၏











အျဖစ္အပ်က္၊ နာမည္မ်ား တိုက္ဆိုင္ခဲ့ေသာ္ တိုက္ဆိုင္မူ႔သာျဖစ္ပါသည္။

 
 
Rebecca ၏ ကဗ်ာ

Friday, March 12, 2010

သြားေလ့ရွိေသာ ေနရာမ်ား





ခဏခဏေရာက္တဲ့ ၿမိဳ႕ေဒသေတြမွာ အဲဒီၿမိဳ႕ကုိေရာက္ရင္ သြားေလ့ရွိေသာ ေနရာမ်ား ရွိပါတယ္၊ ဘယ္ၿမိဳ႕ကုိေရာက္ရင္ ဘယ္ေနရာကုိ သြားလုိက္ရမွ၊ အဲဒီေနရာကုိ မေရာက္ရင္ အဲဒီၿမိဳ႕ေဒသကုိ မေရာက္သလုိပါပဲ။ သြားေလ့ရွိေသာ ေနရာမ်ားဟာ အဲဒီၿမိဳ႕ေဒသရဲ႕ နာမည္ႀကီးေနရာေတြ ျဖစ္ခ်င္မွ ျဖစ္မွာပါ။ အဲဒီေနရာေတြကုိ ကုိယ့္ႀကိဳက္ႏွစ္သက္လုိ႔၊ ကုိယ့္အတြက္ စိတ္ေရာလူေရာ သာယာၾကည္ႏူး ေအးခ်မ္းေစလုိ႔၊ ကုိယ့္အတြက္ အမွတ္တရျဖစ္ေစလုိ႔ သြားတာျဖစ္ပါတယ္၊ လူတစ္ေယာက္ႏွင့္ တစ္ေယာက္ အႀကိဳက္ခ်င္းမတူၾကလုိ႔၊ သြားေလ့ရွိေသာ ေနရာမ်ားလဲ တူၾကမွာမဟုတ္ပါဘူး။

ဂ်ပန္ႏုိင္ငံ တုိက်ိဳၿမိဳ႕ကုိ အလုပ္သေဘာအရ ခဏခဏေရာက္ျဖစ္ပါတယ္၊ အလုပ္သေဘာအရ ဆုိေတာ့သိတဲ့အတုိင္းေပါ့၊ ဂ်ပန္ေတြႏွင့္ လုပ္ရတယ္ဆုိေတာ့ တစ္ခါတစ္ေလ စိတ္ပင္ပန္းပါတယ္၊ အဲဒီအတြက္ စိတ္အေမာေျဖစရာ တုိက်ိဳမွာ သြားေလ့သြားထရွိတဲ့ ေနရာေလးေတြ ရွိပါတယ္။

ညေနပုိင္းႏွင့္ ညပုိင္းအားရင္ လမ္းေဘးသီခ်င္း၊ လမ္းေဘးအက၊ ဂီတေတြကုိ သြားၿပီး ၾကည္႔ရႈ နားေထာင္တာပါပဲ၊ (Free entertainment)

သြားေလ့သြားထရွိတဲ့ ေနရာေတြက ရွင္ဂ်ဳကု shinjuku ၊ ရွီဘူရ Shibuya တုိ႔ျဖစ္ပါတယ္၊
ဆန္းေဒးႏွင့္ ဆုံရင္ေတာ့ ဟာရာဂ်ဳကု Harajuku ထိေရာက္ပါတယ္။
မနက္ပုိင္း အခ်ိန္ရရင္ ကာမာကူရ Kamakura ကုိသြားၿပီး ဘုရားသြားဖူးပါတယ္၊ ရထားေတာ့ ရွည္ရွည္စီးၿပီးသြားရသည္၊ ပထမဦးဆုံး သြားတဲ့အေခါက္က မွတ္မိစရာေတြျဖစ္ခဲ့ပါတယ္၊ ဂ်ပန္ကုိအရင္ေရာက္ေနတဲ့၊ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္က လုိက္ပုိ႔တာျဖစ္ပါတယ္၊ အပုိဧည္႔သည္တစ္ေယာက္လဲ ပါလာပါတယ္၊ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕သူငယ္ခ်င္း၊ ဂ်ပန္ကုိမၾကာေသးမွီက ေရာက္လာသူျဖစ္ပါတယ္၊ ကုိမုိးလုိ႔ေခၚပါတယ္။


 ျမန္မာေတြက ကာမာကူရ ဆင္းတုေတာ္ႀကီးလုိ႔ ေခၚတဲ့ဘုရားဝင္းထဲေရာက္ေရာ၊ အားလုံးကုိ ကုိမုိးက ဘိနပ္ေတြခၽြတ္ခုိင္းပါတယ္၊ ဆင္းတုေတာ္ႀကီး ဘုရားဝင္းထဲမွာ ဘိနပ္ခၽြတ္စရာမလုိပါဘူး၊ အဲဒီမွာ စကားမ်ား ျငင္းခုံၾကပါတယ္၊ ေနာက္ဆုံး ကုိမုိးတစ္ေယာက္ထဲ ဘိနပ္ခၽြတ္ဝင္ပါတယ္၊ ဘုရားကုိယ္ေတာ္ထဲဝင္တဲ့အထိေပါ့၊ က်ေနာ္တုိ႔အပါအဝင္ ဘုရားဖူးလာသူေတြ ဘယ္လုိေျပာမလဲ၊ ခံစားလုိက္ရတာ တစ္ခုရွိပါတယ္၊ အဲဒါကေတာ့ ကုိမုိးရဲ႕ေျခအိတ္က ထြက္လာတဲ့ ဆုိးဝါးတဲ့ အနံ႔ပါပဲ၊ ေဆာင္းတြင္းႀကီးဆုိေတာ့ သူေျခအိတ္ မခၽြတ္္ပါဘူး၊ ေၾသာ္ ျမန္မာပီသမ႔ူ၊ ျမန္မာ႔ယဥ္ေက်းမူ႔ ထိန္းသိမ္းတာေပါ့။

တစ္ေန႔တာ အစည္းအေဝးေတြ၊ ရွင္းလင္းပြဲေတြ အၿပီး လမ္းေဘးသီခ်င္း ဂီတေတြ နားေထာင္ၿပီး refresh ျပန္လုပ္တာပါ၊ လမ္းေဘး entertainment ေတြကုိ ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ေတြ႔ဘူးေပမဲ့ ဂ်ပန္ကုိ အႀကိဳက္ဆုံးပါပဲ၊ တကယ့္ အႏုပညာပါၿပီး feel အျပည္႔ဆုိေတာ့၊ ဂ်ပန္လုိနားမလည္ေပမဲ့ နားေထာင္လုိ႔ေကာင္း၊ ခံစားလုိ႔ရပါသည္။


အႀကိဳက္ဆုံး ေနရာကေတာ့ ရွင္ဂ်ဳကု ဘူတာကေန တာကာရွီးမားရ ကုိ သြားတဲ့လမ္းေဘးနဲ႔ စက္ေလွခါးအဆင္း တုိ႔ျဖစ္ပါတယ္။
ရွင္ဂ်ဳကုမွာေနတဲ့ ဂ်ပန္က သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က အစျပဳေပးလုိက္တာပါ။


Harajuku ဟာရာဂ်ဳကု ကုိသြားရတာက လူငယ္လူရြယ္ေလး ေတြရဲ႕အသစ္အဆန္း ပုံစံေတြ၊ ဖက္ရွင္လုိ႔ ေခၚမလား ေတြကုိုိ ႀကိဳက္လုိ႔ပါ၊ တစ္ခါတစ္ေလ entertainment ေတြေတာင္ပါေသး၊ ဟာရာဂ်ဳကု စတုိင္က ကမာၻေက်ာ္ ျဖစ္ပါတယ္။


Mix and mismatch different fashions၊ ဒီအသစ္အဆန္း ပုံစံေတြကုိၾကည္႔ရင္္း၊ အသြင္မတူစြာ ခံစားျခင္း၊ ဆန္႔က်င္႔ဘက္ ခံစားၾကည္႔ျခင္း၊ ထုိးေဖါက္ ခံစားၾကည္႔ျခင္း ကုိ သေဘာေပါက္လာပါတယ္၊
ဒါမ်ဳိးႀကီးပဲ လုပ္ေနတာ၊ ဒီလုိမ်ဳိးလုပ္ရင္မရဘူးလား ခြဲထြက္ၾကည္႔ပါတယ္။ Box ထဲကထြက္လာတဲ့ အေတြးေတြပါပဲ။


လူအမ်ားက ဒါပဲဒါပဲ လုပ္ေနတဲ့ အခါ၊ တစ္ျခားဘက္က ဘာလဲဘာလဲ ဆုိၿပီး မွ်ၾကည္႔တတ္လာတယ္။


ေနာက္ၿပီး ဂ်ပန္လူငယ္ေတြဟာ လြတ္လပ္စြာေတြးေခၚျခင္း၊ ခြဲထြက္စြာေတြးေခၚျခင္း ႏွင့္ အျမင္သစ္၊ အသြင္သစ္ေတြနဲ႔ တီထြင္ၾကံဆမ႔ူေတြဟာ ေက်ာင္းထဲ၊ စာသင္ခန္းထဲမွာတင္ မဟုတ္ပဲ၊ လမ္းေဘးကလည္း စႏုိင္တယ္ဆုိတာ လမ္းေဘးဂီတ၊ ဟာရာဂ်ဳကု စတုိင္ ေတြက ေလ့လာလုိက္ရပါတယ္၊ အက်ိဳးႏွင့္ အဆုိးကေတာ့ ဒြန္တြဲေနမွာပါ။



Harajuku, mixing different styles and mismatching colors and patterns is encouraged--you can do anything you want, as long as your outfit is a thoughtful expression of your individuality.
Harajuku style originated among teens on the streets near Harajuku Station in Shibuya, Japan. It may have been brought to many people's attention by American singer Gwen Stefani, but the evolution of the style certainly didn't begin with her and it certainly won't end with her. Like many "street fashions" it is difficult to characterize, both because it is constantly changing and because it has many manifestations. There is no cookie-cutter approach to the style, but if you want to dress in Harajuku style, there have some guidelines to get you started.




ဂ်ပန္ေရာက္ရင္ ဒုကၡ သြားေပးတာကုိ သည္းခံေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ား TAK,MKT & KKA တုိ႔ကုိ ေက်းဇူးအထူးတင္ပါသည္။

တစ္ခ်ဳိ႕ကုိ ဒီကယူသည္ 

က

Friday, March 5, 2010

ဘုရားႀကီးတေခါက္


မႏ ၱေလး ေရာက္ရင္ ဘုရားႀကီး မဟာျမတ္မုနိ ရုပ္ရွင္ေတာ္ျမတ္ေတာ့ တေခါက္ေရာက္ေအာင္သြားသည္။ ဘုရားဖူးသြားရင္း၊ မေရာက္တဲ့ ကာလအတြင္း ဘာမ်ားေျပာင္းလဲသြားသလဲ ေလ့လာလုိျခင္းျဖစ္သည္။


ေရႊတိဂံု ရင္ျပင္ကေတာ့ က်ဥ္းက်ဥ္း လာသည္၊ လူတစ္စုေၾကာင့္ျဖစ္သည္၊ ေနာက္ဆံုးအခ်င္းခ်င္း စာထုတ္ၾကသည္၊ အႀကီးဆံုးထိေရာက္သည္ဆိုသည္၊ ဘုရားဖူးေတြအတြက္ ခက္ခဲသလို ရင္ျပင္ အလွကိုထိခိုက္ေစသည္။

နံနက္မနိုးေသာ ကိုယ္အတြက္ ဘုရားႀကီးမ်က္နွာသစ္ေတာ္ခ်ိန္ ဘယ္ေတာ့မွ မမွီ။
မနက္ ၁၀နာရီ ေက်ာ္ေက်ာ္ ေရာက္သြားသည္၊ ဘုရားဖူး၊ ေရႊခ်၊ တစ္ပတ္ပတ္၊ ေစာင္းတန္းေလ်ွာက္ လုပ္မည္ဟု အစီအစဥ္ဆြဲထားသည္။

ပထမဦးဆံုး ေရႊခ်ရန္ ေရႊဆိုင္းဝယ္သည္၊ ကပ္ရက္ခံုကုိသြားၿပီး တံဆိပ္နွိပ္ရသည္၊ အဆိုင္း ၃ဝ ဝယ္လိုက္သည္၊ တံဆိပ္ဝယ္တုန္း နွိပ္လိုက္ရင္ရတာပဲ၊ အစဥ္အလာ ကိုမဖ်က္ခ်င္တဲ့ သေဘာမ်ားလား။
ဘုရားဝတ္ျပဳ ဆုေတာင္းဆုယူျပဳၿပီး ေရႊခ်ရန္ဘုရားဘက္ထြက္လာသည္၊
‘ဟို’ အသံႀကီးနွင့္ မီးျပတ္သြားသည္၊
‘ေရြခ်မည္႔သူမ်ား ခဏ ေစာင့္ပါခင္ဗ်ား၊ မီးခ်ိန္းမွာ မို႔လို႔ပါ၊’
တစ္မိနစ္ေလာက္ပဲၾကာသည္၊ မီးျပန္လာသည္၊
‘ေရႊခ် လို ့ရပါၿပီိ ခင္ဗ်ား၊ ေက်းဇူးတင္ပါသည္၊’
ကိုယ္လဲ ဘုရား ေပၚတက္ျပီး ေရႊခ်သည္၊ ပထမ လက္ရံုးေတာ္၊ ေနာက္ေတာ့ လက္ေတာ္ ခ်ရန္အလုပ္၊
‘ဟာ’ အသံႀကီးနွင့္ မီးျပတ္သြားသည္၊
‘ေရႊခ်မည္႔သူမ်ား ခဏ ေစာင့္ပါခင္ဗ်ား၊ မီးျပန္လာလို ့ပါ၊’
မိနစ္ဝက္ေလာက္ပဲၾကာသည္၊ မီးျပန္လာသည္၊
‘ေရႊခ်လို ့ရပါၿပီိ ခင္ဗ်ား၊ ေက်းဇူးတင္ပါသည္၊’
ကိုယ္ေဘးနားက ယိုဒယားနွစ္ေယာက္ နားမလည္၊ ဒါေပမဲ့ ေဘးကလူေတြ လုပ္တဲ့အတိုင္းလိုက္လုပ္သည္၊ နားလည္မူယူလိုက္ၾကသည္၊
ေရႊခ်လို ့ေကာင္းတုန္း နွစ္ရြက္ သံုးရြက္ပဲက်န္ေတာ့သည္၊
‘ေဟာ’ အသံႀကီးနွင့္ မီးျပတ္သြားသည္၊
‘ေရႊခ်မည္႔သူမ်ား ခဏ ေစာင့္ပါခင္ဗ်ား၊ မီးျပန္ပ်က္သြားလို ့ပါ၊’ ‘မီးခ်ိန္းမွာျဖစ္ပါတယ္၊ ခဏ ေစာင့္ပါခင္ဗ်ား၊’
တစ္မိနစ္ေလာက္ပဲၾကာသည္၊ မီးျပန္လာသည္၊
‘ေရႊခ်လို ့ရပါၿပီိ ခင္ဗ်ား၊ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ခင္ဗ်ား၊ က်န္းမာၾကပါေစ၊ ခ်မ္းသာၾကပါေစ၊’
ဒီလိုနဲ ့ ေရႊခ်လုိ႔ ၿပီးသြားသည္၊ ေအာက္ဆင္း ဘုရားထပ္ ဝတ္ျပဳၿပီး၊ ေမတၱာပို႔ျဖစ္သည္၊ က်န္းမာၾကပါေစ၊ ခ်မ္းသာၾကပါေစ၊ လိုအင္ဆႏၵ ျပည့္ဝၾကပါေစ၊…….ၾကပါေစ၊…….ၾကပါေစ။

ၿပီးေနာက္ ရင္ျပင္ေတာ္ တစ္ပတ္ပတ္သည္၊ သြားပြတ္သည္၊ ေၾကးရုပ္ႀကီးေတြကိုေျပာတာပါ၊ ငယ္ငယ္ကတည္းက ပြတ္ေနၾက၊ လက္နွင့္ပြတ္သည္၊ ပါးနွင့္ပြတ္သည္။ ဗိုက္မနာပါေစနဲ ့၊ နွာမစီး ပါေစနဲ ့။



တစ္ေနရာတြင္ အဆင့္ျမင့္ ေရအိမ္သာသို႔ ညႊန္ျပထားသည္၊ အဆင့္ျမင့္ ၾကၿပီေပါ့ ၊ ေအာက္တြင္ေဆာ့ပန္နဲ ့ ေရးထားသည္ 'ေရသန္ ့သံုးသည္၊' အဆင့္ျမင့္လွခ်ည္းလား ေနာက္ထားတာလားေတာ့မသိ။
ေစာင္းတန္းေလ်ွာက္ၾကည့္သည္၊ စာအုပ္သံုးအုပ္ ဝယ္ျဖစ္သည္။ ၄၇၀ဝ က်သည္၊ ငါးေထာင္တန္ေပးလိုက္ သည္၊ ၃၀ဝျပန္းအမ္းမလားေစာင့္ေနသည္၊ မိန္းခေလးက ဟိုလိုလုိဒီလိုလိုနဲ႔ ၊ ဒီေန ့ကံမေကာင္းပါလား၊ ေရႊခ်တုန္းကလည္း မီးပ်က္၊ ကိုယ္ကပဲနားလည္မူ ယူလိုက္ပါသည္၊
‘ညီမျပန္းမအမ္းနဲ ့ေတာ့၊’ ‘ဟုတ္ကဲ့ရွင့္၊’ ‘ဟုတ္ကဲ့ရွင့္၊ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင့္’။
ကိုယ္ကိုတိုင္က နားမလည္တာျဖစ္မယ္။

သူငယ္ခ်င္းက ေျပာတယ္ မႏ ၱေလးက ‘နားလည္မူ ၿမိဳ႕ေတာ္’ ျဖစ္ေနၿပီ၊
ရံုးေတြသြားမလား၊ ေက်ာင္း ေတြသြားမလား၊ ဆိုင္ထိုင္မလား………လား နားလည္မူနွင့္ လုပ္/သြား။
ကားေမာင္းရင္၊ ဆိုင္ကယ္စီးရင္၊ စက္ဘီးစီးရင္၊ နားလည္မူနွင့္ ေမာင္း/စီး မွန္လို ့ နားလည္မူလြဲလို ့ကေတာ့ တိုက္ၿပီ၊ ေမွာက္ၿပီ တဲ့၊
ဆိုင္ကယ္ေတြကပုိဆုိး၊
ေၾသာ္ ၾကြပ္ၾကြပ္ အိတ္ကင္းစင္နယ္ေျမ ဆိုင္းဘုတ္္ႀကီးေတြနဲ ့

နားလည္မူ ၿမိဳ႕ေတာ္။ နားလည္မူ ၿမိဳ႕ေတာ္။





ၾကြပ္ၾကြပ္ အိတ္ကင္းစင္နယ္ေျမ ဆိုင္းဘုတ္္ႀကီး

အိမ္ျပန္ၾကၿပီ




(နားလည္မူဆိုတာ……………………မရွိတာကိုေျပာတာလား)